EP.98 CRAZY LOVE คลั่งรัก ♥ ตอน ดูแลไม่ห่างกาย

EP.98 CRAZY LOVE คลั่งรัก ♥

ตอน ดูแลไม่ห่างกาย

"คือ…ตอนนี้มันชะ (เช้า)"

ฟาเรนพูดขึ้นอย่างตะกุกตะกัก เขามองออกไปยังแสงของพระอาทิตย์ที่สาดส่องเข้ามาในห้อง

"ฉันว่า...ฉันรีบตามหมอมาตรวจก่อนดีกว่า"

ฟาเรนตอบเธอด้วยน้ำเสียงที่สั่น ๆ เขารีบกดเรียกให้หมอมาดูอาการของเธอในทันที

หลังจากที่หมอมาถึง ฟาเรนก็เดินหลบออกมาเล็กน้อยเพื่อให้หมอตรวจอาการของเธอได้อย่างละเอียด

ฟาเรนทำได้แค่ยืนดูอยู่ห่าง ๆ ทั้งที่ตอนนี้เขาเป็นห่วงเธอแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว

"คุณเองก็ควรไปพักก่อนดีกว่านะครับ ดูอาการคุณก็ไม่ดีสักเท่าไหร่"

คุณหมอที่กำลังจะตรวจอาการของน้ำขิงเอ่ยทักฟาเรนขึ้น เพราะใบหน้าของเขามันซีด ๆ และโทรมมาก ๆ อย่างเห็นได้ชัด

ฟาเรนไม่ยอมไปไหนไกลเตียงของเธอเลย เขาเอาแต่เฝ้าเธอทั้งวันทั้งคืนไม่ห่าง

"ไม่ต้องสนใจฉัน...รีบรักษาเธอสิ"

ฟาเรนชี้ไปที่น้ำขิงทันที เขาพยายามฝืนทนให้ได้มากที่สุด

หมอผู้ชายคนเดิมค่อย ๆ ถอดผ้าพันแผลจากดวงตาของเธอออกช้า ๆ

ที่มันน่ากลัวคือน้ำขิงแทบไม่มีแผลภายนอกเลย ไม่มีเลือดออกมา แต่บริเวณที่ถูกของแข็งฟาดใส่มันแดงช้ำและอมม่วง ๆ เหมือนมีเลือดคั่งอยู่ด้านใน

"นี่ในห้องเปิดไฟแล้วใช่ไหมคะ?"

น้ำขิงเอ่ยถามขึ้นอย่างเสียงสั่น ๆ

"ทำไมหมอถอดผ้าพันแผลให้แล้ว...ฉันก็ยังไม่เห็นอะไรอยู่ดีล่ะ?"

เธอถามขึ้นทันทีอย่างสงสัย

"ไม่เห็น...เลยเหรอครับ?"

หมอถามย้ำอีกครั้งเพื่อความมั่นใจ ขณะที่เขาใช้แสงไฟส่องตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ แต่น้ำขิงไม่หลับตา หรือกะพริบตาใด ๆ เลย เธอจ้องมองแสงอย่างไม่รู้สึกแสบตาใด ๆ ราวกับว่าเธอไม่เห็นแสงที่สาดส่องอยู่ตรงหน้าจริง ๆ

"ใช่...ฉันมองไม่เห็นเลย"

น้ำขิงเริ่มพูดขึ้นด้วยเสียงที่สั่น ๆ แววตาของเธอลอยแบบแปลก ๆ ไป

ฟาเรนเอามือปิดปากแน่น เขาทรุดตัวนั่งลงกับพื้นพิงผนัง และร้องไห้ออกมาอย่างเบาเสียงมากที่สุดเท่าที่จะเบาได้ เขารับรู้ได้ถึงความผิดปกติของน้ำขิง และมันยิ่งทำให้เขารู้สึกปวดใจมากเหลือเกิน

ร่างกายของฟาเรนเองก็บาดเจ็บหนักไม่แพ้กัน ยิ่งไปกว่านั้น เขาเองก็พักผ่อนน้อยมากจนรู้สึกเหมือนจะวูบอยู่ตลอดเวลาเลยจริง ๆ

"คนไข้ใจเย็นก่อนนะครับ"

หมอพยายามหาทางปลอบใจเธอ น้ำขิงน้ำตาไหลอาบสองแก้ม

"อาจจะเป็นอาการแค่ชั่วคราวก็ได้นะครับ"

หมอพูดขึ้นอย่างไม่มั่นใจเท่าไหร่

"ทุกอย่างมืดไปหมดเลย...ฟาเรน ฟาเรน"

น้ำขิงเรียกหาฟาเรนทันทีที่เธอรู้สึกกลัวกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับตัวเอง

ฟาเรนปาดน้ำตาของเขาทิ้งและลุกขึ้นจากพื้นวิ่งตรงมาที่น้ำขิงทันที

ฟุ่บ!

เขาดึงเธอเข้ามากอดแนบกายเอาไว้แน่น ทั้ง ๆ ที่น้ำตาของเขาเองก็ไหลอาบสองแก้มเช่นเดียวกับเธอ

"ไม่เป็นไรนะขิง...ฉันอยู่ตรงนี้แล้ว"

ฟาเรนข่มเสียงสะอื้นไห้เอาไว้และพูดขึ้นอย่างเข้มแข็ง ทั้ง ๆ ที่ภายในใจของเขามันเจ็บปวดไม่แพ้เธอเลย

"ฉันตาบอด ...ตาบอดจริง ๆ เหรอ"

น้ำขิงร้องไห้ออกมาสุดเสียง เธอกรีดร้องลั่นอย่างเสียสติและสลบไปคาอ้อมแขนของเขา

"ฉันจะไม่ทิ้งเธอไปไหนไกลอีกแล้ว"

ฟาเรนพรมจูบลงที่หัวของเธอ เขาโทษตัวเองเสมอว่าเป็นเพราะเขาปล่อยเธอไว้ลำพังที่นี่ เธอถึงถูกคนอื่นรังแกแบบนี้

หยดน้ำตาของเขาไหลตกลงบนตัวของเธออย่างเลี่ยงไม่ได้ ฟาเรนมองคนตัวเล็กอย่างสงสารเธอจับใจ

"ทุกคนออกไปให้หมด...ผมจะปลอบเธอเรื่องนี้เอง"

ฟาเรนพูดกับหมอและพยาบาลทุกคนด้วยเสียงเรียบ ๆ ซึ่งเหมือนเป็นการไล่ในทางอ้อม แต่ทุกคนก็ยอมเดินออกไปทันทีเช่นกัน

มันเป็นเรื่องยากมาก ๆ ที่จะยอมรับหากว่าวันหนึ่งเราต้องมาตาบอด ทั้ง ๆ ที่ เราเคยมองเห็นทุกอย่างมาทั้งชีวิต…

-1 อาทิตย์ผ่านไป-

เนื่องจากทั้งน้ำขิงและฟาเรนต่างบาดเจ็บกันทั้งคู่ ทางหมอจึงยังไม่แนะนำให้พวกเขาเดินทางไกลในระยะนี้ ทางครอบครัวฟาเรนจึงส่งอาจารย์หมอมือหนึ่งของประเทศมารักษาให้พวกเขาแทนถึงที่โรงพยาบาลแห่งนี้

@ห้องพัก VIP ของโรงพยาบาล

"บริเวณก้านคอจริง ๆ แล้วเป็นศูนย์รวมของระบบประสาทนะครับ"

หมอวัยกลางคนผู้เชี่ยวชาญในเรื่องสมองและระบบประสาทเอ่ยขึ้นขณะที่ฟาเรนพาน้ำขิงมาตรวจเพื่อรักษาต่อ

"ทั้งกระดูกสันหลังคอ"

"ไขสันหลัง"

"และหลอดเลือดใหญ่ที่เลี้ยงสมอง"

หมอค่อย ๆ อธิบายให้เขาได้เข้าใจแบบช้า ๆ

"แต่การที่เธอถูกตีที่ท้ายทอยและทำให้มองไม่เห็นแบบนี้ จริง ๆ มันก็เกิดขึ้นได้นะครับ แต่มันจะเป็นอยู่แค่สองสามวันเท่านั้น น่าแปลกที่ตอนนี้เธอก็ยังคงมองไม่เห็น"

หมอลูบ ๆ ที่ท้ายทอยของเธอที่มันยังคงบวม ๆ ตุ่ย ๆ อยู่เลย

"ยังไงหมอขอเช็กอาการคนไข้ให้ละเอียดอีกที แต่หมอว่าน่าจะมีวิธีรักษาเธอได้"

หมอผู้เชี่ยวชาญพูดขึ้นอย่างค่อนข้างมั่นใจกว่าหมอคนก่อน เพราะจากการที่ CT SCAN ดูแล้ว อาการของเธอแค่บวมช้ำไม่ได้หนักหนามากสักเท่าไหร่

"ได้หมอ...จะรักษายังไงก็ได้ขอให้เธอหายเป็นปกติก็พอ"

ฟาเรนยิ้มออกมาทั้งน้ำตาเมื่อได้ยินหมอมือหนึ่งพูดแบบนั้น

ทางด้านน้ำขิง เธอยังคงนั่งนิ่งอยู่บนเตียง และมองไปทางโน้นทีนี้ทีอย่างล่องลอย ๆ

"ทางครอบครัวคุณฟาร์ สั่งไว้แล้วครับ"

"หมอจะทำให้เต็มที่มากที่สุด"

"ยังไงทั้งคุณน้ำขิง และคุณฟาร์ก็อย่าเพิ่งหมดกำลังใจนะครับ"

หมอคนใหม่พูดอย่างให้กำลังใจทั้งฟาเรนและน้ำขิง

"ขอบคุณนะหมอ"

ฟาเรนยอมยกมือไหว้หมอคนนี้อย่างง่ายดาย เพราะเขาคือความหวังเดียวที่มีอยู่จริง ๆ ในตอนนี้

หลังจากที่หมอเดินออกจากห้องไปได้สักพัก...