บทที่ 38 รองเท้าของหนานอิง

​

ยามนี้หนานอิงกำลังขาสั่นระริกเพราะเหนื่อยล้า นางทั้งวิ่งและหาบน้ำจากทะเลสาบมาใส่บ่อน้ำอยู่ทั้งวัน ตกเย็นลู่หนิงหวังยังสั่งให้นางทำท่านั่งม้าอีก หลายวันมานี้สิ่งที่นางทำนอกจากวิ่งและหาบน้ำมาใส่บ่อก็คือการฝึกท่านั่งม้า[1] อันแสนเจ็บปวดและทรมานติดต่อกันหลายชั่วยามในช่วงบ่าย

หนานอิงเกือบจะไม่ไหวอยู่แล้ว แต่เมื่อเห็นว่าในมือของลู่หนิงหวังคือแส้เส้นหนึ่ง ทุกครั้งที่นางทำท่าจะล้มลงเขาเป็นต้องตวัดแส้นั้นด้วยความเร็วทุกครั้ง

นางเคยถูกเขาฟาดขามาหลายครั้งแล้ว เมื่อเห็นแส้ในมือเส้นนั้นนางจึงสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ตั้งอกตั้งใจฝึกฝนไม่อ่อนแอเป็นขันขาด โชคดีที่บัดนี้พวกเขาให้คนส่งอาภรณ์ที่เหมาะสมต่อการฝึกร่างกาย รวมทั้งรองเท้าหุ้มแข็งคู่ใหม่มาให้ทั้งยังเป็นรองเท้าที่ถูกสั่งทำขึ้นมาโดยเฉพาะ

เพียงแต่ว่ามันมากเกินไป หาใช่แค่คู่เดียว

ในตอนที่หานเซียวนำมาให้นางที่เรือนเก็บฟืนหนานอิงถึงกับอ้าปากค้าง รองเท้าคู่ใหม่มีนับสิบคู่ ทั้งหมดล้วนสีดำเหมือนกันฝีมือการตัดเย็บคงมาจากวังหลวงเป็นแน่

วัสดุที่ใช้เย็บล้วนเป็นของดีที่สุด นอกจากคนสูงศักดิ์เช่นองค์หญิงองค์ชายแล้ว ต่อให้มีเงินทองล้นฟ้าอย่างท่านหนานก็คงไม่มีทางหาวัสดุราคาแพงเช่นนี้มาตัดเย็บรองเท้านับสิบคู่ได้

สองคนนี้ท่าทางจะเป็นคนโปรดของท่านแม่ทัพจริง ๆ มิน่าเล่าจึงชอบใช้อำนาจจนเคยชิน

หนานอิงในยามนั้นมือสั่นระริกด้วยดีใจยิ่ง รองเท้าคู่เดิมของนางขาดยับเยินแม้จะซ่อมแซมอย่างไรมันก็ไม่ดีขึ้น นับวันยิ่งขาดมากยิ่งขึ้น นางต้องทนใส่ซ้ำ ๆ อยู่เช่นนั้น ทั้งฝึกปรือฝีมือ ทั้งฝึกร่างกาย ทั้งใช้มันหาบน้ำขึ้นลงเขา

นางเจ็บจนชาชินเสียแล้ว นางคิดว่าฝ่าเท้าของนางบัดนี้คงด้านชายิ่งกว่าก้อนหินเสียอีก

คิดไม่ถึงว่าหานเซียวจะมีน้ำใจเพียงนี้ เสียแต่ว่ามันทั้งหมดนี้ช่าง...เยอะเกินไป เยอะจนนางมึนงง

อย่างไรเสียรองเท้าคู่หนึ่งใช้เวลาเป็นปีกว่าจะขาด และหากตัดเย็บด้วยวัสดุราคาแพงเช่นนี้แน่นองว่ายิ่งยากยิ่งที่จะขาดได้ เหตุใดเขาจึงสั่งตัดมามากมายเช่นนี้

คนผู้นี้ฟุ่มเฟือยและโง่เขลาสิ้นดี อย่างน้อยก็น่าจะเปลี่ยนสีให้นางหลาย ๆ สีบ้าง มิใช่ทำมาแค่สีดำสีเดียว

หานเซียวกอดอกเอ่ยกับนางด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม แต่ใบหน้ากลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจเมื่อเห็นว่าหนานอิงดีใจมากเพียงใด

"รีบใส่เสียสิ เท้าของเจ้าข้าวัดด้วยมือของข้าย่อมไม่พลาดอยู่แล้ว แต่หากเจ้าใส่ไม่ได้นั่นหมายความว่าเท้าของเจ้าอาจมีปัญหาแล้วหาใช่ความผิดของข้า"

หนานอิงเริ่มไม่มั่นใจแล้ว ว่าตนเองจะใส่ได้หรือไม่ ยิ่งเห็นหานเซียวที่กำลังขู่อาฆาตนางในตอนนี้ก็ยิ่งไม่กล้าลอง

"หากข้าใส่ไม่ได้เล่าเจ้าคะ"

"หากเจ้าใส่แล้วเล็กไปข้าจะเฉือนเนื้อเจ้าเสีย แต่หากเจ้าใส่แล้วหลวมไปข้าจะทุบให้เท้าเจ้าใหญ่ขึ้น"

หนานอิงตกใจตัวแข็งค้างไปแล้ว นางไม่กล้าแม้จะสวมรองเท้าคู่นั้นทั้งที่ในคราแรกดีใจหนักหนาแต่ยามนี้เล่าผู้ใดจะกล้าใส่กัน

อ้ายเจิงที่ช่วยหานเซียวหอบหิ้วรองเท้าเข้ามาแทบอยากจะตบปากคนผู้นั้น จะพูดคุยกับนางดี ๆ ไม่ได้หรืออย่างไร เป็นเขาอีกแล้วที่ต้องลงมือเอง

"ไม่ต้องไปฟังเขา เจ้าลองสวมเถิดข้าว่าน่าจะใส่ได้พอดี"

เมื่อเห็นว่าอ้ายเจิงอยู่ด้วยอย่างน้อยนางยังมีกำแพงหนาคอยป้องกันให้ คงไม่ถูกทุบขาเป็นแน่หนานอิงจึงกลั้นหายใจลองสวมดูสักครั้ง ในยามนั้นคล้ายกับมีหินก้อนใหญ่ผูกขาของนางเอาไว้ ทั้งยังต้องคอยภาวนาในใจว่าขอให้นางสวมได้พอดี ในที่สุดก้อนหินที่ผูกหน่วงในใจก็คลายออก

​