บทที่ 19

เธอสนุกกับการไล่ตาม การตามใจ ดอกไม้และของขวัญที่เจ้านายเธอมีให้ เธอยอมทุกอย่าง แต่อย่างมากสุดก็คือจูบปากกับเจ้านาย เธอยังคงรักษาเขตป้องกันสุดท้ายนั้นเอาไว้อยู่

ไม่ใช่ว่าเธอยอมตายเพื่อรักษาพรหมจรรย์อะไร แต่เป็นเพราะเธอกำลังกระตุ้นความต้องการของประจวบต่างหาก

สิ่งที่เธอต้องการไม่ใช่การเป็นคนรักหลบๆ ซ่อนๆ แต่เธอต้องการเป็นภรรยาของประจวบต่างหาก

ทว่าประจวบและภรรยาของเขารักกันมาหลายปีแล้ว และพวกเขาก็ยังเป็นเพื่อนร่วมชั้นในมหาวิทยาลัยด้วย ผู้หญิงที่ชื่อน้ำทิพย์คนนั้นเคยเป็นผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของบริษัทนี้เช่นกัน แต่เมื่อเธอเข้ามาในบริษัท น้ำทิพย์ก็ได้ลาออกจากงานไปอยู่บ้านเป็นแม่บ้านแล้ว

เจนนี่ไม่เคยพบกับน้ำทิพย์เลย เธอรู้มาจากเพื่อนร่วมงานที่ทำงานมานานว่า หลังจากแต่งงานหนึ่งปี น้ำทิพย์ก็ให้กำเนิดคัตโตะ จากนั้นก็อยู่บ้านเลี้ยงลูกมาโดยตลอด แล้วยังบอกอีกว่าหลังจากที่น้ำทิพย์คลอดลูกชายออกมาแล้ว รูปร่างก็เปลี่ยนไปและกลายเป็นคนอ้วนกลมราวกับลูกบอล

เธอเองก็ยังเคยได้ยินประจวบบ่นว่าภรรยาของเขาอ้วนเหมือนหมูอยู่หลายครั้ง

เจนนี่ตำหนิเธอในใจ น้ำทิพย์เป็นผู้หญิงที่โง่เง่าจริงๆ แม้ว่าเธอจะแต่งงานแล้วก็ควรที่ใส่ใจกับการรักษารูปร่างตัวเองสิ เธออ้วนเป็นลูกบอล ผู้ชายที่ไหนยังจะชอบเธอได้อยู่？

อย่าได้โทษว่าเธอมาวุ่นวายกับคุณประจวบ เป็นน้ำทิพย์เองต่างหากที่ไม่รู้จักดูแลรูปลักษณ์ของตัวเอง ทำให้คุณประจวบรู้สึกยอมรับเธอไม่ได้ อยู่บ้านไปวันๆ และใช้เงินฟุ่มเฟือย

ถ้าน้ำทิพย์ใช้จ่ายน้อยลงหน่อย คุณประจวบก็สามารถใช้จ่ายมาที่ตัวเธอได้มากขึ้น

พอเอ่ยถึงน้ำทิพย์แล้ว ประจวบก็กล่าวออกมาด้วยความรังเกียจทันที “เธอก็แค่หมูตัวหนึ่ง ฉันเห็นเธอแล้วเอียนกับเธอเต็มทน ถ้าไม่ใช่เพราะเธอให้ลูกชาย ให้ครอบครัวที่สมบูรณ์กับฉัน ฉันก็คงหย่ากับเธอไปนานแล้ว”

ตรงกันข้ามกับน้องสะใภ้ เธอมีรูปร่างดีมากๆ ก็อายุน้อยกว่า และสวยกว่าน้ำทิพย์ ทั้งๆ ที่สองคนพี่น้องนั้นมาจากชนบทเหมือนกัน แต่บุคลิกนิสัยใจของดอกหญ้าดูมีระดับกว่าน้ำทิพย์

แน่นอนว่าอดีตน้ำทิพย์เองก็ดูดีมีระดับ แต่ในตอนนี้เธออ้วนขนาดนั้น พออ้วนทุกอย่างก็พังไปหมด

น้ำทิพย์ไม่รู้เลยว่าสามีของเธอและเลขาลักลอบเล่นชู้กันมานานมากแล้ว เธอรู้ว่าสามีของเธอมีเลขา และแม้ว่าเธอจะได้ยินเสียงหวานที่ดังจากในสายโทรศัพท์ แต่เธอก็ไม่ได้คิดอะไรมาก เธอวางลูกชายกลับไปนั่งบนรถเข็นแล้วเข็นลูกชายเดินไปอีกครั้ง

แต่เพราะเธอไม่ได้ระวังทาง เธอจึงผลักรถเข็นเด็กไปชนรถยี่ห้อไมบัคที่จอดอยู่ข้างถนน

เป็นรถเข็นเด็กที่ชนเข้ากับรถหรู จึงได้รับความเสียหายเพียงเล็กน้อย แต่ก็มีรอยขีดข่วนเกิดขึ้นบนตัวรถ หลังจากที่เธอเห็นโลโก้ของรถได้อย่างชัดเจนแล้ว เธอก็ตกใจแทบแย่

บังเอิญพอดีกับที่เจ้าของรถกลับมาเห็นเหตุการณ์เข้า เขาจึงรีบเดินเข้ามา

“คุณคะ ขอโทษ ฉันขอโทษค่ะ”

น้ำทิพย์เอ่ยขอโทษซ้ำแล้วซ้ำอีก

เขาเป็นชายอายุประมาณสามสิบกลางๆ สวมชุดสีดำ หน้าตาดี แต่มีแผลเป็นรอยบากที่บริเวณใบหน้าด้านขวา ซึ่งมันทำให้เขาดูน่ากลัวอยู่บ้าง เมื่อคัตโตะที่ยังเด็กเห็นเขาเข้า ก็ตกใจจนหันตัวและเอื้อมมือเล็กๆ หาน้ำทิพย์เพื่อจะให้แม่กอดเขาเอาไว้

ชายผู้มีแผลเป็นรอยบากมองไปที่รถของตนและเห็นน้ำทิพย์มีเด็กน้อยมาด้วย ถึงแม้ว่าเขาจะมีสีหน้าที่ไม่ดีนัก แต่ก็ไม่ได้เอ่ยตำหนิเธอ เพียงกล่าวเสียงต่ำว่า “ทิ้งเบอร์ติดต่อไว้ หลังจากที่รถผมทำสีใหม่เสร็จ จ่ายค่าใช้จ่ายเท่าไร แล้วผมจะติดต่อไปให้คุณชดใช้”

“คุณคะ ฉันขอโทษนะคะ”

ชายผู้มีแผลเป็นรอยบากเงียบไป เขาก็กล่าวว่า “เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว พูดขอโทษไปก็ช่วยอะไรไม่ได้ ทีหลังเวลาเดินไปไหนก็ระวังหน่อย คุณทำรถผมเป็นรอย ก็ต้องชดใช้ ถ้าหากชนลูกตัวเองบาดเจ็บขึ้นมา คุณก็จะเสียใจ”

“ปะปะปะเป็นความผิดของฉันเองค่ะ คราวหลังฉันจะระวังค่ะ”

น้ำทิพย์ควักโทรศัพท์มือถือออกมา “คุณ คุณบอกเบอร์ของคุณมาค่ะ แล้วฉันจะโทรหาคุณ คุณก็เก็บเบอร์โทรศัพท์ของฉันเอาไว้ พอคุณซ่อมรถเสร็จเรียบร้อยแล้ว ค่าใช้จ่ายเท่าไหร่ ฉันจะชดใช้ให้คุณทั้งหมดเลยค่ะ”

ชายผู้มีแผลเป็นรอยบากแจ้งเบอร์โทรของเขา

น้ำทิพย์จึงโทรเข้าไป หลังจากที่โทรศัพท์ส่งเสียง เธอก็ตัดสายลง

“ชื่อคุณ？”

“ฉันชื่อน้ำทิพย์ค่ะ”

หลังจากที่ชายผู้มีแผลเป็นรอยบากบันทึกชื่อของน้ำทิพย์เสร็จเรียบร้อยแล้ว เขาก็โบกมือใหญ่ “เอาล่ะ คุณไปก่อนเถอะ”

น้ำทิพย์กล่าวคำขอโทษอีกครั้ง แล้วจึงรีบเข็นลูกชายของเธอออกจากที่เกิดเหตุ

คราวนี้พอกลับถึงบ้าน เธอได้โดนสามีด่าตายแน่

ขณะนั้นเองขบวนรถหรูก็แล่นมาอย่างช้าๆ หนึ่งในนั้นคือรถโรลส์-รอยซ์ รถยนต์คันพิเศษของสีคราม รถหรูจอดเทียบอยู่ข้างถนน สีครามกดกระจกลง และหลังจากที่เห็นชายผู้มีแผลเป็นรอยบากเข้า เอ่ยปากเรียกเสียงดัง “เขตต์ นายกำลังทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ？”