ตอนที่ 51 ลักพาตัว

EP51

ของขวัญเดินกลับเข้ามาในมหาลัยด้วยใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยคราบนํ้าตา ทุกสิ่งอย่างที่เบตองพูดคือความจริง เธอไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกแล้วเพราะแบบนี้เบตองถึงเลือกที่จะเดินจากไป ทั้งที่เป็นฝ่ายดึงเขาเข้ามาในชีวิตแต่ก็กลับรักษาเอาไว้ไม่ได้ ถ้าเลือกได้เธอเองก็อยากรู้สึกกับเบตองมากกว่า ผู้ชายที่แสนดีและคอยอยู่เคียงข้างแต่ความรู้สึกมันเป็นเรื่องที่ห้ามกันไม่ได้นี้สิ

"…" ร่างเล็กหยุดแน่นิ่งเมื่อเดินมาถึงบริเวณรอบโรงยิมที่มีตู้ล็อกเกอร์ตั้งเรียงรายอยู่ เธอกำลังจะเดินขึ้นตึกเรียนพลันสายตาก็เจอเข้ากับร่างคุ้นตา

หมับ!

เมฆาไม่ปล่อยให้เธอเดินหนี มือหนาคว้าร่างเล็กเอาไว้แล้วผลักเธอเข้าไปหลบมุมเสาขนาดใหญ่ที่องศาลับภาพวงจรปิดทำเอาคนตัวเล็กงุนงงอยู่ไม่น้อย

"พี่ทำอะไร"

"คิดถึง…" ชายหนุ่มเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระซิบ สายตาทอดมองใบหน้าหวานแล้วรั้งเอวบางเข้ามากอดทำให้ของขวัญเบิกตากว้างด้วยอาการตกใจ

"ปล่อยหนู อย่าทำแบบนี้ค่ะ นี้มันในมหาลัยนะ" ของขวัญพยายามผละอกแกร่งออกด้วยท่าทางทุลักทุเล

"เธอเลิกกับมันแล้วใช่ไหม?" เมฆาไม่ยอมปล่อยชายหนุ่มกลับยืนใบหน้าเข้าไปคลอเคลียกับเธอจนใบหน้าหวานต้องเบือนหลบ

"หนูจะเลิกหรือยังไม่เลิกมันก็ไม่เกี่ยวกับพี่ค่ะ"

"ฉันรู้ว่าเธอเลิกกับมันแล้ว"

"พี่ไปพูดอะไรกับพี่เบ" เธอตัดสินใจยิงคำถามที่สงสัยออกไป

"มันถอยเอง ฉันไม่ได้พูด"

"หนูไม่เชื่อ"

"เธอเองก็รักฉันอยู่ มีเหตุผลอะไรที่มันต้องคบกับเธอต่อล่ะ" เมฆายิงคำถามออกไปทำเอาของขวัญใบหน้าชาวาบ เขาจะพูดตรงเกินไปแล้ว ถึงจะชอบมากแค่ไหนเธอก็ยังไม่ลืมสิ่งที่เขาเคยทำกับตัวเองอยู่ดี

"หนู…ไม่ได้รักพี่แล้วค่ะ" ปากตอบออกไปเสียงแผ่วสายตาก็หลบแววตาของคนตรงหน้า

"มาพิสูจน์กันไหม?"

"หนูไม่พิสูจน์อะไรทั้งนั้น แล้วก็ช่วยปล่อยหนูด้วยค่ะ"

"ไม่…ฉันจะไม่ปล่อยเธอไปไหนอีกแล้ว" ว่าแล้วก็เลื่อนมือขึ้นมาจับคางมนให้เงยขึ้นก่อนจะเลื่อนใบหน้าเข้าไปกดจูบเบาๆบนกลีบปากบาง ทำเอาสติสัมปชัญญะของคนตัวเล็กเลือนหายในทันใด เมฆาพรหมจูบอยู่แบบนั้นก็เริ่มสอดลิ้นแทรกระหว่างสองกลีบปาก เปลือกตาปิดลงแล้วกดจูบเบาๆแขนก็กอดร่างกายนุ่มนิ่มเอาไว้ เขาโหยหาสัมผัสนี้ อยากแนบชิด อยากกอดเธอจนใจจะขาด

"อื้อ!" ของขวัญครางอื้ออึงในลำคอ เธอดึงสติตัวเองกลับมาแขนพยายามรั้งร่างหนาออก จนกระทั่งเมฆายอมปล่อยด้วยท่าทางอ้อยอิ่ง

"เตรียมตัวรับมือให้ดีนะ…"

"พะ…พี่พูดอะไร" ของขวัญกระพิบตาถาม หัวใจของเธอกำลังเต้นรัวก่อนที่ริมฝีปากหยักจะเลื่อนมากระซิบที่ข้างใบหู

"เพราะต่อไปนี้ฉันจะจีบเธอ" ว่าแล้วก็ผละใบหน้าห่างออกมา ของขวัญที่ได้ยินแบบนั้นร่างกายแทบเซล้ม เมฆาคนเมื่อคืนหายไปไหน ทำไมวันนี้กลับกลายเป็นเมฆาคนเจ้าเล่ห์แบบนั้นล่ะ ใบหน้าเรียบนิ่งที่ซ่อนความร้ายกาจเอาไว้ เธอไม่พร้อมรับมือและยังทำใจไม่ได้กับเรื่องที่เกิดขึ้น ทั้งเรื่องที่เบตองบอกเลิกและเรื่องเมฆาจะจีบเธอ ต้องรู้สึกยังไงเมื่อคนที่ตัวเองชอบมาจีบ คงต้องทำใจเเข็งและนึกถึงเรื่องที่เคยทำเลวกับตนเองไว้สินะ

•••

เลิกคลาส

"วันนี้แกดูเศร้าๆนะ มีเรื่องอะไรให้ไม่สบายใจรึเปล่า" โยเกิร์ตเอ่ยถามเพื่อนสนิทในขณะที่กำลังเก็บอุปกรณ์การเรียนเข้ากระเป๋าเพื่อจะกลับบ้าน

"โย…"

"มีอะไรก็ระบายกับฉันได้ อย่าเก็บไว้คนเดียวสิ" เธอพูดแล้วยื่นไปตบบ่าเพื่อนสาวเบาๆ ของขวัญยังคงนิ่งเงียบเธอรอให้นักศึกษาคนอื่นออกไปจากห้องเรียนหมด

"เรื่องพี่เบ แล้วก็เรื่องของพี่เมฆาด้วย"

"สองคนนั้นเป็นอะไร พี่เมฆาจบกับแกแล้วไม่ใช่หรอ"

"เมื่อคืนเขามาหาฉันแล้วบอกว่า…" ของขวัญเว้นคำพูดเอาไว้แค่นั้นแล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"ว่าอะไร"

"รัก…พี่เมฆาบอกว่ารักเรา"

"รักแล้วทำไมพึ่งมาบอกตอนนี้กันล่ะ ทำเลวกับแกไว้ขนาดนั้น แล้วเรื่องพี่เบ?"

"เราไม่รู้ว่าเมื่อคืนสองคนนั้นคุยอะไรกันบ้าง พอตอนเที่ยงวันนี้จู่ๆพี่เบก็บอกเลิก เขาบอกว่าไม่อยากให้เราหลอกตัวเองอีกแล้ว"

"แล้วแกได้เป็นอย่างที่พี่เบพูดมั้ย ได้หลอกตัวเองอย่างที่เขาบอกรึเปล่า"

"อื้อ" ใบหน้าหวานพยักตอบแล้วก้มหงุด เธอกำลังหลอกตัวเองว่าไม่ได้รักเมฆาหลอกตัวเองให้รักเบตอง

"ถ้าความรู้สึกของแกยังอยู่กับพี่เมฆาก็อย่าปล่อยพี่เบไปเถอะ เขาทำถูกแล้วแหละ คบกับแกต่อไปทั้งแกและพี่เบจะเจ็บปวดเปล่าๆ" ถึงแม้โยเกิร์ตจะอยากให้ของขวัญรักเบตองก็เถอะแต่ยังไงความรู้สึกมันก็ห้ามไม่ได้