ตอนที่ 57 เหตุผลจำเป็น

EP57

ประเทศไทย | 21 : 00 AM.

'ข่าวประเด็นร้อนวันนี้นะคะเรามาที่เรื่องของ พลเอก เดชา นาราขจร ที่เมื่อเช้าได้มีการแถลงข่าวเรื่องการหมั้นของลูกชายเพียงคนเดียวอย่าง คุณเมฆา นาราขจร กับลูกสาวอธิการบดีของมหาลัยอันดับสองประเทศ ซึ่งเรื่องนี้นะคะก็ถูกเผยแพร่ไปอย่างรวดเร็วถึงเรื่องการหมั้นครั้งนี้ด้วยค่ะ รวมถึงยังมีคนโยงอีกนะคะว่าเกี่ยวข้องกับเรื่องธุรกิจรึเปล่าเพราะเดือนหน้าก็มีการประมูลที่ดินใจกลางเมืองกรุงเทพ ทั้งนี้ทั้งนั้นก็ยังสรุปอะไรไม่ได้ เอาเป็นว่าเราขอแสดงความยินดีกับเรื่องนี้ดีกว่าค่ะ…'

"…" หลังจากจบเสียงของข่าวประเด็นร้อนวันนี้เบตองก็หยิบรีโมทขึ้นมาปิดทีวีเอาไว้ ชายหนุ่มเอนกายกับผนังห้องด้วยใบหน้าเรียบนิ่ง เขากำลังสงสัยกับเรื่องที่เกิดขึ้น

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ในตอนที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้นเสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นเบตองปรายตามองเล็กน้อยก่อนจะลุกขึ้นไปเปิดประตู

"มีพัสดุมาส่งครับ" เป็นยามของที่นี้นำพัสดุกล่องสีเหลี่ยมขนาดไม่ใหญ่มากมาให้เบตอง

"ผมไม่ได้สั่งของนะครับ"

"มีคนส่งมาให้ครับ"

"…" ชายหนุ่มไม่ได้ถามอะไรต่อ เขาเพียงหยิบกล่องสี่เหลี่ยมนั้นมาแล้วปิดประตูห้อง

เบตองหย่อนตัวนั่งลงบนเก้าอี้ภายในห้องที่มีเพียงแสงสลัว เขาเปิดกล่องนั้นออกมาก็พบกับซองสีแดงอยู่ข้างใน เปิดออกเป็นข้อความบอกที่อยู่ เรียวคิ้วขมวดยุ่งพลันเสียงไลน์ก็เด้งเข้ามา

Lien!

เขาละความสนใจไปที่ข้อความจากแอคเค้าท์ปริศนานั้นแทน

? : ฉันรู้ว่านายกำลังเกลียดโชคชะตาของตัวเองอยู่

? : แต่นายไม่ได้ผิดนะ

?: มาเจอกันหน่อยสิ ฉันช่วยนายได้

เหมือนมีใครสักคนกำลังแกล้งแต่มันก็ดูเหมือนว่าข้อความกับจดหมายที่ถูกส่งมามีคนจงใจ และคนคนนั้นเหมือนจะรู้ความทุกข์ในใจของเขาตอนนี้ เบตองไม่รอช้าเขามุ่งหน้ามาที่รถมอไซคู่ใจแล้วขับมันออกไปยังสถานที่นัดหมายนั้นทันที

•••

วันต่อมา

คฤหาสน์เดชา

"เมฆาตื่นรึยัง" เสียงของเดชาเอ่ยถามเลขาคนสนิทอย่างดนุในขณะที่เขากำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในห้องส่วนตัวของตนเอง ในมือมีแก้วชาที่กำลังจิบอยู่ วันนี้เขาว่างงานช่วงบ่ายจึงตั้งใจจะบอกเรื่องหมั้นกับเมฆา

"คงตื่นแล้วครับ ฤทธิ์ยาสลบคงหมดแล้ว" ดนุรายงาน

"ไปพาตัวมาที่นี้"

"ได้ครับท่าน" ดนุรับคำสั่งแล้วเดินออกไปจากห้องพักผ่อนเพื่อไปตามตัวเมฆามาที่ห้องนี้ ตั้งแต่เมื่อวานที่เดชาส่งเครื่องบินไปรับลูกชายตนเองจากญี่ปุ่นด้วยการลักพาตัว เขาใช้จังหวะที่เมฆาไม่รู้ตัวแล้วพากลับมายังประเทศไทยโดยตนเองทำหน้าที่รอเพียงอย่างเดียว ส่วนของขวัญเธอคงต้องเอาตัวรอดกลับมาเองตอนนี้เรื่องทุกอย่างต้องการเมฆาเพื่อจบมัน

"ขออนุญาตครับคุณเมธ" หลังจากเคาะประตูห้องเสร็จดนุก็ขออนุญาติเข้ามาภายในห้องของเมฆา ซึ่งตอนนี้เขากำลังยืนต่อสายหาใครบางคนอยู่

"ทำแบบนี้ทำไม?" พอได้ยินเสียงของคนมาใหม่เมฆาก็เลิกต่อสายโทรศัพท์ ชายหนุ่มหันหน้ากลับมาจ้องดนุด้วยสายตาเย็นชาและซ่อนไปด้วยความโกรธ

"คุณเมธไปคุยกับท่านเองนะครับ" ว่าแล้วเขาก็ปลีกตัวเดินออกจากบริเวณหน้าประตูห้อง

"…" เมฆาถอนหายใจด้วยอารมณ์หงุดหงิดแล้วบีบโทรศัพท์ในมือแน่น ชายหนุ่มโทรหาของขวัญไม่ติดและรู้ตัวด้วยว่าตนเองถูกผู้เป็นพ่อลักพาตัวกลับมา

ร่างหนาเดินออกมาจากห้องแล้วตามดนุไปที่ห้องพักผ่อนของเดชา โดยมีเขาแค่คนเดียวที่เข้าไปข้างใน ส่วนดนุยืนอยู่หน้าประตูห้อง

"ทำอะไร?" พออยู่กันสองต่อมองเมฆาก็ถามออกไป ชายหนุ่มพยายามกลั้นอารมณ์เอาไว้สุดขีด

"พ่อมีเรื่องสำคัญอยากบอกแก" เดชาตอบแล้ววางแก้วชาไว้บนโต๊ะ ในขณะที่เมฆากำลังยืนนิ่ง

"เรื่องอะไร"

"ยอมหมั้นกับนิดาได้มั้ย"

"ไม่"

"ถือว่าช่วยพ่อ"

"ต้องช่วยทำไม ที่ผ่านมาเคยทำอะไรเพื่อลูกกับเมียด้วยหรอ"

"ถ้าแกไม่ช่วยพ่อ ต่อไปนี้แกอาจจะไม่เห็นฉันนั่งอยู่ตรงนี้เลยก็ได้"

"ก็ทำตัวเอง ทำไมต้องดึงผมเข้าไปเกี่ยว เห็นแก่ตัว" ชายหนุ่มหมดความอดทนแล้วพูดออกไปด้วยน้ำเสียงเย็นชา ที่ผ่านมาไม่เคยทำอะไรให้ลูกกับเมียอยู่แล้วเห็นแก่ตัวมาตลอดมาตอนนี้เขาก็ยังเห็นแก่ตัวอยู่เหมือนเดิมไปเปลี่ยนไปเลยสักนิด

"พ่อรู้ว่าตัวเองเห็นแก่ตัว ความโลภของตัวเองเลยทำให้ทุกอย่างมันกลายเป็นแบบนี้"

"วางแผนฆ่านิดา พอผมกำลังจะมีความสุข พ่อยังจะพรากมันไปอีกสินะ" แววตาของเมฆาหมองลงอย่างเห็นได้ชัดเจน เดชาทำทุกอย่างโดยที่ไม่บอกเขาก่อนเลยสักคำ เหมือนเขาถูกมัดมือชก

"พ่อขอโทษ…" สายตาของผู้เป็นพ่อที่เห็นความเจ็บปวดของลูกชายทำให้เขาเจ็บไปด้วย หากย้อนอดีตกลับไปได้จะไม่ปล่อยให้เมฆาเกลียดตัวเองแบบนี้เลย