บทที่389 เว่ยหยูหลบหนี

"ลองเตะข้าดูสิ! แม้ตัวข้าจะไม่สามารถกลับไปที่เมืองหลวงได้ แต่คนของข้ายังอยู่ที่นั้น! หากเกิดอะไรขึ้นกับข้า เมื่อพวกเจ้ากลับไป เจ้าคิดว่าเจ้ายังสามารถรักษาชีวิตของตนเองไว้ได้หรือไม่?"

มือและเท้าของเซียวเฉวียนถูกมัด แต่แรงของเขาไม่ได้อ่อนแอเลย สายตาที่ดุดันของเขาจ้องมองไปที่กองกำลังหยู่หลิน จนพวกเขาทุกคนต้องถอยหนี

พวกเขาเคยได้ยินชื่อเสียงของไป๋ฉี่และเหมิงเอ้า โดยเฉพาะตอนที่พวกเขาหยิบดาบจิงหุนขึ้นมา พวกเขาสามารถทำให้ผู้คนหวาดกลัวได้โดยไม่ต้องพูดอะไรสักคำ

กองกำลังหยู่หลินถอยเท้ากลับ สหายคนอื่นๆหัวเราะเยาะเขา เขากลัวอาชญากรที่ถูกเนรเทศ ขี้ขลาดที่สุด!

แต่...มือและเท้าของเซียวเฉวียนถูกมัด!

เขาจะต้องกลัวอะไร!

เซียวเฉวียนเคยทรงพลัง เขาเคยได้รับคำชมจากฝ่าบาท และยังได้รับการสนับสนุนจากกวีปีศาจและคนอื่นๆ ด้วย!

แต่วันนี้แตกต่างไปจากอดีต เซียวเฉวียนไม่มีอะไรเลยและยังถูกเนรเทศ ชาตินี้เขาไม่มีทางได้กลับไปยังเมืองหลวงอย่างแน่นอน!

แม้ว่าตอนนี้เขาจะรังแกเซียวเฉวียน คงไม่มีทางมีอะไรเกิดขึ้น?

หรือเซียวเฉวียนจะลงทุนว่ายน้ำจากเกาะจูเซิยกลับไปยังเมืองหลวงเพื่อจัดการเขา?

ชายที่ถูกเพื่อนเยาะเย้ยพูดอย่างตะกุกตะกักว่า: "ตอนนี้เจ้าไม่เหลืออะไรแล้ว คิดว่าผู้อารักขาของเจ้าจะช่วยอะไรได้! หลังจากที่เจ้าถูกเนรเทศ ผู้อารักขาของเจ้าก็คงไปหาเจ้านายใหม่แล้วล่ะ!"

หลังจากพูดจบ เขาก็ต้องยกเท้าขึ้นอีกครั้ง!

“เจ้าคงไม่สนหรอกว่าข้าจะมีผู้อารักขาหรือไม่! เจ้าคงไม่สนหรอกว่าเจ้านายใหม่ของไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าคือใคร!" เซียวเฉวียนจ้องมองเขา "แต่ข้ายังสามารถเรียกใช้เขาได้! แค่บอกไปว่าพวกเจ้าดูหมิ่นข้า! ไม่ว่าเจ้านายใหม่ของพวกเขาจะเป็นใคร พวกเขาก็จะยังไปจัดการกับพวกเจ้าอยู่ดี!"

คำพูดของเซียวเฉวียน ทำให้กองกำลังหยู่หลินกลัวจนตัวสั่น

"ผู้อารักทำร้ายขุนนางและทหารของราชสำนักโดยไม่ได้รับคำสั่งจากเจ้านาย ถือเป็นอาชญากรรมร้ายแรง! ไป๋ฉี่จะฆ่าคนเพื่อเจ้านายเก่าที่ไม่มีทางได้กลับมาเมืองหลวง จากนั้นปลิดชีพตนเองอย่างนั้นหรือ? ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เซียวเฉวียนช่างไม่รู้อะไรเลย บางทีไป๋ฉี่และเหมิงเอ้าอาจจะหันหลังให้เมื่อพบเจ้านายที่อยู่ในตระกูลที่ร่ำรวย จากนั้น เขาทั้งสองอาจจะได้รับความนิยมและความยอมรับจากเจ้านายใหม่!

เซียวเฉวียน เจ้านายเก่า จะไม่มีสิทธิ์อะไรเลยในตอนนั้น

"งั้นลองดูสักหน่อยไหม?"

เซียวเฉวียนกัดฟันและพูดออกไปโดยไม่แสดงท่าทีหยิ่งผยอง

“อาเซียน ช่างมันเถอะ” ทันใดนั้น มีคนๆหนึ่งในกองกำลังหยู่หลินดึงตัวเฝิงเซียนเอาไว้

พวกเขาทุกคนรู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเซียวเฉวียนและผู้อารักขานั้นแตกต่างจากความสัมพันธ์ของคนทั่วไป พวกเขาปฏิบัติต่อกันเหมือนเป็นพี่น้องกัน ไม่ใช่ความสัมพันธ์แบบเจ้านายกับข้ารับใช้

เฝิงเซียนไม่ต้องการที่จะยอมรับว่าเขาขี้ขลาดที่ไม่ลงมือกับเซียวเฉวียน

เมื่อมีเพื่อนมาดึงเขา เขาก็มีน้ำโหเป็นธรรมดา แต่ไป๋ฉี่เองก็น่ากลัวมาก:"ในเมื่อเจ้าปากไม่ดี ก็ไม่ต้องกินนมัน!"

“ถ้าข้าหิวและไม่มีความสุข ข้าจะบอกไป๋ฉี่ ตอนนั้นข้าเองก็ไม่รู้ว่าไป๋ฉี่และคนอื่นๆ จะทำเจ้ามือหักหรือขาหักไปแล้ว ในเมื่อมือเจ้าไม่สามารถถือชามข้าวหรือแก้วน้ำได้ เจ้าจะเอามือไปทำอะไร?" เซียวเฉวียนพูดอย่างสบายอารมณ์

"เจ้า!"

ทุกคนตกตะลึงเมื่อเขาพูดจบ และเฝิงเซียนก็โกรธมากจนเซียวเฉวียนที่ตกอยู่ในสถานการณ์นี้ รู้สึกว่าเขาเป็นเจ้านายจริงๆ!

“เออ ให้เขากินไปเถอะ”

เฝิงเซียนคนนี้ดูเหมือนจะเป็นผู้นำตัวน้อยของกองกำลังหยู่หลินกลุ่มนี้ การไม่สร้างปัญหาคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด

เพราะจริงๆแล้ว ภารกิจของพวกเขาคือคุ้มกันเซียวเฉวียน ไม่ใช่ฆ่าเซียวเฉวียน

“เออ เออ เออ! เอาไปให้เขากิน!” เฝิงเซียนโบกแขนเสื้อและปล่อยให้เซียวเฉวียนกินอาหารไป!

จากนั้นก็ปล่อยเขาไว้ที่เกาะจูซินแบบมีชีวิต ที่ซึ่งชีวิตของเขาจะเลวร้ายยิ่งกว่าการตาย!

ทหารหยู่หลินอีกหลายคนรีบปล่อยเชือกที่ผูกเซียวเฉวียนและยื่นชามอาหารให้เขา

"ขอบคุณ"

เซียวเฉวียนรับมันและยิ้มขอบคุณให้เขา: "ข้าจะไม่กินอาหารของเจ้าโดยเปล่าประโยชน์ เมื่อเจ้ากลับไปที่เมืองหลวง ให้ไปที่จวนเซียวของข้า เพื่อรับเงินหนึ่งร้อยตำลึง"

เซียวเฉวียนมีน้ำใจและสุภาพมากจนทหารหลายคนตกตะลึง

“ไม่ต้องกังวล ข้าจะเขียนถึงพวกเขา หากคนในตระกูลข้าจำลายมือของข้าได้ พวกเขาจะให้เงินเจ้าเอง”

เซียวเฉวียนพูดพลางหยิบข้าวขึ้นมากินพลาง

"ขอบคุณ! ขอบคุณใต้เท้าเซียว!"