ตอนที่ 74 ยอมรับ

EP74

คำตอบของเมฆาทำให้ของขวัญตกอยู่ในห้วงภวังค์เพียงครู่ เธอช้อนดวงตากลมโตมองคนตรงหน้า พลันความอบอุ่นจากมือหนาก็สัมผัสที่ฝ่ามือ

"มาเถอะ ไม่มีอะไรให้กลัว" พูดเพียงเท่านั้นก็จูงมือคนตัวเล็กเดินเข้าไปในบ้าน ซึ่งตอนนี้ภายในห้องโถงขนาดใหญ่ถูกจัดเป็นโต๊ะอาหารสุดหรู มีเหล่าบรรดาผู้ใหญ่มาร่วมแสดงความยินดีกับเดชาที่เขาชนะการประมูล

การปรากฏตัวของสองหนุ่มสาวทำให้ทุกสายตาบนโต๊ะอาหารมองไปที่พวกเขาเป็นจุดเดียว ของขวัญและเมฆายกมือขึ้นสวัสดีตามมารยาทและพวกเขาก็ได้รับการตอบกลับมาเป็นอย่างดี

"มานั่งสิเมฆา" เดชาเอ่ยบอกลูกชาย เขาจึงพาคนข้างกายเดินเข้าไปร่วมโต๊ะอาหาร

"…" ของขวัญฉีกยิ้มให้เดชาก่อนจะหย่อนตัวนั่งลงข้างกายเมฆา เธอกวาดสายตามองทุกคนบนโต๊ะด้วยอาการประหม่า เพราะไม่เคยอยู่ในสถานการณ์แบบนี้มาก่อน

"นี้รึเปล่าว่าที่ลูกสะใภ้ตัวจริงของนาย" ปรเวทผู้เป็นบิดาของภาคิณเอ่ยถาม สายตาของเขาเพ่งมองไปที่หญิงสาวคนเดียวบนโต๊ะอาหารและเธอก็คงยังสวมชุดยูนิฟอร์มของมหาลัยอยู่อีกด้วย

"คงต้องถามเจ้าตัวดีกว่าว่าเขาพร้อมจะอยากเป็นมั้ย ลูกชายของฉันเย็นชาราวกับน้ำแข็งขนาดนี้จะมีใครแทรกซึมเข้ามาหัวใจของเขาได้รึเปล่า" เดชาพูดเจือปนเสียงขบขันเล็กน้อย

"หนูชื่อของขวัญสินะ ว่าไง"

"คุณรู้จักชื่อหนูได้ยังไงหรอคะ" เสียงหวานเอ่ยถามออกไปด้วยท่าทางอ่อนน้อมเพราะคนที่เธอกำลังคุยด้วยตอนนี้เป็นถึงตระกูลเชื้อพระวงศ์เก่าแก่ของประเทศ มีหน่วยคุ้มครองพิเศษมากมายมาตั้งแต่รุ่นทวด และบ้านที่อาศัยอยู่ก็ยังคงออกคล้ายวังมากกว่าเสียอีก

"การที่ฉันรู้จักชื่อใครมันคงไม่ใช่เรื่องแปลกมากหรอก" เขาสามารถรู้รายละเอียดของคนคนนึงได้ลึกมากที่สุดเพียงแค่เอ่ยสั่ง ตระกูลของเขามันมีอะไรมากกว่านั้นไม่ได้ครอบคลุมแค่ในไทยอย่างเดียว

"ก็จริงค่ะ"

"ว่าแต่หนูจะตอบคำถามของฉันได้รึยัง"

"คำถาม…อะไรหรอคะ" เธอถามออกไปเสียงสะดุด แอบเขินอายที่ถูกผู้ใหญ่บนโต๊ะอาหารจ้องเอาคำตอบด้วยความเงียบโดยมีปรเวทเป็นคนคาดคั้นเอาคำตอบ

"ก็ที่หนูใช่ว่าที่ลูกสะใภ้ของเดชารึเปล่า"

"หนูแค่…รักพี่เมธ หนูก็อยากเป็นค่ะ แต่ไม่รู้จะเป็นได้รึเปล่า" ของขวัญตอบออกไปด้วยคำพูดถ่อมตน เธอหลุบมองจานข้าวในจานต่อหน้าที่ถูกนำมาตักใส่ตั้งแต่หย่อนตัวนั่งลงแล้ว

"แค่เป็นลูกสะใภ้ของฉันมันไม่ได้ยากขาดนั้นหรอก" พูดจบเดชาก็วางช้อนส้อมไว้ข้างจาน ก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วมองไปที่ของขวัญให้สัญญาณกับเธอว่ามีเรื่องอะไรบางอย่างอยากคุยด้วย

เห็นแบบนั้นคนตัวเล็กจึงลุกขึ้นแล้วเดินตามร่างของเขาไปยังชั้นบนสุดของคฤหาสน์หลังใหญ่ เป็นชั้นที่มีไว้สำหรับยืนร้บลมชมวิว บรรยากาศเงียบและมีลมเย็นพัดโชยมาเป็นระยะ เธอเดินไปหยุดอยู่ข้างหลังเดชาแล้วถามออกไป

"ท่านมีอะไรจะคุยกับหนูหรอคะ"

"ฉันแค่อยากคุยกับว่าที่ลูกสะใภ้เป็นการส่วนตัวหน่อย"

"หนูขอบคุณนะคะ ที่ท่านยอมรับคนอย่างหนู ทั้งที่แต่ก่อน…"

"อย่าพูดถึงเรื่องอดีตอีกเลย อะไรที่มันเคยพลาดมาแล้วฉันไม่อยากย้อนกลับไปเก็บมาคิดอีก"

"ค่ะ" เธอขานรับในลำคอ แล้วเปลี่ยนเป็นก้าวขาไปยืนข้างกายเดชาแทน ดวงกลมโตเพ่งมองบรรยากาศข้างหน้า มือสอดประสานกันไว้ที่หน้าขา

"ฉันพอรู้ว่าหนูชอบเมฆามาหลายปีแล้ว ทำไมถึงรักตาเมธขนาดนั้นล่ะ"

"หนูเองก็ไม่ทราบเหมือนกันค่ะ แค่เจอครั้งแรกหนูก็ตกหลุมรักเขาไปแล้ว" เธอตอบออกไปพลางนึกย้อนเหตุการณ์ในห้องสมุดโรงเรียนวันนั้นที่เจอกันครั้งแรก

"แม้จะโดนทำร้ายสารพัดมากขนาดไหนแต่ก็ยังจะรัก ความรักของหนูนี่มันมั่นคงจริงๆเลยนะ"