ตอนที่ 71 เป็นตัวของตัวเอง

EP71

ผ่านมาหลายชั่วโมงร่างของเมฆาที่ตอนนี้อยู่ในชุดพร้อมนอนยืนอยู่นอกระเบียงห้อง มือหนาถือมวลบุหรี่ขึ้นสูบเป็นระยะ ในหัวของเขาครุ่นคิดหลายๆเรื่องหลังจากที่ล้มตัวนอนมาครั้งหนึ่งแล้วรู้สึกตัวขึ้นมาใหม่

เขากับพ่อคืนดีกันแล้ว ไม่มีอะไรให้ข้องใจอีก ต่อไปนี้เดชาก็ต้องถูกปลดจากตำแหน่งผู้บริหารสูงสุดของประเทศแล้วเดินหน้าทำธุรกิจที่ตนเองหวังต่อ ส่วนเรื่องคาวของตนเองก็มีปรเวทคอยช่วยเคลียร์จนหมดราวกับว่าเดชาไม่เคยทำเรื่องพวกนี้มาก่อน

กวีและนิสาครอบครัวของอดีตคนรักก็ได้รับผลกรรมของตนเอง เพราะคนที่อ่อนแอกว่าอยู่ในวงการนี้ไม่ได้

กวีถูกจำคุกเป็นเวลาหลายปี รวมถึงทรัพย์สินถูกยึดทั้งหมด

นิดาถูกส่งตัวไปอยู่สถานที่กำพร้า อยู่ในความดูแลของหน่วยงาน…

"ยังไม่นอนหรอคะ"

ในขณะที่เมฆาอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง เสียงงัวเงียของใครบางคนก็เอ่ยขึ้นอยู่ข้างหลัง ทำให้ชายหนุ่มหลุดจากภวังค์แล้วปรายตามองคนตัวเล็กพร้อมกับเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่ง

"ออกมาสูบบุหรี่"

"หนูไม่เห็นพี่นอนอยู่เตียง เลยออกมาดูค่ะ"

"ไม่มีอะไร ไปนอนต่อเถอะ"

"พี่เมธไปนอนพร้อมหนูได้มั้ย"

เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงออดอ้อน

"อืม"

เมฆาขานรับในลำคอแล้วเดินเข้ามาภายในตัวห้อง มือหนาเขี่ยก้นบุหรี่ลงถาดแล้วทิ้งเอาไว้พร้อมกับเดินตามร่างของขวัญไปยังเตียงนอนขนาดใหญ่ พลันร่างเล็กล้มตัวลงนอนก็เข้าสวมกอดเรือนร่างนุ่มนิ่มพร้อมกับจุมพิตเบาๆลงบนหน้าผากมนด้วยการกระทำอ่อนโยน

ของขวัญแอบยิ้มท่ามกลางความสลัวภายในห้อง เปลือกตาคู่สวยแง้มปิดลงด้วยความดีใจ อ้อมกอดที่ต้องการมานานวันนี้เธอได้รับโดยไม่ต้องร้องขอสักที…

***

กลางดึกในวันเดียวกันที่สถานที่บันเทิงยามคํ่าคืนแห่งหนึ่งก็มีร่างของเบตองนั่งอยู่ที่เคาน์เตอร์บาร์เพียงลำพัง ข้างหน้ามีเครื่องดื่ม เขาดื่มหมดไปหลายแก้วแล้ว ดื่มและรอข้อความตอบกลับจากใครบางคน

แต่ก็ไร้วี่แวว สิ่งที่เขาจงใจปั่นหัวเมฆาไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายตอบกลับข้อความของเขากลับมาเลย

"คุณครับ ผับจะปิดแล้ว กรุณากลับก่อนได้มั้ยครับ"

เสียงของพนักงานเอ่ยบอก ทำให้เบตองละสายตาจากมือถือแล้วหย่อนมันลงกระเป๋าเสื้อแขนยาวก่อนจะหยิบเงินออกมาจ่ายค่าเครื่องดื่มแล้วเดินออกมาจากร้าน

ในขณะที่เดินออกมาก็ดูเหมือนว่าจะมีกลุ่มคนเดินตามเขาจนกระทั่งมีร่างของชายชุดดำมายืนล้อมวงเอาไว้ ทำให้เบตองหยุดยืนกะทันหัน

"ขึ้นรถ"

หนึ่งในนั้นพูดขึ้น แล้วรถตู้คันสีขาวก็เคลื่อนเข้ามาจอดอยู่ไม่ไกล

"ทำไมกูต้องขึ้น?"

เบตองถามกลับแล้วกวาดสายตามองทุกคน เขากำลังคิดว่าหากต่อสู้ก็คงจะไม่ไหวทั้งฤทธิ์แอลกอฮอล์และฝ่ายตรงข้ามที่เยอะกว่า

"ต้องการอะไร"

"เดี๋ยวก็รู้ว่าต้องการอะไร"

เสียงที่สอดแทรกเข้ามาใหม่คือเสียงของผู้หญิงสวมชุดดำปกปิดใบหน้า เธอก้าวลงมาจากรถตู้แล้วเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเบตอง ก่อนจะดึงฮู้ดและแมสที่สวมอยู่ออก ใบหน้าของเธอทำให้เบตองจำได้ขึ้นมาทันที เธอคือเจนนี่คนของเมฆาที่แต่ก่อนเคยเอารถมาซ่อมที่อู่ของภูผาบ่อยๆ

"เจ้านายส่งมางั้นสิ"

"รอการตอบกลับอยู่ไม่ใช่หรอ"

"ตอบกลับแบบหมาหมู่แบบนี้นี้คือวิธีของผู้ดีสินะ"

"ก็ยังไม่ได้ทำอะไร แค่จะพาตัวไปเจอกับเมฆา"

"บอกมันมาเจอเองสิ"

"จับตัวขึ้นรถ"

เบตองกำลังจะก้าวขาเดินหนีแต่กลับถูกคนของเมฆาเข้าไปจับตัวเอาไว้ก่อน ในขณะที่เบตองกำลังพยายามเอาตัวรอดจากสถานการณ์ตรงนี้ก็มีร่างของคนมาใหม่เข้ามาจับตัวเจนนี่จากข้างหลังแทนพร้อมกับมีของแข็งอะไรบางอย่างจี้เข้าที่ลำคอ ทำให้ทุกสายตาของเหล่าการ์ดมองไปที่เจนนี่

"ปล่อยผู้ชายคนนั้นแล้วหัวหน้ามึงจะรอด"