บทที่1541 มีคำสั่งเสียก่อนตายหรือไม่?

แม้ว่าเหมิงเอ้าจะไม่รู้ว่าทำไมเซียวเฉวียนถึงต้องการไว้ชีวิตแม่ทัพและทิ้งอันตรายที่ซ่อนอยู่นี้ไว้

ด้วยความสามารถของเซียวเฉวียน เมื่ออยู่ในซินเจียงก็สามารถสังหารแม่ทัพได้

แต่เซียวเฉวียนกลับไม่ฆ่าเขา เรื่องนี้อาจมีเหตุผลบางอย่างอยู่เบื้องหลัง

เมื่อนึกถึงเรื่องนี้แล้ว เหมิงเอ้าก็รู้สึกเสียดายมากที่ไม่ได้ตามเซียวเฉวียนไปซินเจียง

หากตอนนั้นเขาอยู่เคียงข้างเซียวเฉวียน ไม่ว่าอย่างไรเขาก็จะฆ่าแม่ทัพให้ได้

ใครก็ตามที่มุ่งหมายจะเอาชีวิตและสร้างปัญหาให้กับเซียวเฉวียน เหมิงเอ้าจะไม่ปล่อยไว้เด็ดขาด!

คนเช่นนี้ ฆ่าไปหนึ่งก็ลดไปหนึ่ง เซียวเฉวียนจะได้มีชีวิตที่เงียบสงบมากขึ้น

หลังจากได้รับคำสั่งจากเซียวเฉวียน เหมิงเอ้าแทบรอไม่ไหวที่จะเจอแม่ทัพ

ในเวลานี้แม่ทัพหลับตานั่งสมาธิอยู่ในบ้านที่ปล่อยร้าง

เมื่อได้ยินเสียง "ปัง!" แม่ทัพก็ลืมตาขึ้นทันทีและมองที่ประตูอย่างเย็นชา

ประตูถูกเตะออกโดยเหมิงเอ้าซึ่งยืนต้านลม ลมพัดเสื้อผ้าและผมของเขา ทำให้มีไอสังหารมากยิ่งขึ้น

มันช่างทรงพลังเสียจริง!

แม่ทัพหรี่ตา ยืนขึ้น ยืดตัวตรง แล้วพูดอย่างเย็นชา "เจ้าคือใคร"

เหมิงเอ้าตะคอกอย่างเย็นชาว่า "ข้าจะบอกให้ท่านทราบอย่างชัดเจนก่อนตายว่าข้าเป็นหนึ่งในองครักษ์ของนายท่านเซียวเฉวียน ข้าชื่อเหมิงเอ้า"

การบอกชื่อของเขา ไม่ใช่การเติมเต็มความปรารถนาก่อนตายของแม่ทัพ เขาไม่ได้อยากรู้ว่าเหมิงเอ้าคือใคร?

แต่เหมิงเอ้ากลับบอกเขา

คนของเซียวเฉวียนเหรอ?

ทุกคนรู้ดีว่าเซียวเฉวียนมีองครักษ์ที่เก่งกาจสองคนที่คอยปกป้องเขา

แม่ทัพที่เป็นศัตรูกับเซียวเฉวียนเช่นเขาก็พอรู้เกี่ยวกับสถานการณ์ของเซียวเฉวียนอยู่บ้าง

เขาเคยเห็นความแข็งแกร่งของเซียวเฉวียนมาแล้ว

คนตรงหน้าเขาเป็นหนึ่งในสององครักษ์ที่ยอดเยี่ยมของเซียวเฉวียน คาดว่าเขาต้องมีความสามารถอยู่บ้าง

แต่ไม่รู้ความแข็งแกร่งของเหมิงเอ้าเมื่อเทียบกับเขา ใครจะสูงกว่าและใครต่ำกว่า?

เมื่อเผชิญหน้ากับศัตรูที่ทรงพลัง แม่ทัพรู้สึกถึงการกดขี่รุนแรงที่เล็ดลอดออกมาจากเหมิงเอ้าได้อย่างชัดเจน แต่เขาหยิ่งมากจนเกิดความคิดเช่นนี้ หากเซียวเฉวียนอยู่ที่นี่ เขาคงโดนหัวเราะเยาะอย่างแน่นอน

ช่างเย่อหยิ่งและน่าขันเสียจริง!

สิ่งที่มีค่าของผู้คนคือการตระหนักรู้ในตนเอง

ดูเหมือนว่าแม่ทัพจะไม่มีคุณสมบัติที่สูงส่งเช่นนี้

หลังจากฟังคำพูดของเหมิงเอ้า ดวงตาของแม่ทัพก็เปลี่ยนเป็นดุร้ายทันที และเขาก็ตะคอกอย่างเย็นชา "ช่างเสียงดังจริงๆ!"

มันยังไม่ชัดเจนว่าใครคือผู้ชนะ!

องครักษ์ของเซียวเฉวียนช่างหยิ่งผยองเหมือนกับเจ้านาย!

แต่ดูเหมือนแม่ทัพจะมองข้ามไปอย่างหนึ่ง คือพวกเขาหยิ่งผยอง มีต้นทุนให้หยิ่งผยอง!

หลังจากพูดจบ แม่ทัพก็ชักดาบออกมาแล้วรีบวิ่งไปหาเหมิงเอ้า เริ่มโจมตีเหมิงเอ้าก่อน

ตามแนวคิดของเขา ให้โจมตีก่อนเพื่อให้ได้เปรียบ

น่าเสียดายที่แนวคิดของเขาใช้ไม่ได้ผลกับเหมิงเอ้า

เหมิงเอ้ายืนอยู่ตรงหน้าเขาอย่างสงบ มองดูเขาเข้ามาทีละขั้นด้วยสายตาที่เคร่งขรึม และไม่ได้ขยับแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นดังนั้น แม่ทัพก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกพึงพอใจเล็กน้อย และคิดในใจ แค่นี้ก็กลัวจนเป็นบ้าแล้วหรือ?

อ่อนแอเช่นนี้ ยังกล้าพาตัวเองมาที่นี่?

ช่างไม่รู้ความสามารถของตนเอง รนหาที่ตายเสียจริง!

ฮึม!

องครักษ์ของเซียวเฉวียนมีความสามารถแค่นี้เอง

เหตุผลที่แม่ทัพมั่นใจมากก็เพราะในซินเจียงมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถต่อสู้กับเขาได้

ความรู้สึกเหนือกว่านี้ทำให้เขาลำพองใจ คิดว่าในโลกนี้นอกจากชาวคุนหลุน มีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของเขาได้

ยิ่งไปกว่านั้นเหมิงเอ้าก็เป็นเพียงองครักษ์ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาเลย

เมื่อปลายดาบของเขากำลังจะแตะเสื้อผ้าของเหมิงเอ้าและกำลังจะแทงไปที่ร่างกายของเหมิงเอ้า ร่างของเหมิงเอ้าก็กระพริบตามด้วยเสียงปึง แม่ทัพก็รู้สึกได้เพียงลมกระโชกแรงพัดผ่านไป จากนั้นก็ "ป๊าบ!" ด้วยเสียงที่ดัง เขาไม่ทันระวังและมีฝ่ามือหนักฟาดลงบนหลังของเขา

"โอ๊ย!"