บทที่ 28 ให้ความอบอุ่นด้วยร่างกาย

จู่ ๆ หานเซียวก็ไม่เกิดอยากอาหารเมื่อผู้ชรานำโจ๊กจืดชืดมาให้เขา ชายหนุ่มกินไปได้ไม่กี่คำก็วางช้อนลงเสียแล้ว ยังมียาที่พรานเฒ่านำเข้ามาอีก หานเซียวทำหน้าเบื่อหน่ายก่อนจะยกชามยาขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมด

แต่แล้วเขากลับเกิดอยากจะพ่นยาทิ้งหากไม่เห็นแก่หน้าแก่ ๆ ของอ้ายเจิงที่จะตำหนิเขาจนน่ารำคาญ

อะไรกันกระทั่งวันนี้ยาที่เคยกินทุกวันจนเคยชินกลับทำให้เขารู้สึกขมอย่างประหลาด

หานเซียวอารมณ์ไม่ดียิ่ง

"ยานี่เจ้าเลขาชั่วร้ายนั่นได้เพิ่มอย่างอื่นเข้าไปหรือไม่ เหตุใดจึงรสชาติแปลกประหลาดไม่เหมือนเดิม"

ชายชราส่ายหน้าโดยไม่ต้องคิด

"ยังเป็นยาตัวเดิมขอรับหรือเขาเพิ่มเข้าไปให้ผู้น้อยไปถามดีหรือไม่"

หานเซียวโบกมือ

"ช่างเถิด เพิ่มหรือไม่อย่างไรข้าก็ต้องกินอยู่ดี"

ผู้เฒ่ามองโจ๊กที่พร่องไปเพียงนิดเดียว ทั้งที่แต่ก่อนในยามที่หนานอิงต้มมาให้นั้นนายน้อยผู้นี้แทบจะกินทั้งหม้อแล้วถึงกับถอนหายใจออกมา

"นายน้อยเหตุใดกินน้อยนักเล่าขอรับ หรือว่าฝีมือการทำอาหารของข้าแย่เพียงนั้น เช่นนั้นท่านก็ควรปล่อยให้หนานอิงกลับมาทำอาหารดังเดิม เลิกลงโทษนางเถิดขอรับ ไม่ว่านางทำสิ่งใดไม่ถูกต้องแต่หากพวกท่านคิดถึงความดีของนางก็ควรยกโทษให้นางนะขอรับ"

ชายแก่พยายามที่จะช่วยเหลือหนานอิงอย่างเต็มที่ เพียงวันสองวันที่นางไม่ได้ลงมือทำอาหารสองพี่น้องนี่ก็แทบจะลากเขาไปตัดคอโทษฐานที่ทำอาหารไม่ถูกใจเสียแล้ว

หานเซียวย่นจมูก เขาย่อมไม่ยอมรับว่าเป็นความผิดของตนเองที่ทำให้นางเป็นเช่นนั้น

"ผู้ใดทำโทษนางกัน เป็นนางที่ทำตัวเองท่านก็รู้ว่าข้าหาได้บังคับนาง ท่านพี่ของข้าก็ด้วย"

"ผู้น้อยเองไม่เข้าใจ หากพวกท่านไม่ได้ลงโทษแล้วนางจะนั่งคุกเข่าเช่นนั้นเพื่อสิ่งใดกัน ทรมานร่างกายตนเองเพื่อผู้ใดกัน"

หานเซียวพึมพำออกมาเบา ๆ หาได้ตอบคำถามของชายชราอย่างจริงจัง

"ท่านพี่แค่บอกว่านางจะพิสูจน์ความอดทนให้เขารู้ได้อย่างไร นางก็ไปนั่งคุกเข่าเช่นนั้นแล้ว โง่เขลาสิ้นดี"

ชายชราฟังที่หานเซียวพูดไม่ชัดนัก แต่เขาก็เลิกที่จะถามแล้ว สองคนนี้จะว่าเป็นคนดีก็ไม่ใช่คนร้ายก็ไม่เชิง เขาเองเป็นเพียงบ่าวผู้หนึ่งในยามที่ทิ้งทุกอย่างมาอยู่ที่นี่คนที่บ้านเดิมก็ได้นายท่านทั้งสองช่วยดูแล ดังนั้นท่านอ๋องทั้งสองก็นับว่ามีบุญคุณกับเขาไม่น้อย การจะสอดเรื่องของเจ้านายย่อมไม่ใช่เรื่องที่บ่าวสมควรทำ

พรานเฒ่าเก็บชามยาและชามโจ๊กออกไปแล้ว หานเซียวเดิมตั้งใจจะไม่สนใจหนานอิงอีกต่อไป แต่จนแล้วจนรอดเป็นเขาเองที่อดไม่ได้ ด้วยความสนใจใคร่รู้ที่เกิดขึ้นอย่างประหลาดขาที่ไม่เชื่อฟังจึงเดินออกที่หน้ากระท่อม

เขามองนางนิ่งงัน นางยังนั่งอยู่ที่นั่นจริง ๆ ด้วย

หานเซียวพิงร่างสูงกับประตูจับจ้องสายตาไปที่ร่างเล็กของสตรีผู้นั้นทั้งพิจารณานางอย่างละเอียด อย่างน้อยนางควรเลิกคิดเพ้อเจ้อในเรื่องเป็นไปไม่ได้ แล้วกลับมาเย็บผ้าทำอาหารให้เขาเสียจะดีกว่า เขาผู้มีคุณธรรมในหัวใจจึงอดไม่ได้ที่จะบั่นทอนความตั้งใจของหนานอิงให้เลิกทำเรื่องโง่เขลาเสียที

"หากเจ้าไม่ยอมแพ้อาจจะตายตรงนี้ ท่านพี่ของข้าไม่มีทางใจอ่อนหรอก พอเถิดอย่าทำเรื่องเสียเวลาเปล่าเลย"

เขาเอ่ยเสียงดังแต่หนานอิงกลับไม่มีปฏิกิริยาอันใด เขาเห็นชัดเจนว่านางกำลังหนาวสั่น ผ้าห่มที่ชายชราให้นางไว้ตั้งแต่เมื่อคืนยังกองอยู่ที่พื้น

ในเมื่อนางไม่ตอบและไม่ยอมแพ้ เขาจึงไม่พูดคำใดออกมาอีกได้แต่คอยดูว่าหนานอิงจะทนได้อีกนานเท่าใด

คงเพราะฝ่าความหนาวมาทั้งคืนนางจึงดูคล้ายตุ๊กตาหิมะตัวหนึ่งที่เรืองรองขาวกระจ่างในยามต้องแสงอาทิตย์ใบหน้าขาวซีดที่มองหาเลือดฝาดของคนผู้มีชีวิตไม่เจอนั้นยิ่งทำให้หานเซียวรู้สึกสนใจ

นางผู้นี้ภายในเวลาไม่นานสามารถเปลี่ยนแปลงไปได้มากเพียงนี้เชียวหรือ

เวลาผ่านมานับชั่วยาม สายลมอ่อนพัดโชยมาให้ความรู้สึกเย็นสบายแต่กลับคนที่หนาวเข้ากระดูกอย่างหนานอิงกลับแทบคลั่งด้วยความหนาวเย็นจากสายลมเอื่อยเฉื่อยที่พัดผ่าน

หานเซียวยังยืนมองหนานอิงอยู่เช่นนั้นและนางเองก็ยังคงคุกเข่าอยู่โดยไม่ขยับ จนกระทั่งเสียงดาบที่ปะทะกันอยู่ดังมาจากด้านหลังกระท่อมน้อยจะเงียบลง ยังมีเสียงฝีเท้าของคนสองคนที่เดินมาจวบจนกระทั่งหยุดต่อหน้าของหนานอิง

"ท่านอ๋องนางอดทนเพียงนี้ท่านยังไม่ใจอ่อนอีกหรือ"

เป็นอ้ายเจิงที่เอ่ยขึ้นทั้ง ๆ ที่รู้ว่าไม่มีทางที่ลู่หนิงหวังจะใจอ่อนในยามนี้ สำหรับลู่หนิงหวังแล้วมันยังไม่มากพอ

"หากเจ้าคิดว่าพอแล้วก็ตามใจเถิด"

น้ำเสียงของเขาดูคล้ายจะอ่อนโยนลงแต่อ้ายเจิงรู้ดีว่าช่างเป็นน้ำเสียงที่แสนจะเย็นชาและไร้เยื่อใยอย่างสิ้นเชิง หากเขาช่วยหนานอิงในยามนี้ก็เท่ากับทำลายความตั้งใจของนางแล้ว