บทที่ 15 เหยื่อล่อ

ก่อนออกจากวังซู่อ๋องและอวิ๋นอ๋องต่างไปเข้าเฝ้าโอรสสวรรค์เสียก่อน ทั้งนี้เพื่อป้องกันคนผู้นี้เรียกหาพวกเขาในยามที่ไม่อยู่ อย่างน้อยการมาบอกกล่าวเจ้าเหนือหัวด้วยตนเองก็เป็นการแสดงความจงรักภักดีประการหนึ่ง ทั้งเพื่อป้องกันผู้อื่นใส่ร้ายว่าพวกเขากำลังซุ่มกำลังคิดคดทรยศ

ซู่อ๋องลู่หนิงหวังและอวิ๋นอ๋องหานเซียว ได้รับแต่งตั้งให้เป็นโอรสบุญธรรมของฝ่าบาทตั้งแต่วันที่ถูกส่งไปชายแดน พระองค์ไม่พบหน้าพวกเขาอีกเลยตั้งแต่วันนั้น

บัดนี้ผ่านมานับสิบกว่าปีแล้วแม้ว่าหลังจากกลับมาจากสนามรบครานี้พวกเขาจะเข้าเฝ้าหลายครั้งแต่พระองค์กลับรู้สึกว่ามองคนทั้งสองนี้เช่นไรก็ไม่รู้สึกเบื่อหน่าย

อ๋องทั้งสองอยู่ในชุดคลุมขนสุนัขจิ้งจอกสีดำ เส้นผมสีดำราวหมึกถูกรวบตึงครอบเอาไว้ด้วยกวานเงิน ดวงตาคมกล้าเป็นประกายดุจดวงดารา ใบหน้าคล้ายรูปปั้นของเทพเซียนที่ไร้ซึ่งอารมณ์อันใดคล้ายจะละแล้วซึ่งเรื่องของทางโลกอย่างสิ้นเชิง แต่ผู้คนย่อมรู้กันดีว่าสองอ๋องผู้นี้สังหารคนมานับไม่ถ้วนแล้ว

"พวกเจ้าทำป้ายหยกประจำตัวหายหรือ เหตุใดไม่ห้อยเอาไว้ที่เอว?"

โอรสสวรรค์เป็นคนละเอียดรอบคอบ ของที่พระองค์สั่งทำย่อมต้องใส่พระทัยไม่น้อย หลายปีมานี้รู้สึกผิดกับบุตรบุญธรรมทั้งสองอยู่มากที่ส่งพวกเขาไปตกระกำลำบาก แม้พวกเขาจะไม่เคยปริปากพระองค์ก็รู้ว่าพวกเขาผ่านเรื่องลำบากอันใดมาบ้าง

ซู่อ๋องลู่หนิงหวังเป็นฝ่ายตอบ

"มอบให้ท่านเลขาไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ"

ฝ่าบาทเลิกพระขนงเป็นเชิงถามว่าด้วยเหตุใด แต่พวกเขาทั้งสองยังยืนนิ่งพระองค์จึงตรัสถามต่อ

"อ้ายเจิงหรือ เขาเอาป้ายหยกของพวกเจ้าไปด้วยเหตุใด?"

ครานี้อวิ๋นอ๋องกลับเบ้ปากน้อย ๆ อย่างไม่ใส่ใจแล้วตอบคำถามของฝ่าบาทด้วยน้ำเสียงราบเรียบเป็นอย่างยิ่ง

"ไม่ได้ถามพ่ะย่ะค่ะ แต่หากมีผู้นำป้ายหยกทั้งสองชิ้นมาใส่ร้ายว่าเป็นพวกกระหม่อมที่กำลังคิดก่อกบฏ ก็ให้พระองค์ประหารอ้ายเจิงเสีย เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับหม่อมฉันทั้งสองอย่างแน่นอน"

ฝ่าบาททรงสรวลออกมา เดิมทีคิดจะทำชิ้นใหม่ให้พวกเขาแต่ในเมื่ออยู่ในมือของอ้ายเจิงแล้วก็คงไม่ใช่เรื่องไม่ดีอันใด อาจจะดีกว่าให้สองอ๋องนี้เห็นเป็นของไร้ค่าจะโยนทิ้งวันใดก็ยังไม่รู้

ฝ่าบาทเองก็ขี้คร้านจะเอาความ คนที่ถูกเลี้ยงดูด้วยทหารผู้หนึ่งที่พลีชีพในสนามรบไปแล้วย่อมมีความคิดที่ไม่เหมือนคนทั่วไป

พระองค์สั่งให้พวกเขานั่งลงเพื่อดื่มน้ำจัณฑ์เป็นเพื่อน แล้วเอ่ยเข้าเรื่องที่ต้องการปรึกษาทันใด

"เรื่องชายาของพวกเจ้า เราเห็นควรว่า"

ซู่อ๋องกลับไม่ปล่อยให้พระองค์ได้ตรัสต่อ

"ไม่ลำบากพระองค์แล้วพ่ะย่ะค่ะ เราทั้งคู่กำลังไปรับนางเข้าวัง หลังจากนั้นขอฝ่าบาทประทานดินแดนอันสงบสักที่เป็นรางวัลก็พอ พวกเราจะไปใช้ชีวิตกันที่นั่นไม่ยุ่งเกี่ยวกับวังหลวงอีก"

ฝ่าบาทยังตกตะลึงอยู่เล็กน้อย

"พวกเจ้าว่าอย่างไรนะ มีแล้วหรือพระชายาน่ะ อยู่ที่ใด เป็นบุตรสาวบ้านใดกัน"

อวิ๋นอ๋องตอบตามตรง

"เรื่องนี้กระหม่อมจะกลับมาทูลภายหลังพ่ะย่ะค่ะ เข้าวังมาวันนี้ก็เพื่อจะกราบทูลเรื่องนี้พ่ะย่ะค่ะ หากแต่งงานมีพระชายาแล้ว ฝ่าบาทและขุนนางพวกนั้นคงไม่ยัดเยียดบุตรสาวของพวกเขาให้กระหม่อมทั้งสองอีก"

"แม้แต่เป็นบุตรสาวของผู้ใดพวกเจ้ายังไม่รู้ นี่คิดจะหาคนมาตบตาข้าหรือ ผู้ที่จะเป็นพระชายาของเจ้าทั้งสองย่อมต้องมีฐานะที่เหมาะสม ใช่ว่าจะจับผู้ใดมาก็ได้"

ซู่อ๋องและอวิ๋นอ๋องย่อมมีเหตุผลของตนเอง

"กระหม่อมทั้งสองออกรบมานับสิบปี ไม่สนใจเกียรติฐานะไม่รู้จะตายวันตายพรุ่ง เดิมทีคิดตายในสนามรบ แต่บัดนี้สงครามสงบสุขจึงได้มีโอกาสกลับมาถวายความจงรักภักดี เรื่องที่มีพระชายาก็เพื่อฝ่าบาทสบายพระทัย มีบุตรสืบวงศ์สกุลเช่นนี้ก็คงพอกระมังพ่ะย่ะค่ะ"

ฝ่าบาทไร้วาจาที่จะตรัสแล้ว ย้อนกลับไปในวันที่ส่งพวกเขาไปชายแดน เด็กชายที่มีอายุเพียงแปดขวบและหกขวบในยามนั้น กลับไม่มีท่าทางหวาดกลัวยังเห็นความยินดีที่จะไปในดวงตาอันแข็งกร้าวของพวกเขาเสียอีก

ในวันนี้ก็เช่นกัน พวกเขาได้ตัดสินใจแล้วว่าจะละทิ้งอำนาจในเมืองหลวง มีเพียงชายแดนเท่านั้นที่พวกเขาต้องการ แม้จะถูกคัดค้านจากเหล่าขุนนางด้วยกลัวว่าหากยกดินแดนให้สองอ๋องปกครองแล้วอาจคิดรวบรวมคนก่อกบฏ แต่พระองค์หาได้คิดเช่นนั้น

"เช่นนี้ก็ตามใจพวกเจ้า เราเองก็เหนื่อยกับเรื่องนี้แล้วเช่นกัน ขอเพียงธรรมเนียมเล็กน้อยพานางทั้งสองมาหาเราและไทเฮาเพื่อดูหน้าดูตารู้จักกันเสียหน่อย เข้าใจหรือไม่ พวกเจ้าไปรับนางมาอย่างไรก็อย่าให้เสียเกียรติของอ๋อง"

"พ่ะย่ะค่ะ"

อ๋องทั้งสองนับว่าได้รับพระเมตตาจากฝ่าบาทอย่างเหลือล้น จะมีผู้ใดบ้างที่ฝ่าบาทจะต้องมาอ้อนวอนให้พาภรรยาของตนมาพบผู้ที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นพ่อบุญธรรมของสามีกันบ้าง

"ว่าแต่นางมีชื่อเสียงเรียงนามว่าอย่างไร พระชายาทั้งสองคนของพวกเจ้า"

อวิ๋นอ๋องยกมุมปากใบหน้าเยือกเย็นยิ่ง

"สตรีนางเดียวพ่ะย่ะค่ะ เราสองคนจะแต่งพระชายาคนเดียวกัน ส่วนชื่อนั้นกระหม่อมลืมไปแล้ว เพียงแต่ได้พบนางโดยบังเอิญและอ้ายเจิงบอกว่านางอาจกำลังตั้งครรภ์ลูกของกระหม่อมทั้งสองอยู่พ่ะย่ะค่ะ"

แน่อนว่าฝ่าบาททรงตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

"นี่พวกเจ้า"

คราวนี้ฝ่าบาทไม่อาจตรัสคำใดได้จริง ๆ พระองค์รู้ว่าทั้งสองคนรักใคร่กลมเกลียวกันยิ่งกว่าพี่น้องที่คลานตามกันมา แต่คาดไม่ถึงว่าแม้แต่ภรรยาพวกเขาก็ยังหมายหมั้นที่จะแต่งกับสตรีคนเดียวกัน

แต่ว่าสองคนนี้ประหลาดยิ่ง กระทั่งชื่อแซ่ของสตรีนางนั้นพวกเขาก็ยังลืม เช่นนั้นฝ่าบาทคิดว่าหากเรียกอ้ายเจิงมาสอบถามคงจะได้เรื่องกว่าเป็นแน่

เมื่อคนทั้งสองเอาแต่นิ่งเงียบ ไม่เอ่ยคำอื่นแม้แต่ประโยคเดียว ฝ่าบาทตรัสถามก็ตอบเพียงคำสั้น ๆ นิสัยนั้นถอดแบบกันออกมาไม่ผิดเพี้ยน ฝ่าบาทจึงทรงเหนื่อยหน่ายที่จะสนทนาแล้วเช่นกัน