บทที่709 ขี่หลังเสือแล้วลงยาก

“ไม่มีมรยาทจริงๆ!เขาเกิดมาในครอบครัวที่ยากจนจริงๆด้วย แม้ว่าจวนเซียวจะใหญ่โต แค่คนเฝ้าประตูก็ไม่มีสักคนเลย!”

ท่ามกลางลมหนาวในฤดูใบไม้ร่วง ขันทีโกรธมากจนเหงื่อออก แต่ประตูของจวนเซียวก็ปิดอย่างแน่นหนา ไม่มีแม้แต่แมลงวันบินออกมาสักตัว ตรงกันข้ามภายในกลับมีชีวิตชีวาและคึกคัก ราวกับว่าผู้คนกำลังยุ่งอยู่กับบางสิ่งบางอย่าง

“ขันทีจู ข้าน้อยลองไปเคาะประตูดูขอรับ?”ขันทีน้อยผู้หนึ่งแนะนำอย่างระมัดระวัง จากยืนอยู่ที่นี่เฉยๆก็ไม่ใช่

นับตั้งแต่เซียวเฉวียนย้ายออกจากวัง ไทเฮาเป็นคนดูแลควบคุมแทน ทุกคนทรงว่าราชกิจตรงเวลา ยกเว้นเซียวเฉวียนคนเดียวที่ไม่ไปทรงว่าราชกิจ

ไทเฮาโกรธมากและออกคำสั่งให้เซียวเฉวียนเข้าไปในพระราชวังเพื่อสารภาพความผิด

ขันทีจูเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงของไทเฮา สถานะของเขาอยู่ในพระราชวังเท่าเทียบกับขันทีหม่าที่เป็นบุคคลจงรักภักดีของฝ่าบาทที่ได้เสียชีวิตไปแล้ว เป็นที่เคารพนับถืออย่างสูง และได้รับการเคารพอย่างสุภาพไม่ว่าจะไปที่ไหน

แต่เมื่อเขามาถึงที่จวนเซียว พวกเขาแม้แต่พระราชกฤษฎีกาก็ยังประกาศไม่สำเร็จ และพวกเขาก็ถูกปฏิเสธไม่ให้เข้าไปในจวนเซียว

ครอบครัวใดในเมืองหลวงที่ได้รับพระราชกฤษฎีกา ไม่มีใครกล้าไม่ต้นรับขันทีที่ประกาศพระราชกฤษฎีกาในฐานะแขกผู้มีเกียรติ?อยู่ในบ้านคนอื่น ขันทีจูเพียงแค่ตะโกนคำเดียว ทุกคนก็จะวิ่งออกไปทันทีเพราะกลัวจะละเลยเขา

วันนี้ขันทีจูตะโกนอย่างน้อยสิบกว่าครั้ง ไม่ต้องพูดถึงการต้นรับเลย แม้แต่สุนัขสีเหลืองตัวนั้นที่นอนกรนอยู่ตรงประตูก็ไม่ได้ลืมตาเลย

พวกขันทีน้อยไม่กล้าแสดงความโกรธออกมา เพราะสีหน้าของขันทีจูมืดมนราวกับก้นหม้อ

ในเมืองหลวง ขุนนางระดับสี่ในราชสำนักมีแบ่งชนชั้น แต่ขุนนางระดับสี่ในราชสำนักต้องเดินไปทุกที่ทุกแห่งในเมืองหลวง แต่เซี่ยวเฉวียนเป็นเพียงแค่ราชครูขุนนางระดับสามเอง ไม่มีอำนาจอะไรเลย เซี่ยวเฉวียนเป็นคนแรกที่กล้าทำกับขันทีจูแบบนี้จริงๆ

แต่พวกเขาทุกคนเคยได้ยินนิสัยของเซี่ยวเฉวียน เซี่ยวเฉวียนไม่สนใจว่าตำแหน่งของเขาสูงหรือต่ำ เพราะเขาคือลูกศิษย์ของปีศาจกวี ด้วยเหตุผลนี้เพียงข้อเดียว เขาจึงมีอำนาจมากกว่าพวกขุนนางระดับสูงหลายคน .

เห็นแก่หน้าผู้หลักผู้ใหญ่ เวลาตีสุนัขก็ต้องดูหน้าเจ้าของด้วย ขันทีจูเป็นคนของไทเฮา แม้ว่าพวกขันทีเตรียมตัวมาแล้วก็ตาม แต่พวกเขาก็ไม่คาดคิดว่าเซี่ยวเฉวียนจะไม่ให้หน้าขนาดนี้

หลังจากที่เขาลังเลอยู่นาน ขันทีจูก็ยอมประนีประนอมในที่สุด ยังไงก็ตามหากการพระราชกฤษฎีกาไม่สำเร็จ เขาก็จะถูกฆ่า เขาไม่สามารถแข่งขันกับเซียวเฉวียนด้วยชีวิตของเขาเองได้ ในที่สุดเขาก็ยอมก้มหัวให้: "รอช้าอะไร ยังไม่รีบไปเคาะประตูอีก!”

“ขอรับ ข้าน้อยจะไปตอนนี้เลย!”

ขันทีน้อยรีบยกมือขึ้นแล้วเคาะประตู แต่ทันทีที่เขาเคาะประตู ประตูก็เปิดออก

สีหน้าของขันทีน้อยก็เปลี่ยนทันที สีหน้าของขันทีจูก็ยิ่งมืดลง ปรากฎว่ามีคนอยู่หลังประตูตลอด รอให้พวกเขาเคาะประตูถึงจะเปิดให้!

มีอย่างนี้ที่ไหนกัน!

ทันใดนั้นขันทีจูก็โกรธมาก เขาอยากรู้ว่าทาสคนไหนที่กล้าละเลยพวกเขาแบบนี้!

"ปัง"

ประตูหลักถูกเปิดออกอย่างช้าๆเพื่อแสดงว่าให้ความสนใจ เพราะเซียวเฉวียนให้แก่หน้าฮ่องเต้ไม่ใช่ไทเฮา

เขาตั้งโต๊ะที่หน้าประตู มีเมล็ดทานตะวันและถั่วลิสงอยู่บนโต๊ะ มีปลือกอยู่เต็มพื้น

“ข้าก็คิดอยู่ว่าใครเห่าอยู่ด้านนอก เจ้าเป็นใคร?”

เซียวเฉวียนไม่ได้ยืนขึ้นมาต้อนรับ และไม่มีท่าทีแสดงความเคารพใดๆเลย: "เจ้าคือคนในวังหรือ? ทำไมถึงดูไม่คุ้นเคยเลย?"

พวกขันทีน้อยรู้สึกถึงไฟของขันทีจูที่ลอยขึ้นมาจากท้องฟ้า ใครๆก็ดูออกว่าเซียวเฉวียนทำสิ่งนี้โดยตั้งใจ

ขันทีน้อยที่เคาะประตูสูดหายใจเข้าลึกๆ และรวบรวมความกล้าพูดว่า: "ข้าคือคนของไทเฮา มาที่นี่เพื่อประกาศกฤษฎีกาของไทเฮา โปรดใต้เท้าเซียวคุกเข่าลงเพื่อรับกฤษฎีกา!"

ขันทีจูเงยหน้าขึ้นอย่างโอหังอวดดี ประตูก็เปิดแล้ว ต้องรับพระราชกฤษฎีกานี้ ดูสิว่าเซียวเฉวียนมีกลอุบายอะไรอีกบ้าง!

คุกเข่าลง?

เซียวเฉวียนซึ่งกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ คว้าเมล็ดทานตะวันอีกกำมือหนึ่งขึ้นมาและกินมันอย่างมีความสุข: "หากมีคำสั่งมาท่านก็อ่านเถิด ฮ่องเต้ละเว้นให้ข้าคุกเข่า ข้าเซียวเฉวียนไม่คุกเข่าให้ผู้อื่น"

“......”