ตอนที่ 73 ในฐานะลูกสะใภ้

EP73

หลังจากที่ไปส่งโยเกิร์ตมา ของขวัญก็ไม่ได้คิดอะไรมากเธอคิดว่าถาคิณไวัใจได้ ร่างเล็กเดินตรงดิ่งมายังสถานที่ที่เมฆาใช้สำหรับสอบปฏิบัติเก็บคะแนนรายสัปดาห์

บริเวณรอบข้างเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาที่มายืนรอบบริเวณสนามบินจำลองเป็นจำนวนมากเหมือนอย่างทุกครั้งที่สี่หนุ่มนักศึกษาเกรดเอมีการทดสอบแบบนี้

เธอหยุดยืนอยู่หลังกลุ่มคนมากมายแล้วมองคนรักที่กำลังอยู่บนเครื่องบินลำเล็กด้วยความแอบชื่นชมในความเพอร์เฟคของเขา ของขวัญยืนหลบมุมอยู่แบบนั้นจนกระทั่งเวลาผ่านไปไม่กี่นาทีเมฆาก็เดินลงมาจากเครื่องบิน

เขาอยู่ในชุดยูนิฟอร์มของคณะสายการบิน ร่างสูงพร้อมกับใบหน้าเย็นชามีเสน่ห์เหลือล้นทำให้คนมองหวั่นไหวไปตามกัน

ชายหนุ่มเดินตรงดิ่งมาที่ของขวัญโดยไม่ได้ละสายตามองคนอื่นเลยแม้แต่น้อย การกระทำนั้นของเขาทเป็นจุดสนใจของหลายสายตา

“…” เขาเงียบและหยุดยืนตรงหน้าคนตัวเล็ก มือหนายกขึ้นถอดแว่นกันแดดบนใบหน้าออกด้วยการกระทำใจเย็น

“สอบเสร็จแล้วหรอคะ” เธอแกล้งถามกลบเกลื่อนพร้อมกับหลบสายตา

“เสร็จแล้ว”

“งั้นเราเจอกันที่รถนะคะ”

“ทำไมล่ะ” คำถามของเมฆาทำให้ท้าวเล็กที่กำลังจะก้าวเดินหยุดชะงัก เธออํ้าอึ้งไม่กล้าตอบคำถามของเมฆา เพราะของขวัญไม่อยากเป็นที่สนใจตอนนี้รักส่วนเรื่องของเธอและเขาก็คือคนรักกันนั้นรู้อยู่แก่ใจ

“เปล่าค่ะ หนูคิดว่าพี่ต้องไปพบอาจารย์ก่อน”

“เหตุผลฟังไม่ขึ้นเลยนะ” ว่าแล้วชายหนุ่มก็ยื่นมือล้วงกระเป๋ากางเกงอีกข้างจับมือเล็กขึ้นมากอบกุมท่ามกลางนักศึกษาหลายร้อยคน

“พี่เมธ…”

“จับมือผัวทำไมต้องอาย?”

“…”

“หืม?” เมฆายังคงยิงคำถามไม่หยุดทำให้ของขวัญเม้มปากเป็นเส้นตรงแน่น เธอเงยหน้ากวาดสายตามองคนรอบข้างด้วยอาการประหม่า เพราะแต่ก่อนตั้งแต่สมัยมัธยมก็ไม่เคยจะมองหน้ากับเมฆาติด พอขึ้นมามหาลับตอนนี้กลับกลายเป็นว่าถูกประกาศเป็นเมียของเขาซะงั้น

“เราไปกันดีกว่าค่ะ โยเกิร์ตไม่สบายอยู่ด้วย”

“…” ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ดวงตาคมกริบจ้องมองใบหน้าหวานอย่างพินิจก่อนจะตัดสินใจจูงคนตัวเล็กออกมาจากกลุ่มคนพวกนั้น

“พี่เมธพูดอย่างนั้นไม่กลัวเสียหน้าหรอคะ” พอออกห่างมาพอที่จะพูดคุยกันสองคนได้ของขวัญก็ถามออกไป

“ทำไมตัองกลัว”

“พี่เป็นถึงลูกคนใหญ่คนโตอีกทั้งข่าวเรื่องงานหมั้นก็พึ่งซา”

“ฉันไม่แคร์”

“เพราะอะไรหรอคะ”

“คนอื่นจะมองยังไงก็ตาม ฉันแคร์แค่เธอก็พอแล้ว”

เมฆาตอบโดยที่สายตาไม่ได้หันกลับมามองคนข้างหลังที่ตนเองกำลังจูงมือ เขาเหนื่อยที่จะแก้ข่าวเต็มทนในโลกโซเชี่ยลที่มักจะมีคนทักมาถามเรื่องความสัมพันธ์ตอนนี้ซึ่งส่วนมากก็เป็นนักศึกษาในแอสตัน ชายหนุ่มจึงเลือกที่จะป่าวประกาศสถานะตนเองตอนนี้ ตรงนี้ ให้ทุกคนหายสงสัยและอยากจะมอบความชัดเจนให้กับเธออีกด้วย

“หนูแค่เป็นห่วงพี่”

“ไม่ต้องเป็นห่วงฉันหรอก เธอก็รู้ว่าไม่มีใครทำอะไรฉันได้”

เขาตอบในขณะที่เดินมาถึงหน้าห้องพยาบาลพอดี ซึ่งของขวัญก็ไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับไปเมื่อเมฆาพูดแบบนั้นแล้วก็คงต้องเชื่อฟัง แล้วมันก็ดีซะอีกที่เขาป่าวประกาศมอบความชัดเจนให้ตนเองมากขนาดนั้น

“เข้าใจแล้วค่ะ”

“จะไปข้างในใช่ไหม”

“ขอเวลาหน่อยนะคะ หนูอยากดูอาการโยหน่อย”

“อืม” เสียงทุ่มขานรับในลำคอ ของขวัญจึงเดินเข้าไปภายในห้องประฐมพยาบาล

ตอนนี้ร่างของโยเกิร์ตนอนพักอยู่บนเตียง เธอไม่รู้สึกตัวและดูเหมือนแผลที่คอจะถูกทำแผลแล้วด้วย ของขวัญได้แต่มองแล้วคิดในใจว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนสนิทของตนเองกันแน่ แล้วสาเหตุมันมาจากใคร…

“เมฆาสอบเสร็จแล้วหรอ” ในขณะที่ของขวัญอยู่ในห้วงความคิดของตนเอง เสียงของใครบางคนก็สอดแทรกเข้ามาในโซนประสาท ทำให้ดวงตากลมโตละไปมองยังต้นเสียงแล้วเอ่ยเรียกเสียงแผ่ว