EP.63 CRAZY LOVE คลั่งรัก ♥ ตอน ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว

EP.63 CRAZY LOVE คลั่งรัก ♥

ตอน ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัว

ทันทีที่เขาถอนแก่นกายออกมาช้า ๆ น้ำรักอุ่น ๆ ก็ไหลย้อนออกมาตามเรียวขาและเลอะเทอะพื้นห้องแต่งตัวไปหมด

ฟาเรนค่อย ๆ วางเรียวขาเล็กที่ยังสั่น ๆ ของคนตัวเล็กลงกับพื้นเบา ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงจรดริมฝีปากจูบเธอเบา ๆ ที่กลางหน้าผาก

"รีบแต่งตัวซะ"

เขาเอ่ยออกมาเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน แต่ก็ไม่ลืมที่จะเลือกเสื้อผ้าทิ้งเอาไว้ให้อีกฝ่าย ก่อนจะเดินถือผ้าเช็ดตัวผืนใหม่เดินกลับไปทางห้องน้ำเพื่ออาบน้ำต่อทันที

น้ำขิงยังคงนอนหงายหายใจหอบรวยริน เรียวขาของเธอยังคงสั่นไม่หายและกางขาอ้าออกอยู่ในท่าเดิม เพราะยังรู้สึกระบม ๆ และหวิว ๆ ที่ช่วงล่างอย่างบอกไม่ถูก แต่มันเป็นความเจ็บที่ปนกับความรู้สึกดีแปลก ๆ

เธอค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งและมองเสื้อผ้าที่เขาเลือกให้และจำใจใส่ตามที่คุณชายต้องการ เพราะตอนนี้อะไร ๆ ก็ต้องตามใจเขาไปก่อน

-บนโต๊ะอาหาร-

หลังออกจากห้องน้ำมา คนตัวสูงก็เดินนุ่งผ้าเช็ดตัวแค่ผืนเดียวบาง ๆ มานั่งทานอาหารที่น้ำขิงตื่นมาเตรียมให้เขาแต่เช้า

ฟาเรนนั่งกินข้าวฝีมือของน้ำขิงไปโดยที่ไม่เอ่ยปากติติงใด ๆ เหมือนครั้งก่อน ซึ่งเธอก็นั่งมองเขาอย่างประหลาดใจไม่น้อย

เพราะปกติคนอย่างเขาเรื่องมากจะตายไปในเรื่องของอาหารการกิน

"รีบกินข้าวสิ!"

ฟาเรนเงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กที่แอบมองหน้าเขาอยู่พอดี

"คืนนี้ฉันว่าจะซ้อมแข่งรถสักหน่อย"

ฟาเรนพูดพร้อมกับวางช้อนส้อมลงและถอนหายใจเบา ๆ

"ยิ่งทิ้งเอาไว้นานเดี๋ยวจะมีหมามาหาเรื่องอีก"

เขาบ่นขึ้นกับตัวเองด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวลบางอย่าง

"อืม" น้ำขิงก็พยักหน้าตอบไปอย่างไม่ได้พูดขัดใด ๆ

เธอนั่งก้มหน้าก้มตากินข้าวต่อ ในขณะที่อีกฝ่ายก็ลุกจากโต๊ะอาหารไปยังห้องแต่งตัวทันทีด้วยท่าทีรีบเร่ง

@สนามแข่งรถ

The Winner so Far

บรื้นนนน บรื้นนนนน บรื้นนนนน

เสียงเครื่องยนต์รถหรูสีน้ำเงินที่เร่งเครื่องขับวนรอบสนามใหญ่ดังกระหึ่มลั่นสนามก่อนที่เขาจะ

เอี๊ยด!!! เบรกรถกะทันหัน ยางสีดำทั้งสี่ล้อบดขยี้ถนนร้อนจนควันขึ้น และหมุนเป็นวงกลมดริฟต์รถ

ปี๊น ๆ ๆ! เสียงของแตรรถดังลั่นสนามอีกครั้งและอีกครั้ง คนขับที่ใจร้อนอย่างฟาเรนไม่สามารถเข้าเส้นชัยได้ในเวลาที่เขากำหนดเอาไว้

-ภายในรถ-

"แม่งเอ๊ย ๆ" เขาตะโกนออกมาลั่นรถพร้อมกับทุบเข้าที่พวงมาลัยรถหรูซ้ำ ๆ อย่างโมโหตัวเอง

ตุ้บ ๆ ๆ

"ทำไมทำลายสถิติไอ้วินด์ไม่ได้สักทีวะ!"

เขาเอาหัวตัวเองโขกกับพวงมาลัยอีกครั้งอย่างคับแค้นใจ

"แม่ง!"

ก่อนจะตะโกนออกมาลั่นรถเพื่อระบายอารมณ์ออกมาเพียงลำพัง

เขาทดลองแข่งรถเพียงลำพังในสนามที่กว้างใหญ่แห่งนี้ โดยมีสถิติของอดีตเพื่อนรักอย่างวินด์เซอร์เป็นที่ตั้ง

แต่ขับวนครั้งแล้วครั้งเล่าเขาก็ไม่สามารถจะทำลายสถิติอันดับหนึ่งของวินด์เซอร์ได้เลย

ทั้ง ๆ ที่รถยนต์ก็ยี่ห้อเดียวกัน ระยะทางก็เท่ากัน

แต่ฝีมือกลับเทียบฝีมือคนอย่างไอ้วินด์ไม่ได้สักที

"ทำไมมึงถึงทิ้งความฝันที่เราเคยสร้างมาด้วยกันวะ"

ฟาเรนมองท้องถนนที่ฝุ่นตลบอบอวลอยู่เบื้องหน้าและคิดถึงสมัยเมื่อก่อนตอนที่วินด์เซอร์เคยสอนให้เขาดริฟต์ เข้าโค้ง และสับเกียร์เร่งเครื่องต่าง ๆ

วินด์คือเพื่อนรักที่เติบโตมาด้วยกัน มันเป็นคนสอนวางเครื่องยนต์ สอนวิธีแข่ง ซึ่งฟาเรนสามารถชนะได้เกือบทุกคนในสนาม เว้นแต่วินด์เซอร์เพียงคนเดียว เพราะเขามีทั้งพรสวรรค์และฝีมือที่ยากเกินกว่าใครจะเอาชนะได้

ก๊อก ๆ เสียงเคาะกระจกรถดังขึ้น

ใบหน้าสวยหวานของน้ำขิงจ้องมองฟาเรนผ่านกระจกรถของเขาด้วยแววตาที่เป็นกังวล เพราะเขาจอดรถบีบแตรลากยาว และโวยวายลั่นราวกับคนเสียสติอยู่นานมาก ๆ

ฟาเรนมองออกไปด้านนอกนิ่ง ๆ ใบหน้าของเธอมองเขาอย่างกังวลใจมากจนเขาเองก็รับรู้ถึงมันได้

"ลงมาก่อนสิ นายขับวนมาสามรอบติดแล้วนะ"

เธอเอ่ยขึ้นด้วยแววตาที่เป็นห่วง เพราะเขาขับวนรอบใหญ่ติด ๆ กันแบบนี้ถึงสามครั้งแล้ว ซึ่งการแข่งรถมันก็ต้องใช้ทั้งสมาธิ และพละกำลังที่ต้องสอดคล้องไปด้วยกัน ทั้งคนขับและรถคู่ใจ

"ไม่อะ..."

ฟาเรนตอบเสียงแข็ง เพราะเขายังคงไม่ค่อยสบอารมณ์สักเท่าไหร่ในเรื่องสถิติความเร็วที่เขาทำได้ในสามรอบนี้

"แต่ยังไงรถของนายก็ควรได้พักสักหน่อยนะ... ฉันเห็นควันท่อไอเสียมันเป็นสีดำหมดแล้ว"

น้ำขิงพูดใส่ฟาเรนพร้อมกับกระชากประตูเปิดออกกว้างขึ้น

"ถ้ารถไม่พร้อมมันจะพานายไปถึงเส้นชัยได้ยังไงกัน?"

เธอพูดอย่างหนักแน่น พร้อมกับดึงแขนของเขาลงมาจากรถจนได้

-อัฒจันทร์เชียร์-

ทั้งสนามแข่งสว่างจ้าไปด้วยแสงสปอตไลต์ก็จริง แต่มันกลับเงียบสงัด และไม่มีใครเลยแม้สักคนเดียวนอกจากฟาเรนและน้ำขิง ที่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์เชียร์เล็ก ๆ ข้างสนาม

"มาพอดีเลย~"

น้ำขิงยื่นขวดน้ำส่งให้เขา ก่อนจะเดินลงจากอัฒจันทร์เชียร์ตรงเข้าไปหาผู้ชายคนหนึ่งที่ขี่รถมอเตอร์ไซค์เข้ามาในสนามแข่งของเขา