ตอนที่ 64 งานหมั้น

EP64

ห้องพักโยเกิร์ต

"แกแน่ใจนะขวัญว่าจะไม่ค้างที่นี้จริงๆ" โยเกิร์ตเอ่ยถามเพื่อนสนิทอย่างของขวัญที่กำลังเก็บของเข้ากระเป๋าหลังจากที่ทำงานคู่กับเธอเสร็จ ซึ่งมันก็เป็นเวลาเกือบจะเที่ยงคืนแล้ว โยเกิร์ตไม่อยากให้เธอกลับไปดึกๆคนเดียว

"มันไม่ได้ดึกขนาดนั้นนี่นา เราเรียกแท็กซี่กลับได้" ของขวัญตอบพลางฉีกยิ้มให้เพื่อนสนิทสบายใจ

"งั้นเดี๋ยวลงไปส่องหน้าหอ"

"ด้ายยยย"

"แกนี่มันจริงๆเลย" โยเกิร์ตบ่นแล้วลุกขึ้นจากเก้าอี้เพื่อเดินตามของขวัญไปส่งยังด้านล่างของหอพักไม่นานสองสาวก็มาถึง

"โยขึ้นไปเลยก็ได้นะ อีกหน่อยแท็กซี่คงผ่านมาแล้ว"

"เดี๋ยวยืนรอเป็นเพื่อนดีกว่า มีเรื่องจะคุยด้วยพอดี"

"โยมีเรื่องอะไร"

"แกรับงานเป็นพนักงานเสิร์ฟในงานหมั้นพี่เมฆาจริงๆใช่ไหม"

"อื้อ" เสียงหวานขานรับในลำคอ เธอแค่อยากรู้เท่านั้นเองว่าภายในงานมันจะเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ที่บอกว่ามีเหตุผล

"แล้วถ้าพี่เมฆารู้ เขาจะไม่โกรธแกหรอ"

"เราไม่อยากรอรู้เองแล้วโย เผื่อในงานหมั้นนั้นมันจะทำให้เรารู้คำตอบบ้าง"

"งั้นก็ดูแลตัวเองดีๆด้วย แต่พูดจริงๆเลยนะ ไม่อยากให้แกไปงานหมั้นจอมปลอมนั้นเลยอ่ะ"

"เราไปไม่นาน แล้วจะรีบกลับออกมา" ของขวัญตอบเสียงแผ่วแล้วช้อนตามองคนตรงหน้าที่มีสีหน้าเป็นห่วง

"ฉันเชื่อแก" โยเกิร์ตยื่นมือมาตบบ่าเพื่อนสนิทแล้วจังหวะนั้นก็มีแท็กซี่ขับเข้ามาจอดตรงหน้าเธอพอดี

"เรากลับก่อนนะ"

"โอเค ไว้เจอกัน"

"…" รอยยิ้มหวานปรากฏบนใบหน้าสวยแล้วร่างเล็กก็สอดตัวเข้าไปในนั่งข้างในรถแท็กซี่ ไม่นานรถก็เคลื่อนตัวออกมาจากบริเวณหน้าหอพักของโยเกิร์ตมาถึงที่หน้าซอยอู่ของภูผา ของขวัญจัดการจ่ายเงินจนเสร็จเรียบร้อยก็เดินเข้าซอยมาคนเดียว ในขณะที่เดินอยู่นั้นเองก็คล้ายกับว่ามีเสียงฝีเท้าของใครบางคนกำลังเดินตามหลังมา

เธอหยุดชั่งใจเพื่อรอฟังให้แน่ชัดและเสียงนั้นมันก็หยุดไป พอก้าวเดินก็รู้สึกอีกครั้ง ของขวัญจึงตัดสินใจเร่งฝีเท้าพร้อมกับล้วงกระเป๋าสะพายตนเองเพื่อหากุญแจมาเปิดประตู เดินมาถึงก็รีบไขเข้าไปใบหน้าหันกลับไปมองก็พบเพียงความว่างเปล่า ไม่มีใครเดินตาม ไม่มีร่างของใคร เห็นแบบนั้นเธอจึงถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

•••

วันหมั้น

ที่โรงเรียนหรูใจกลางเมืองหลวงถูกจัดงานหมั้นอย่างยิ่งใหญ่ที่ชั้นหนึ่ง ภายในงานเป็นสไตล์เรียบหรูถูกตกแต่งดอกไม้สีอ่อนให้ดูสบายตา แขกทุกคนภายในงานล้วนเป็นคนที่มีชื่อเสียงและใหญ่โต บนเวทีมีชื่อของนิดาและเมฆาอยู่

"ใกล้จะถึงเวลาแล้ว ทำไมเมฆายังไม่มา" เสียงของกวีเอ่ยถามดนุเลขาส่วนตัวของเดชาพวกเขานั่งอยู่โซนด้านหน้าด้วยกัน

"กำลังจะมาถึงครับ แจ้งให้คุณนิดาขึ้นก่อนได้เลย"

"งานหมั้นของลูกสาวฉันต้องขึ้นไปพร้อมคู่หมั้นของเขาสิ เป็นผู้ชายทำไมถึงปล่อยให้ผู้หญิงรอ หรือคิดจะเล่นอะไรตุกติก" กวีพูดโดยที่ไม่ได้มองหน้าของดนุ

"คนของคุณเยอะขนาดนี้เราคงไม่ทำแบบนั้น อีกอย่างถ้าไม่กลัวเสียฤกษ์ก็รอต่อไปได้ตามสบายเลยครับ"

"อีกกี่นาทีเมฆาจะมาถึง"

"ไม่เกินห้านาทีหรืออาจจะเร็วกว่านั้น"

"บอกพิธีกรให้ดำเนินงานต่อ สั่งให้คนพานิดาขึ้นเวทีด้วย"

"ครับ" กวีหันไปบอกคนสนิทให้ทำตามที่ดนุบอกเพราะเขาจริงจังกับเรื่องฤกษ์ยามหรือการทำอะไรสักอย่างที่เป็นสายมู