ตอนที่ 69 ทางเลือก

EP69

หลังจากหมดคลาสเรียนของวันนี้ของขวัญก็แยกกับโยเกิร์ตเพื่อที่จะกลับ เธอโบกมือลาเพื่อนสาวคนสนิทที่ช่วงนี้ดูซึมมากกว่าปกติก่อนจะมองเธอจนสุดสายตาแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาอ่านข้อความของเมฆา

'ฉันมีธุระ เจอกันที่คอนโด'

ของขวัญกวาดสายตาอ่านแล้วกดตอบกลับข้อความเพียงแค่คำว่า 'ค่ะ'

เธอหย่อนเครื่องมือสื่อสารลงในกระเป๋าเป้แล้วเดินออกมาจากบริเวณหน้ามหาลัยเพื่อที่จะขึ้นรถบัสกลับ ผ่านไปราวครึ่งชั่วโมงของขวัญก็กลับมาถึงอู่ซ่อมของพี่ชายเธอไม่ได้กลับไปที่คอนโดอย่างที่เมฆาบอก

พอกลับมาถึงดวงตากลมโตก็ต้องฉายแววแปลกใจเมื่อมาพบกับชายชุดดำหลายคนที่กำลังขนข้าวของเครื่องใช้ของเธอขึ้นไปยังรถตู้สีขาวคันหรู

"พวกคุณเป็นใครคะ แล้วขนของฉันไปทำไม"

ไร้เสียงคำตอบจากคนเหล่านั้นทำให้ของขวัญเดินเข้าไปห้าม

"คุณเมธสั่งให้ย้ายไปที่คอนโดของเขาครับ"

หนึ่งในนั้นเป็นคนเอ่ยตอบแทน

"ย้ายไปคอนโดของพี่เมฆาหรอคะ"

"ใช่ ตามมาขึ้นรถทางนี้ด้วย"

ตอบเพียงเท่านั้นร่างสูงใหญ่ของลูกน้องเมฆาก็เดินนำของขวัญออกไปยังนอกอู่ซ่อมที่มีรถตู้จอดอยู่ ไม่ทันที่เธอจะได้ตัดสินใจประตูรถก็เปิดโชว์ต่อหน้าเพื่อเป็นการบอกให้เธอขึ้นไป

ในเมื่อไร้หนทางปฏิเสธคนตัวเล็กจึงก้าวเข้าไปข้างในและมองชายชุดดำปิดอู่เอาไว้ ราวกับว่าจะปิดร้านถาวรยังไงยังงั้น

ของขวัญขึ้นมาบนรถแล้ว เครื่องยนต์ก็เริ่มเคลื่อนที่ตรงดิ่งไปยังคอนโดของเมฆาทันที ไม่นานก็มาถึง

หญิงสาวยืนชั่งใจอยู่หน้าประตูก่อนจะยกมือเล็กขึ้นเคาะ เธอแอบแปลกใจทำไมเมฆาถึงให้คนมาขนข้าวของของเธอออกมาจากอู่ หรือว่าชายหนุ่มต้องการให้มาอยู่กับตนเองแบบนั้นหรอ

"เข้ามาสิ"

ไม่ทันจะได้เคาะน้ำเสียงเรียบนิ่งก็ดึงสติของคนตัวเล็กให้หลุดออกมาจากห้วงความคิด ของขวัญละมือลงแล้วก้มหน้าเดินเข้าไปในห้อง ตามด้วยร่างของเมฆาที่เดินตามเข้ามา

"พี่บอกมีธุระเลยกลับมาก่อน พี่มีธุระอะไรหรอคะ"

"ไม่ต้องรู้หรอก"

ตอบเพียงเท่านั้นก็ทำให้ของขวัญนิ่งเงียบได้ เธอเม้มปากเข้าหากันแน่นเริ่มรับรู้ถึงความไม่ปกติของบรรยากาศภายในห้อง ทำไมกันนะ ทำไมถึงรู้สึกแบบนี้ได้

"พี่ให้คนย้ายของมาที่นี้จะให้หนูมาอยู่ด้วยใช่ไหม"

"ใช่ หรือเธอไม่อยากอยู่"

"ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ หนูแค่แปลกใจที่เห็นคนแปลกหน้ามาขนของออกจากอู่"

ของขวัญตอบเสียงแผ่ว เธอบีบสายกระเป๋าแน่นยามช้อนตามองดวงตาของคนตรงหน้ามันก็เหมือนว่าเมฆามีคำถามอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในแววตาคู่นั้นที่เธอไม่อาจจะคาดเดาได้

"นั่งลงสิ"

"…"

"มีอะไรจะพูดมั้ย"

"คะ?"

เธอส่งสายตาและสีหน้างุนงงกลับไปในขณะที่วางกระเป๋าสะพายลงบนโต๊ะ เมฆาเองก็จ้องมองเธออย่างต้องการคำตอบ ชายหนุ่มเอนหลังพิงกับขอบโต๊ะในมือถือแก้วเครื่องดื่ม ร่างสูงโปร่งยังอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของคณะธุรกิจการบิน

"ไม่มีเลยหรอ"

"หนูไม่รู้ว่าพี่พูดเรื่องอะไร"