ตอนที่ 38 ผลของการท้าทาย

EP38

"พี่เมฆะ…อื้อ!" ไม่ทันที่ของขวัญจะได้พูดจบเมฆาก็กระชากเนกไทออกมาจากลำคอแล้วมัดปากบางเอาไว้เพื่อไม่ให้ของขวัญได้พูดอะไรต่อที่ทำให้ตนเองโมโหมากยิ่งขึ้นกว่าเดิม

"…" เกิดความเงียบภายในรถร่างเล็กร่างเล็กดิ้นพล่านในขณะที่รถคันหรูกำลังขับเคลื่อนออกไปจากบริเวณตรงนี้

เมฆาขับออกมาบนท้องถนนด้วยความรวดเร็วตามอารมณ์เดือดพล่าน ใบหน้าเรียบนิ่งหากแต่ภายในพร้อมจะระเบิดออกมาได้ทุกเมื่อ

ผ่านมาราวสิบห้านาทีก็มาถึงคอนโดของเมฆา ร่างหนาเดินอ้อมไปเปิดประตูรถแล้วกระชากคนตัวเล็กออกมาพร้อมกับดึงเนกไทออก เมฆาเดินอยู่ข้างหลังเธอพร้อมกับมือที่คอยจับคอเสื้อให้รีบเร่งฝีเท้า

พอมาถึงห้องก็ผลักของขวัญเข้าไปในห้องแดง มือปลดกระดุมคอเสื้อสองสามเม็ดในขณะที่สายตาคอยจับจ้องมองคนตัวเล็ก ของขวัญมองกลับแล้วขยับตัวถอยห่างทีละนิด

"กลัวขนาดนั้นเลยหรอ" เมฆาถอนหายใจออกมาแล้วทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้พร้อมกับตวัดท่อนขาขึ้นพาดกัน

"…" ของขวัญกวาดสายตามองบริเวณห้องนี้ มันเป็นฝันร้ายของเธอมาตลอดที่ถูกเมฆารังแกข่มเหงครั้งแรก

"ไม่ต้องกลัวหรอก ฉันก็แค่จะให้เธอดูอะไรสนุกๆ"

"พี่จะทำอะไร"

"คอยดู"

"…" ของขวัญเม้มปากเข้าหากันแน่นแล้วมองตามการกระทำของคนตรงหน้า เมฆากำลังหยิบรีโมทอะไรบางอย่างขึ้นมาแล้วกดก่อนที่ผนังว่างบนหัวเตียงจะเลื่อนขึ้นเป็นทีวีจอขนาดไหนที่กำลังฉายภาพหน้าจอขาวดำอยู่

"ฉันไม่ชอบให้ใครมาใช้ของร่วมกับฉัน"

"ยังไงต่อคะ จับตัวหนูมาแบบนี้แล้วพี่จะทำอะไรต่อ"

"นั้นหน่ะสิ ฉันจะจัดการกับชู้เธอยังไงดี?" สายตาคมกริบที่ซ่อนไปด้วยรังสีอะไรบางอย่างหลุบมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือก่อนจะกดอะไรในมือถือแล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างกาย

"อย่ายุ่งกับพี่เบ"

"มานี้" เมฆาตบมือลงที่หน้าขาตัวเองแล้วกดดันด้วยสายตา ทำให้ของขวัญต้องคลานเข้าไปหาอย่างคนไร้ทางเลือกตอนนี้คนตรงหน้าเธอคล้ายกับว่าพร้อมจะฉีกร่างของเธอออกเป็นชิ้นๆแล้ว

"พี่จับตัวหนูมาแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่คะ" ดวงตากลมโตช้อนถาม ภายในเริ่มกลัวขึ้นมากับสายตาของเมฆา มันทำให้ขนอ่อนทั่วร่างกายลุกชัน

"สั่งสอนเธอไง"

"สั่งสอนอะไร พี่ก็คอยแต่จะหาเรื่องหนู"

"เธอรนหาที่เองต่างหาก" พูดเพียงเท่านั้นก็ดูเหมือนว่าจะมีรอยยิ้มกระตุกขึ้นที่มุมปากเพียงครู่เดียว บ่งบอกว่านี้คือรอยยิ้มของหายนะ

"หนูก็อยู่ของหนูแบบนี้แล้วพี่เป็นอะไร" เธอถามออกไปอย่างที่ใจคิด การที่บล็อกไอจีไม่ใช่การเรียกร้องความสนใจเธอทำเพื่อยืนยันความบริสุทธิ์ใจของตนเอง และเหตุการณ์ตอนเช้าก่อนมาที่นี้เมฆามาเห็นเองของขวัญไม่ได้จงใจทำให้เห็น

"กล้าพูดได้ยังไง แน่ใจหรอว่าที่ทำไม่ได้กำลังท้าทายฉัน"

"คิดไปเอง หนูไม่ได้ท้าทายอะไรพี่ทั้งนั้น อ๊ะ!" ไม่ทันที่ของขวัญจะได้พูดจบปลายคางก็ถูกมือหนาคว้าหมับเข้าอย่างแรง เมฆากดเอาไว้แบบนั้นแล้วยื่นนิ้วแกร่งบดขยี้ริมฝีปากแดงระเรื่อแรงๆให้ของขวัญเจ็บ

"นับวันก็ยิ่งอวดเก่งมากขึ้น"

"หนู จะ…เจ็บ"

"จะสั่งสอนกับเด็กอวดเก่งแบบไหนดี" เมฆาพูดออกมาด้วยท่าทีใจเย็น ชายหนุ่มชอบการลงโทษไปทีละนิดอย่างเชื่องช้าให้ทรมานมากขึ้นมากกว่าการใช้อารมณ์ครั้งเดียวแล้วให้เธอเจ็บทรมานในระยะเวลาสั้นๆ

"พี่อย่าเป็นคนเห็นแก่ตัวได้มั้ย" ปากบอกสายตาก็ยังคงคอยจับจ้องที่เมฆา พอได้ยินคำพูดของคนตรงหน้าชายหนุ่มก็หยุดกระทำ

"แล้วเธอล่ะ เรียกว่าอะไร ทั้งที่ยังเอากับฉันอยู่แล้วไปคบกับมัน?"

"พี่รู้ได้ยังไงว่าหนูคบกับพี่เบ…" ของขวัญไม่ได้บอกใครและพึ่งตกลงเปิดใจกับเบตองแค่หนึ่งวัน เธอไม่คิดว่าเมฆาจะรู้เรื่องนี้

"ฉันจะรู้ได้ยังไงมันก็ไม่สำคัญ"

"พี่ถึงควรหยุดไงคะ เราสองคนก็ต่างมีแฟนแล้วเพราะฉะนั้นก็ควรหยุดความสัมพันธ์นี้"

"แฟน…" เมฆาทวนคำนี้พลันความรู้สึกในอกก็เหมือนมีรถสิบล้อเคลื่อนมาเหยียบ เธอรักเขามาตั้งหลายปีมันตัดใจได้ง่ายขนาดนี้เลยหรอ ทำไมถึงเป็นคนใจง่ายขนาดนี้กันนะ

"พี่รู้แล้วก็หยุดสักทีนะคะ พอเถอะนะ พี่ทำแบบนี้มันไม่ถูกต้องเลย"

"เรียกมันแฟนเต็มปากเต็มคำ ทีกับผัวตัวเองไม่เคยเรียกเลยนะ"

"…" ของขวัญเบ้หน้าด้วยความเจ็บเมื่อเรียวแขนถูกกระชากให้ลุกขึ้นจากพื้นมานั่งบนตัก เมฆาสอดมือเข้าใต้เรือนผมแล้วกดใบหน้าหวานลงมาจูบระบายความโกรธ