ตอนที่ 9 นอนแทบเท้า (ฉากเรท)

EP09

ของขวัญกรีดร้องออกมาสุดเสียงทั้งที่ปากยังคงถูกจูบอยู่แบบนั้น เธอเกร็งร่างกายแน่นเมื่อแก่นกายใหญ่สอดแทรกเข้ามาในกายสาว ความคับแน่นทำให้เมฆาต้องกดแช่เอาไว้แบบนั้นก่อนจะเริ่มขยับตอกอัดร่องคับแคบ

พลันเอวหนาเคลื่อนไหวใบหน้าหวานก็เบ้ด้วยความเจ็บตรงนั้นไม่ได้เคยได้รับสัมผัสจากผู้ชายคนไหนมาก่อน เป็นครั้งแรกที่ถูกสิ่งแปลกปลอมสอดแทรกเข้ามาในร่างกาย มันทั้งเจ็บและทรมานราวกับร่างกายจะฉีกขาด

เมฆากระแทกเข้ามาเป็นจังหวะหนักแน่นไม่สนใจเลยว่าคนใต้ร่างจะรู้สึกแบบไหน ปากจูบเอวก็ขยับไม่หยุดฝ่าช่องทางฝืดเข้าไปให้ลึกมากกว่าเดิม ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้ของขวัญแด้ดิ้นปฏิเสธแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อเธอไม่สามารถต่อต้านอะไรคนตัวโตได้เลย

"อื้มม~" เมฆาครางออกมาหลังจากที่ผละริมฝีปากออกแล้วยกตัวขึ้นนั่งมือเลื่อนมาบีบเคล้นหน้าอกที่กำลังสั่นกระเพื่อม ร่างกายของขวัญตอดรัดเขาเป็นอย่างดีจนท่อนเอ็นหนาแทบจะปลดปล่อยออกมาอยู่ทุกจังหวะร่วมรัก

"อ๊ะ…จะ เจ็บ…หนูเจ็บ" ของขวัญบอกคนบนร่างเสียงสั่น เธอเม้มปากตนเองแน่นสลับกับครางออกมาอย่างไม่นึกอาย ดวงตากลมโตที่เคลือบด้วยหยาดน้ำตาหลุบมองลำท่อนที่กำลังสอดเข้าออกช่องสวาท มันติดคราบเลือดบริสุทธิ์ออกมาทำให้ของขวัญยิ่งเจ็บมากกว่าเดิม

"…" เมฆาไม่ได้สนใจคำเรียกร้องของหญิงสาว ชายหนุ่มยังคงเร่งเอวสอบมอบสัมผัสหยาบโลนไม่หยุด เลือดในกายชายพลุ่งพล่านยากจะห้ามอยู่ เขารู้ตัวเองดีว่าของขวัญยังบริสุทธิ์ถึงจัดการกับเธอโดยไม่ได้สวมเครื่องป้องกัน

"พี่เมด อ๊ะ อื้อ! พะ พอสักที" เสียงสั่นเครือขอร้องโหยหวนเธอร้องขอชีวิตเขาไม่หยุด หญิงสาวไม่สามารถทนรับสัมผัสนี้ได้ ครั้งแรกก็ได้รับความป่าเถื่อนช่องทางรักเคลือบไปด้วยเลือดบริสุทธิ์และของเหลวสีขาวขุ่น

"…" ใบหน้าหล่อเหลาเหยเกเขาเปล่งเสียงลมหายใจหนักหน่วงออกมาไม่ขาดสาย สายตาเหลือบมองคนใต้ร่างที่กำลังขับเคลื่อนไปตามแรงกระทำของตนเอง เสียงเนื้อกระแทกเนื้อยังคงดังเพิ่มความต้องการให้ชายหนุ่มไม่ขาด

มือผละจากหน้าอกสวยแล้วเลื่อนมากระชากเชือกที่พันเนื้อตัวขาวนวลออก ก่อนจะจับเรียวแขนเล็กกดลงบนเตียงเหนือศีรษะแล้วโน้มตัวลงไปหยอกเย้ากับยอดอกสีแดงระเรื่อ ลิ้นตวัดเลียชิมสลับกับดูดเม้มอย่างสนุกปาก นานแล้วที่ไม่ได้มีอะไรกับใครพอได้ปลดปล่อยก็เหมือนร่างกายจะควบคุมไม่ได้แล้ว

"อ๊ะ…อ๊า อ๊าา พอสักที…อึก!" ของขวัญส่ายหน้าปฏิเสธพัลวัน คนตัวเล็กเจ็บปวดอย่างสุดจะทนได้แต่ระบายความทรมานด้วยการกัดริมฝีปากตนเองจนเกิดรอยแผล

ต่างจากคนใต้ร่างที่กำลังหื่นกระหายระบายความอยากใส่ร่างกายเธอ ความรุนแรงที่ถาโถมเข้ามานั้นมาจากความโกรธ เมฆาอยากจะแก้แค้นและเขาก็กำลังทำให้เธอทรมานแทบจะตายอยู่ใต้ร่าง ความใหญ่โตของอาวุธที่กำลังทำลายความบริสุทธิ์หญิงสาวเกินขนาดของผู้ชายทั่วไปมันทำให้ของขวัญเจ็บเป็นอย่างมากแม้จะมีสารหล่อลื่นไหลออกมาโดยปริยายแล้วก็ตาม

"อึก…อื้ออ!!" สมองอื้ออึงไปหมดรับรู้ได้เพียงความจุกแน่นที่กำลังทำให้ร่างกายฉีกขาดมากขึ้น หญิงสาวอึดอัดแทบขาดใจได้แต่สะอื้นรํ่าไห้ ขอร้องออกไปคำพูดก็เป็นเหมือนดั่งอากาศ เมฆาไม่ฟังและยังกระทำกับร่างกายเธอราวกับปีศาจ

"อ๊า!" ชายหนุ่มระบายเสียงครางออกมาเมื่อกระแทกถูกจุดเสียว ปากหยักเลื่อนจากบริเวณหน้าอกขึ้นมาดูดเม้มฝากรอยที่ลำคอหอมกรุ่นต่อ พลันกลิ่นตัวหอมหวานลอยผ่านเข้าจมูกก็ยิ่งอยากจะสูดดมกลิ่นกายเธอให้มากขึ้นกว่าเดิม

"อ๊ะ…จะ…เจ็บ พอแล้ว…" ของขวัญพูดได้เพียงคำว่าเจ็บ เธอพูดพร้อมกับหยาดนํ้าตาที่ไหลปริ่มออกมาไม่หยุดเหมือนจะตายอยู่ใต้ร่างเมฆาเขาเหมือนกับคนบ้าคลั่งที่ไม่มีท่าทีว่าจะหยุด

หญิงสาวไม่สามารถเอ่ยพูดอะไรออกไปได้อีกแล้วเว้นเสียแต่เสียงคราง ใบหน้าหวานเชิดขึ้นปล่อยให้ความร้อนเข้าครอบงำตามลำคอลงมาจนถึงไหปราร้า เมฆาใช้ลิ้นเลียตามผิวกายทั้งที่เอวหนายังกระแทกแก่นกายเป็นจังหวะถี่เร้าอยู่

ร่างกายคนตัวเล็กแดงเถือกจากการถูกกระทำรุนแรง มือบางจิกเข้าที่บ่าเกร็ง เรียวขาแยกออกกว้างเพื่อรับสัมผัสป่าเถื่อนร่างกายของทั้งสองกำลังสั่นคลอนอย่างบ้าคลั่งจนกระทั่งร่างกายของเมฆาใกล้จะขับเคลื่อนสู่จุดหมายปลายทาง ชายหนุ่มจึงเร่งจังหวะกระหนํ่าใส่ร่องนิ่มสุดแรง

ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!

ปึกก! ปึกก! ปึกก!

"อ๊ะ…อย่าปล่อยในนะ กรี๊ดดดด!"

"อ๊าา!" คนตัวเล็กกระตุกเร้าตามด้วยคนบนร่างที่ชักแก่นกายออกแล้วเลื่อนมาปลดปล่อยของเหลวสีขาวขุ่นใส่ริมฝีปากบางที่กำลังอ้ากอบโกยลมหายใจเข้าปอด ของเหลวที่ไหลเข้าปากและกระเด็นตามใบหน้าทำให้ของขวัญหลับตาแน่น เธอสำลักออกมาหน้าแดงก่ำ ร่างกายหมดสภาพนอนหายใจเหนื่อยหอบ

หลังเสร็จกิจเมฆาก็ผละแก่นกายออกทำให้ร่องสวาทแง้มปิดลงตามความใหญ่โตของลำท่อน ตามซอกขามีของเหลวสีขาวขุ่นเจือปนเลือดไหลออกมา เมฆาเหลือบมองด้วยสายตาเย็นชา มือหนาหยิบกุญแจมาล็อกข้อมือเล็กเอาไว้ตามด้วยเชือกบนเตียงที่ใช้พันมือตนเองเหลือไว้แค่ปลาย

"ลุกขึ้นมา"

"มะ ไม่เอาแล้ว หนูเจ็บ" ของขวัญปฏิเสธออกไปด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เธอจ้องมองใบหน้าเรียบนิ่งนั้นด้วยความหวาดกลัว ตรงกึ่งกลางกายเกิดอาการปวดเร้า