บทที่ 79 ลงโทษอย่างรุนแรง NC25

หนานอิงบัดนี้กำลังถูกพาออกจากจวนลู่หนิงหวังตรวจร่างกายของนางในรถม้าอย่างละเอียดกระทั่งอาภรณ์ของนางก็ถูกเขาถอดทิ้งจนไม่เหลือติดกายแม้แต่ชิ้นเดียว

ในยามมานั้นเป็นรถม้าของวังหลวงที่ไปรับแต่ในยามกลับหนานอิงกลับอยู่ในรถม้าของจวนอ๋องโดยมีคนคุ้มกันอย่างหนาแน่น กระนั้นคนผู้นี้ก็ยังคงเกรี้ยวกราดกับนางใบหน้าเฉยชานั้นหลังจากที่จับชีพจรของนางและพบว่าไม่หลงเหลือพิษอยู่ในร่างกายแล้วก็เอาแต่ลงโทษนางไม่หยุด

การลงโทษนั้นทำให้ใบหน้าของนางแดงก่ำอยากจะกรีดร้องด้วยความทรมานแต่ก็รู้สึกอับอายคนเป็นอย่างยิ่งจึงได้แต่กลืนเสียงครางเหล่านั้นลงคอ

"นอกจากหานเซียวแล้วเจ้าคิดว่าข้ายินดีแบ่งปันเจ้าให้ผู้อื่นหรือ ใจกล้ามากใช่หรือไม่ถึงได้กระทำการหยามเกียรติของข้าเพียงนี้"

ลู่หนิงหวังดวงตามืดบอดทั้งหัวใจยังขุ่นมัว ไม่ว่าหนานอิงจะอธิบายอย่างไรเขาก็ไม่ฟังนางแม้แต่คำเดียว เขามัดนางเอาไว้ยังจับขาของนางให้กว้างออกแล้วมัดขานั้นเข้ากับแขนคนละข้าง

บัดนี้หนานอิงจึงอ้าขาอล่างฉ่างต่อหน้าเขา เผยให้เห็นเนื้อโนมส่วนโหนกนูนสีกุหลาบล่อสายตาคนให้จับจ้อง

"นายท่านปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ ที่นี่ไม่ได้นะเจ้าคะ"

"เจ้ามีอำนาจเหนือข้าเมื่อใดกัน หรือว่าหานเซียวเลี้ยงดูเจ้าจนเสียคนไปแล้ว"

เอาล่ะทุกสิ่งทุกอย่างเขาต้องโทษหานเซียวเพื่อให้เขาสบายใจ อย่างน้อยก็มิใช่เขาที่ทำให้นางเสียคนปล่อยเนื้อปล่อยตัวให้ชายอื่นแตะต้องเพียงนี้

เขาก้มลงละเลงลิ้นเลียไปทั่วกลีบกุหลาบเบ่งบาน หนานอิงกรีดร้องในลำคอทั้งเสียวทั้งทรมานเป็นอย่างยิ่ง ปากของนางครางร้องขอให้เขาปล่อยนางครั้งแล้วครั้งเล่า

แต่ลู่หนิงหวังกลับยิ่งกลั่นแกล้งลิ้นของเขาตวัดเลียจนบัดนี้หนานอิงได้แต่จิกเล็บเข้ากับฝ่ามือของตนเองเสียแล้ว ในครานี้ลู่หนิงหวังเองได้ประจักษ์แล้วว่าตนเองมิอาจทนเห็นหนานอิงอยู่กับบุรุษอื่นได้ นางอยู่เหนือเหตุผลของเขาทั้งปวงกระทั่งบัลลังก์นี้เขาก็ยินดีครอบครองเพื่อมิให้ผู้ใดในใต้หล้านี้รังแกนางได้อีก

ฝ่ามือของเขายังลูบไล้กอบกุมกลีบดอกเกสรชุ่มฉ่ำ ทั้งยังสอดแทรกเข้าไปในถ้ำอันเต็มไปด้วยน้ำหวานที่ไหลเยิ้มออกมาจากฝีมือของเขา

เขารู้ว่าหนานอิงกระหายเพียงใด และยิ่งกระหายเขาก็ยิ่งกลั่นแกล้งให้นางกระวนกระวาย เขาจะทำให้นางไม่ได้รับในสิ่งที่นางต้องการ

มือของเขาข้างหนึ่งไล้วนจากหน้าท้องขึ้นมาจนถึงปทุมถันอันงดงาม ยังปัดหัวแม่มือไล้วนเบา ๆ ที่ปลายถันข้างนั้น อีกนิ้วนั้นยังสอดแทรกลึกเข้าไปภายในให้ได้มากที่สุด ปากของเขาละเลงรักกลีบอันหวานฉ่ำจงอยเม็ดหวานที่เบ่งบานรองรับนั้นก็ถูกลิ้นร้อนของเขาลูบไล้เบา ๆ

หนานอิงส่ายสะโพกอย่างพลิ้วไหว เขาทำเอานางเข้าใกล้ความสุขสมแต่แล้วกลับหยุดเอาเสียดื้อ ๆ ต่อจากนั้นก็ลงมือละเลงต่อ

"ข้าไม่ยอมให้เจ้าสุขสมง่าย ๆ หรอก ข้าจะทรมานเจ้าให้ต้องการข้าอย่างถึงที่สุด"

"นายท่านอย่าทำเช่นนี้เลย ปล่อยข้าเถิดข้ายินดีปรนนิบัติท่าน"

ลู่หนิงหวังหัวเราะ

"ผู้ใดต้องการเจ้ากัน สตรีในแคว้นมีมากมายที่ต้องการอุ่นเตียงให้ข้าเหตุใดข้าต้องให้เจ้าปรนนิบัติด้วยเล่า"

หนานอิงใบหน้าแดงระเรื่อ นางกัดฟันข่มความเสียวซ่านที่เขาเริ่มละเลงลิ้นลงมาที่กลีบดอกหวานของนางอีกครั้ง มือข้างนั้นของเขาที่กำลังขยำเต้าอวบของนางยิ่งเพิ่มความร้อนแรงและรัญจวนใจมากยิ่งขึ้น

นางดิ้นรนอย่างสุดความสามารถที่จะหลุดพ้นจากเชือกที่พันธนาการนางเอาไว้ แต่ลู่หนิงหวังเองกลับไม่ยินยอมยิ่งนางดิ้นเร่าเขาก็ยิ่งพึงพอใจ

แต่แล้วความเจ็บปวดอันหนักหน่วงกลับกำลังเล่นงานเขาแทน เขาปวดหนึบจนแทบจะทนไม่ไหวครานี้จับหนานอิงอ้าปากแล้วให้นางบำเรอรักให้เขากระแทกกระทั้นแท่งหยกเข้าปากของนางครั้งแล้วครั้งเล่าเขาสุขสมครางระงมอยู่ในลำคอ

หนานอิงได้แต่คิดในใจว่าเป็นผู้ใดกันที่เพิ่งเอ่ยเมื่อสักครู่ว่าไม่ต้องการให้นางอยู่บนเตียง บัดนี้กลับตะบี้ตะบันยัดแท่งหยกของตนเองเข้าปากของนางเช่นนี้

เมื่อปากเล็ก ๆ ของนางปรนเปรอของเขาจนปลดปล่อยออกมาลู่หนิงหวังก็กลับมาเล่นงานหนานอิงอีกครา เขาก้มลงดูดถันของนางข้างหนึ่งตวัดเลียไปรอบ ๆ จนกระทั่งนางเปียกแฉะ

เขาสั่งให้รถม้าวิ่งกลับจวนอ๋องกระทั่งถึงที่จอดรถม้าแล้วเขากลับหนานอิงยังไม่ขยับออกมา อาฉีเองเป็นสตรีที่ยังไม่สมรสแต่ประสบการณ์ของนางที่เคยปลอมเป็นนางโลมนั้นก็มากพอตัวที่จะรู้ว่าลู่หนิงหวังกำลังลงโทษหนานอิงอย่างไร

นางสั่งให้คนถอยห่างจากรถม้าห้ามเข้าใกล้แล้วกลับเข้าเรือนของตนเองแช่น้ำอุ่นอย่างสบายใจทั้งยังสั่งให้สาวใช้เตรียมอาหารอุ่นอันแสนเอร็ดอร่อยให้นางจนเต็มโต๊ะ

พวกเขากินกันเองอย่างอร่อยนางก็ต้องได้กินของอร่อยเช่นกัน

เสียงน้ำอันชุ่มฉ่ำทำให้ลู่หนิงหวังเกิดความกระหาย เขาย้ายปากมาดูดถันของหนานอิงรุนแรงอีกข้างหนึ่ง ทั้งยังฝากรอยจ้ำเอาไว้ทั่วร่างกายของนางไม่เว้นแม้แต่ก้นกลมสองข้างที่ถูกเขาดูดเนื้อนุ่มแน่นเข้าไปจนเต็มปาก

เขาเลื่อนริมฝีปากลงมาเรื่อย ๆ จับนางให้ยกสะโพกสูงขึ้นแล้วเอ่ยเบา ๆ

"ผลอิงเถาของข้าผู้ใดก็ห้ามแตะ"

หนานอิงเขินอายเป็นอย่างยิ่งที่ลู่หนิงหวังบัดกลับกำลังทำท่าเหมือนเด็กหวงของ เขาอ้าปากดูดรวบถันทั้งเต้าของนางเอาไว้ในปาก กดใบหน้าลงไปแล้วดูดอย่างรุนแรง

หนานอิงทั้งรู้สึกเจ็บทั้งรู้สึกเสียวจนใจแทบขาด นางเว้าวอนเขาครั้งแล้วครั้งเล่าให้เขาจัดการส่งแทงหยกเข้ามาในกายของนาง

"ข้ากำลังลงโทษเจ้าให้หลาบจำ ต่อไปจะได้ไม่กล้าอีก"