ตอนที่ 67 ใจหาย

EP67

"ให้พูดไหมว่ามีสิทธิ์ยังไง?" เมฆาถามกลับไปด้วยน้ำเสียงเย็นชาสายตาเรียบนิ่งที่ซ่อนไปด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่างจ้องมองไปที่ของขวัญทำเอาคนตัวเล็กต้องหลบสายตา ถึงแม้จะอยากอธิบายมากขนาดไหนแต่ยังไงเธอก็ต้องเลือกไปกับภูผาที่เป็นชายสายเลือดเดียวกัน

"พูดมาสิ มีเหตุผลอะไรที่กูต้องยอมปล่อยของขวัญไปกับคนเลวๆ อย่างมึง" ภูผาถามยํ้าอย่างต้องการคำตอบ แววตาของเขาดูจริงจังไม่มีท่าทีล้อเล่น

"รักไง เหตุผลชัดเจนพอไหม"

"คนเหี้ยไรรักแล้วทำแบบนี้หรอวะ"

"พี่ภู…" เสียงของขวัญพูดแทรกเข้ามาหวังจะให้พี่ชายหยุด เพราะเธอไม่อยากให้คนที่ตนเองรักทั้งสองทะเลาะกัน

"ไม่ต้องขวัญ เข้าไปรอในบ้าน พี่มีเรื่องต้องคุยกับมัน"

"แต่ว่า…"

"พี่ขอร้องเถอะนะ" คำขอร้องของพี่ชายทำให้ของขวัญยอมใจอ่อน ดวงตากลมโตที่ซ่อนไปด้วยความกังวลเหลือบมองทั้งสองคนก่อนจะจำหมุนตัวเดินกลับเข้าไปข้างใน ทำให้ที่ตรงนี้เหลือเพียงสองหนุ่มที่ยืนจ้องหน้ากัน

"ว่าไง มึงรักขวัญตั้งแต่ตอนไหน"

"ไม่รู้"

"…"

"รู้แค่ว่านานแล้ว" เมฆาพูดต่อประโยคตนเอง ภายในสมองก็นึกย้อนเหตุการณ์ในอดีต เริ่มแรกมันคือการแก้แค้นเพราะเข้าใจผิดว่าภูผามีส่วนเกี่ยวข้องกับการตายของนิสา แต่ความรู้สึกของเขามันแปลเปลี่ยนไปตอนไหนไม่รู้เหมือนกัน

"ถ้านานแล้วมึงก็ไม่ควรทำร้ายของขวัญมาตั้งแต่แรก"

"แล้วจะให้ทำยังไง"

"ไม่ต้องทำห่าอะไร กูแค่อยากเห็นว่ามึงรักของขวัญจริงๆ รักใครก็แสดงออกหน่อยดิ มึงรู้มั้ยว่าขวัญต้องเสียคนดีๆ ไปเพราะขวัญเลือกมึง" คนนั้นที่ภูผาหมายถึงคือเบตองความเป็นจริงแล้วภูผาแอบเชียร์เบตองมากกว่าเพราะเป็นรุ่นน้องที่รู้จักและคอยอยู่ข้างของขวัญมาตลอด แต่เพื่อความสุขของน้องสาวเพียงคนเดียวจึงต้องยอมให้เธอได้อยู่กับผู้ชายที่ตนรักมากกว่า

"อืม…ก็จะทำอยู่นี่ไง"

"โครตไม่ชอบขี้หน้ามึงเลยว่ะ" ภูผาสบถออกมาแล้วเสยผมหน้าขึ้น

"กูขอโทษ ที่เคยทำร้ายมึงกับของขวัญ" คำที่ได้ยินจากปากเมฆาทำให้ภูผาอยู่ในความตกใจ เขาเพ่งสายตามองใบหน้าเรียบนิ่งของคนตรงหน้าที่พูดคำว่าขอโทษออกมา

"แต่ถึงไม่ชอบขี้หน้ามึงขนาดไหนกูก็เปลี่ยนความรู้สึกของน้องสาวกูไม่ได้อยู่ดี"

"แปลว่ามึงจะไม่พาเมียกูไปไหนแล้วใช่ไหม" เมฆาถามออกไปด้วยนํ้าเสียงอ่อนลงเล็กน้อย

"ถ้ามึงรับปากว่าจะไม่ทำให้ขวัญเสียใจอีกกูก็จะไม่พาขวัญไปไหน"

"อืม กูรับปาก" เมฆาขานรับในลำคอแม้ภายในอกจะแอบดีใจมากขนาดไหนแต่เขาก็เลือกที่จะไม่แสดงออกมา

"อย่าทำขวัญเสียใจอีก เพราะโอกาสครั้งที่สองจะไม่มี" ว่าแล้วภูผาก็ยื่นมือไปตบบ่าว่าที่น้องเขยเหมือนเขายอมเปิดทางให้ รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ผุดขึ้นมุมปากก่อนที่เขาจะเดินออกไปจากอู่ซ่อม ทำให้เมฆาได้แต่ยืนสงสัยกับรอยยิ้มนั้นหรือว่านี้จะเป็นแผนเพื่อพิสูจน์ความจริงใจของเขาแบบนั้นหรอแต่ถึงยังไงตอนนี้เมฆาก็ไม่สนใจอะไรแล้วยกเว้นผู้หญิงที่ชื่อของขวัญ

เสียงฝีเท้าของใครบางคนหยุดเดินอยู่หน้าห้อง ของขวัญละสายตาจากมือของตนเองที่สอดประสานกันอยู่แล้วมองไปยังบานประตูก่อนที่ริมฝีปากบางจะเอ่ยถามออกไปแล้วหันหน้ากลับมา

"เข้ามาเลยค่ะพี่ภู หนูไม่ได้ล็อก"

"…" สิ้นเสียงร่างหนาก็เดินเข้ามาข้างในอย่างเชื่องช้าเมฆาหยุดเดินแล้วกวาดสายตามองทั่วบริเวณรอบห้อง เขาเคยมาเพียงไม่กี่ครั้งจึงสำรวจให้ละเอียดซะก่อน

"เขากลับไปแล้วหรอคะ" ของขวัญถามออกไปโดยที่สายตาไม่ได้มองเลยว่าคนที่ยืนอยู่ในห้องของตนเองไม่ใช่พี่ชาย