ตอนที่ 6 ไม่ใช่ความบังเอิญ

EP06

เสียงกระซิบบอกของเมฆาทำให้ขนอ่อนทั่วร่างกายลุกชัน เธอไม่นึกเลยว่าเขาจะจำตนเองได้ทั้งที่ไม่ได้เจอกันมาแล้วสองปีหรือการไม่ได้เจอกันมันเป็นการจงใจ…

"พี่ควรหยุดได้แล้ว..."

"ไม่หรอก ยังไม่เห็นพี่ชายเธอกระอักเลือดเลย" น้ำเสียงทุ้มตํ่านั้นเอ่ยตอบอย่างเชื่องช้าแล้วมือหนาก็ยกขึ้นที่ไหล่มนออกแรงกดไว้แน่นไม่ให้ของขวัญเดินหนี

"พี่ภูเขาก็ได้รับกรรมของตนเองแล้ว ทำไมพี่ยังมาลงที่หนูอีก" เสียงสั่นเอ่ยถามออกไป เมฆายังเป็นสิ่งเดียวที่หญิงสาวหวาดกลัวมากที่สุด

"คนฉลาดเขาถามคำถามโง่ๆแบบนี้ด้วยหรอ"

"…" ของขวัญเงียบ ใบหน้าหวานเริ่มเบ้จากแรงมือแกร่งที่กำลังกดเอาไว้แน่นราวกับโกรธแค้นนักหนา

"หรือแกล้งทำเป็นไม่รู้"

"หนูไม่ได้ร่วมมือกับพี่ภู หนูไม่รู้เรื่องจริงๆ" ของขวัญทราบดี เมฆากำลังคิดว่าตนเองร่วมมือกับภูผาเพื่อจัดการกับนิดาแต่ความจริงแล้วเธอไม่ได้รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเลย

"แบบนั้นสิ"

"ค่ะ"

"ไดอารี่ของเธอ เขียนสารภาพรักฉันไม่ใช่"

"ถึงหนูจะเคยชอบพี่ แต่หนูก็ไม่มีความคิดแบบนั้นในสมอง" ของขวัญพยายามพูดให้เมฆาเข้าใจ สิ้นเสียงของเธอก็ดูเหมือนว่าคนฟังจะแน่นิ่งเขาแอบแปลกใจกับคำพูดของคนตัวเล็ก

"เคย?…" อยู่ๆภายในอกข้างในก็เหมือนถูกใครใช้เท้าเหยียบ เขารู้สึกไม่พอใจกับคำพูดนั้น แปลว่าตอนนี้เธอไม่ได้ชอบเขาแล้วแบบนั้นหรอ?

"คุณเมดครับ ท่านให้มาตามกลับไปร่วมงานประมูล" ในตอนนั้นเองเสียงของบุคคลมาใหม่ก็ทำให้เมฆายอมคลายมือออกจากไหล่มน เขาปรายตามองของขวัญเล็กน้อยแล้วเดินตามหลังดนุเพื่อกลับเข้าไปในงาน ความรู้สึกข้างในยังสงสัยกับคำพูดนั้นชวนให้ต้องการคำตอบจนเกิดอาการร้อนรน

ลับร่างของเมฆาของขวัญก็ถอนหายใจคลายความอึดอัด ขาเรียวก้าวเดินกลับมาเปลี่ยนชุดแล้วพิมพ์ข้อความบอกหัวหน้าฝ่ายบริการว่าตนเองปวดท้องขอกลับก่อน ค่าจ้างขอแค่ห้าสิบเปอร์เซ็นต์พอ จัดการทุกอย่างเสร็จสับก็ปลีกตัวกลับห้องพักทันที

เมฆาเดินกลับเข้ามาในงานก็หย่อนตัวนั่งลงข้างกายผู้เป็นพ่อซึ่งอยู่แถวหน้าสุดเป็นที่นั่งพิเศษสำหรับการชมศิลปะจากทั่วทุกมุมโลก ในขณะที่พิธีกรกำลังดำเนินพิธีเดชาก็เอ่ยถามลูกชาย

"ไปไหนมา"

"เข้าห้องน้ำครับ"

"แกต้องขึ้นเปิดงานกับพ่อ"

"ขึ้นคนเดียวเถอะครับ"

"ออกงานสังคมทั้งทีทำตัวให้สมเป็นลูกชายของพ่อหน่อยสิ" ถึงถ้อยคำจะดูไพเราะแต่แววตาของเดชากลับฉายแววออกคำสั่งอยู่ ทำให้เมฆาไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เขาจึงตัดปัญหาด้วยการขึ้นเวทีเพื่อกล่าวเปิดการประมูลกับบิดา

หลังจากจบงานประมูลอันแสนยาวนานเกือบสองชั่วโมงเมฆาก็กลับมาที่คอนโดชั้นบนสุดซึ่งเป็นชั้นพิเศษมีเพียงสองห้องบนชั้นนี้ อีกห้องเป็นของเมฆา ส่วนอีกฝั่งเป็นของฟีฟ่าที่เข้ามาซื้อคอนโดพร้อมกันตอนเข้าเรียนปีหนึ่ง

ครืด~ ครืด~

ในขณะที่มือหนากำลังคลายเนกไทออกจากลำคอเสียงโทรศัพท์มือถืออยู่หน้ากระจกก็สั่นเครือ สายตาเรียบนิ่งเหลือบมองก็พบว่าเป็นฟีฟ่าที่โทรเข้ามา

"ไร…"

(น้องที่มึงมองอยู่ในงานประมูลวันนี้เป็นคนเดียวกันกับที่มึงให้ทำเรื่องนั้นใช่ไหม?)

"อืม"

(ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ ชอบหรอ?)

"ไม่ใช่"

(แล้วเพราะเหตุผลอะไร)

"อย่าสนใจเลย"

เมฆาพูดจบประโยคก็กดตัดสายทิ้งแล้ววางไว้ที่เดิม เขาขอให้ฟีฟ่าช่วยเรื่องการสอบเข้าของเธอล็อกไว้แค่มหาลัยเดียวส่วนที่อื่นถึงแม้คะแนนจะถึงแต่ของขวัญก็เข้าไม่ได้เพราะฟีฟ่าได้จัดการเปลี่ยนการประกาศคะแนนสอบไว้หมดแล้ว เพราะงั้นไม่ได้คำตอบวันนี้วันหน้าเมฆาก็ต้องรู้คำตอบอยู่ดีและเขาก็จะเริ่มลงโทษเธอและพี่ชายให้สาสม…

•••

วันเปิดภาคเรียน

ดวงตากลมโตมองตามสองข้างทางผ่านกระจกบนรถเมล์ เธอคลี่ยิ้มบางออกมากับความสวยงามของที่นี้มหาลัยแอสตันอันดับหนึ่งของประเทศ มหาลัยเอกชนกึ่งรัฐบาลเพราะงั้นถึงจะสอบได้ที่อื่นก็คงจะเลือกเรียนที่นี้เพราะที่นี้มีการเรียนการสอนและทุกอย่างที่ของขวัญต้องการ ของขวัญเรียนแอร์โฮสเตสรวมอยู่คณะเดียวกันกับธุรกิจการบิน

ขาเรียวในชุดยูนิฟอร์มของคณะก้าวลงจากรถเมล์ ร่างเล็กในชุดเดรสคอปกแขนยาวสีขาวตัดเทาอ่อนที่ช่วงอก ด้านล่างทั้งตัวลงมากลางต้นขาเป็นสีชมพู หน้าอกมีตราสัญลักษณ์ของธุรกิจการบินพร้อมกับชื่อเป็นภาษาอังกฤษ เธอกระชับกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่แล้วเดินเข้ามาข้างในเพื่อจะตรงดิ่งไปยื่นเอกสารการลงเวลาเรียน

การเดินผ่านเหล่านักศึกษาหลายพันคนทำให้ของขวัญตื่นเต้นไม่น้อย แต่ละคณะล้วนมียูนิฟอร์มประจำของตนเองและเป็นลูกของคนรวยมีตังและอำนาจทั้งนั้น จะมีสักคนไหมนะที่จะเป็นเพื่อนกับเธอหรือจะต้องอยู่คนเดียวเหมือนสมัยมัธยมกัน คิดได้แบบนั้นใบหน้าหวานที่ถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางอย่างเปอนธรรมชาติก็เริ่มเจื่อนลง…

"เธอ…เดี๋ยวก่อน" พอเดินเข้ามาในคณะธุรกิจการบินเสียงของใครบางก็เอ่ยเรียกจากข้างหลังแล้วรีบวิ่งเข้ามาหา ของขวัญหยุดแน่นิ่งแล้วหันกลับไปมองก็พบกับผู้หญิงคนหนึ่งเธอสวมชุดเดียวกันเหมือนกับของขวัญ

"มีอะไรรีเปล่าคะ"

"เธอเรียนแอร์ใช่ไหม"

"อื้อ" ของขวัญพยักหน้าตอบ ผู้หญิงตรงหน้าเข้าข่ายหน้าตาดีเลยทีเดียว สูงประมาณร้อยหกสิบห้าหรือเธอคนนี้กำลังจะเข้ามาขอเป็นเพื่อนกันนะ…

"แล้วเธอ…" ถามต่อก็เดินเคียงคู่กันไป

"เราชื่อของขวัญ เรียกขวัญก็ได้"

"ฉันโยเกิร์ต"

"ยินดีที่ได้รู้จักนะ" ของขวัญชวนคุยต่อแล้วส่งยิ้มหวานผูกมิตร โยเกิร์ตที่เห็นแบบนั้นจึงยิ้มตอบ

"เราคุยกันแบบเป็นกันเองได้ใช่ไหม"