ตอนที่ 72 มีอะไรซ่อนอยู่

@แอสตัน อินซีเรีย

[ของขวัญ]

ฉันมองออกไปนอกหน้าต่างรถบัสที่กำลังเคลื่อนเข้ามาจอดหน้ามหาลัย ความจริงแล้วพี่เมธบอกให้ฉันรอไปพร้อมเขาแต่ฉันอยากมาสูดอากาศตอนเช้าภายในมอซะก่อนเลยแอบออกมา ก่อนมาก็ไม่ลืมแปะโพสอิสบอกด้วย หวังว่าพี่เมธคงไม่งอนหรอกนะ

บรรยากาศในช่วงเจ็ดมองมันก็ดีเหมือนกันฉันไม่เคยได้สัมผัสมันเลยสักครั้ง นักศึกษาที่ยังไม่มีใครมาทำให้เกิดความเงียบ เสียงลมหายใจและความคิดของตนเอง แม้กระทั่งบนรถบัสตอนนี้ก็มีเพียงแค่ฉันและป้าคนนึง

"ถึงแล้วหนู"

"ขอบคุณค่ะ” ฉันยิ้มรับแล้วกระชับสายกระเป๋าก่อนจะเดินกวาดสายตามองบริเวณรอบข้างด้วยรอยยิ้มแล้วตรงดิ่งไปยังบริเวณตู้ล็อกเกอร์ พอเปิดออกมาก็ปรากฏว่ามันมันมีกระเป๋าฉบับหนึ่งพับอยู่ข้างในนั้น ฉันจึงหยิบออกมาอ่านดู

เนื้อความข้างในมันเขียนเอาไว้ว่า…

*ขอโทษที่ฉันเคยคิดร้ายกับเธอ ยอมรับมันแค่น้อยใจที่เธอไม่เคยมองฉันบ้าง ฉันที่คอยเป็นเซฟโซนให้เธอตลอด

แต่คนที่เธอสนใจกับเป็นคนที่เลวใส่อย่างเมฆา ฉันหวังว่าเธอจะไม่โกรธฉันแล้ว ฝากบอกเมฆาด้วยว่าฝากดูแล

ผู้หญิงคนนี้ที้กำลังอ่านจดหมายให้ดี ให้สมกับที่ฉันเสียสละ ส่วนเรื่องของเธอและฉันคงจะอยู่ในความทรงจำตลอดไป

ฉันรู้ว่ามันลืมยากแต่ฉันจะพยายาม สักวันฉันจะกลับมาในฐานะพี่ชายและน้องสาวอย่างที่เธอต้องการ

ยินดีกับเธอด้วยนะของขวัญ เจ็บมาเยอะแล้ว เราคงจะได้เจอกันในอีกสักวัน…*

#คุณหมี ?

เขาจะไปไหนกันนะ ฉันได้แต่คิดในใจแล้วพับจดหมายฉบับนั้นลงแสดงว่าที่ฉันเคยรู้สึกว่าพี่เบตองเปลี่ยนใจคงไม่ใช่ความรู้สึกไปเองสินะ

…

นาฬิกาบ่งบอกเวลาหมดคลาสแรกของวันของขวัญกวาดสายตามองทั่วห้องเรียนเพื่อหาร่างของใครบางคนจนกระทั่งตอนนี้โยเกิร์ตก็ยังไม่มาเรียน พอเธอติดต่อไปก็ตอบมาแค่ว่าไม่สบายเพียงเท่านั้น พอจะไปหาโยเกิร์ตก็บ่ายเบี่ยง

ทำให้ของขวัญเริ่มสงสัยแล้วว่ามันเหมือนมีอะไรบางอย่างแปลกไป…

ครืด~ ครืด~

ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังนั่งคิดเรื่องของเพื่อนสาวคนสนิทก็มีเสียงเรียกเข้าจากปลายสาย พอมองชื่อก็พบว่าเป็นเมฆามือบางจึงหยิบขึ้นมากดรับสาย

"ว่าไงคะ"

( ฉันจะสอบแล้ว )

"อ่อออออ ค่ะ หนูรู้แล้ว"

( … )

"หนูไม่งอนหรอกค่ะ พี่ไปสอบเลย"

( อยู่ไหน )

"หนูอยู่บนห้องเรียนค่ะ กำลังรอโย"

( ตอนนี้ก็ว่างนิ )

"ใช่ค่ะว่าง พี่เมธมีอะไรรึเปล่าคะ"

( ฉัน… )

"แค่นี้ก่อนนะคะ เหมือนโยเกิร์ตจะเข้ามาแล้ว"

( ไม่มาหรอ )

"อยากให้หนูไปให้กำลังหรอคะ~"

( อืม )