บทที่ 12

สถานที่จัดงานเลี้ยงคือโรงแรมนรารีซึ่งเป็นสถานที่ที่ดอกหญ้าไม่เคยมา

โรงแรมนรารีเป็นหนึ่งในโรงแรมระดับไฮเอนด์ที่สุดในเมือง เรียกได้ว่าโรงแรมระดับ 7 ดาว ดอกหญ้าไม่รู้ว่าเป็นโรงแรมระดับ 7 ดาวหรือไม่ เธอไม่สนใจสิ่งเหล่านี้

เรืองรองมาถึงโรงแรมก่อนดอกหญ้าและคนอื่นๆ หลังจากทักทายคนที่เธอรู้จัก เธอจึงปล่อยให้ลูกชายและลูกสาวเข้าไปในโรงแรมก่อน ขณะที่เธออยู่ที่ทางเข้าโรงแรมรอให้หลานสาวมาถึง

ก่อนจะยิ้มออกมาอย่างดีใจ เมื่อเห็นรถที่เธอจัดไว้เพื่อไปรับหลานสาวกำลังตามหลังรถคันอื่นมาอย่างช้าๆ

หลังจากนั้นไม่นาน แก้วตาก็พาดอกหญ้าไปหาป้าของเธอ

“ป้า”

“ป้าเรืองรอง”

ดอกหญ้าเดินตามเพื่อนไปทักทายผู้ใหญ่

เรืองรองรู้ว่าหลานสาวของเธอพาดอกหญ้ามาที่นี่ เธอเคยเห็นดอกหญ้ามาก่อน ต้องยอมรับว่าเด็กสาวที่สูญเสียพ่อแม่คนนี้มีมาดของไฮโซมากกว่าแก้วตาทุกอิริยาบถ

เธอกังวลว่าดอกหญ้าจะแย่งซีนจากหลานสาว แต่เรืองรองก็รู้สึกโล่งใจเมื่อพี่สะใภ้บอกว่าดอกหญ้าแต่งงานแล้ว

ในขณะนี้ เมื่อเห็นว่าดอกหญ้าไม่ได้สวมชุดราตรี เธอเพียงแค่สวมเสื้อผ้าธรรมดา แต่งหน้าเล็กน้อยและไม่มีเครื่องประดับหรูหราใดๆ และความงามตามธรรมชาติถูกบดบังโดยหลานสาวของเธอที่แต่งหน้าเต็มยศ เรืองรองยิ้มอย่างพอใจ และรู้สึกว่าดอกหญ้าเป็นเด็กน่ารักเชื่อฟังมากจริงๆ

“มาเถอะ ฉันจะพาเธอเข้าไป แก้วตา เอาจดหมายเชิญของเธอออกมา เราต้องมอบจดหมายเชิญและลงทะเบียน”

แก้วตารีบหยิบจดหมายเชิญออกมา

“ข้าไปข้างในแล้ว เธอสองคนควรคุยกันให้น้อยลง เมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม ฉันจะแนะนำคนให้รู้จัก หญ้า เธอเก่งกว่าแก้วตา ดังนั้นช่วยดูแก้วตาไว้ อย่าปล่อยให้เธอก่อปัญหาที่นี่ โรงแรมนรารีเป็นหนึ่งในหลาย โรงแรมของคนรวย พวกคุณชายอาจปรากฏตัวในงานเลี้ยงคืนนี้ด้วย”

จากนั้นจึงกระซิบกับหลานสาวของเธอ “แก้วตา หากเธอได้รับความกรุณาจากคุณชายของตระกูลที่ร่ำรวยที่สุด มันจะเป็นพรอันยิ่งใหญ่สำหรับตระกูลศรีอัมไพ ของเรา ถ้าเราได้เจอคนครอบครัวดีๆ การต่อสู้เพื่ออำนาจและผลประโยชน์ก็จะมีไม่มาก หากผู้ชายในครอบครัวไว้ใจได้ พวกเขาจะไม่ค่อยมีบ้านเล็กบ้านน้อยข้างนอก”

“ลูกพี่ลูกน้องของเธอยังเด็กเกินไปที่จะแต่งงาน ไม่อย่างนั้น ป้าจะต้องแนะนำสิ่งดีๆ ให้เธอแน่นอน”

หลานสาวจะสนิทแค่ไหนก็ไม่สามารถสนิทไปกว่าลูกสาวแท้ๆ ได้

แต่ลูกสาวของเธออายุเพียง 17 ปียังไม่บรรลุนิติภาวะ ดังนั้นจึงยังเร็วเกินไปที่จะพูดถึงการแต่งงาน

แก้วตาพูดขึ้น “...ป้าคะ คนรวยในจังหวัดนรารีมีเกณฑ์สูงมาก หนูคงไม่ฝันกลางวันหรอกค่ะ”

เธอแค่มาหาอะไรกินเท่านั้น

ดอกหญ้าฟังอยู่ข้างๆ โดยไม่ขัด

เดิมทีจุดประสงค์ของเธอคือมาหาอะไรอร่อยๆ กิน เพราะได้ยินมาว่าอาหารในโรงแรมนรารีอร่อยมาก

“ไฮโซคนนั้นนามสกุลอะไรเหรอคะ?”

แก้วตาไม่ฝันกลางวัน แต่ก็ถามออกไป

“นามสกุลจีรภักดี”

“นามสกุลจีรภักดี คุ้นๆ นะว่าไหม?” แก้วตาสะกิดเพื่อนเบา ๆ ชายที่เพื่อนของเธอเพิ่งแต่งงานด้วยก็นามสกุลนี้เช่นกัน

ดอกหญ้ารู้ว่าเพื่อนของเธอหมายถึงอะไร เธอจึงแค่ยิ้มและไม่พูดอะไร แม้ว่าสีครามจะนามสกุลนี้เช่นกัน แต่เขาก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับครอบครัวไฮโซ เพียงแค่นามสกุลเดียวกันเท่านั้น มันก็มีโอกาสเป็นไปได้ใช่ไหมล่ะ

“แม้ว่าตระกูลจีรภักดีจะเป็นตระกูลไฮโซ แต่เกณฑ์ของพวกเขาไม่ได้สูงเลย ขอแค่เป็นคนดี แล้วฝ่ายชอบชื่นชอบ ผู้อาวุโสก็ไม่ขออะไรมากมาย ท่านน่ะเป็นคนใจกว้างมาก”