บทที่ 30

ดอกหญ้าไม่รู้ว่าสีครามคุยเรื่องอะไรกับคุณย่า เจอสีครามที่ไมล์ล่า คอฟฟี่ก็ทำให้เธอประหลาดใจอยู่แล้ว นึกย้อนไปตอนที่คุณย่าช่วยแก้วตาโน้มน้าวให้เธอไปเป็นเพื่อน ดอกหญ้าก็เข้าใจแล้วว่าทำไมสีครามถึงปรากฏตัวที่นั่น

แต่คุณย่าทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร?

เพื่อให้สีครามเข้าใจเธอผิดเหรอ?

เธอไม่ได้ไปนัดบอดสักหน่อย แก้วตาเป็นคนไปนัดบอด ถึงแม้สีครามจะเห็นเข้าก็……

นึกถึงตอนเห็นสีครามที่ร้านกาแฟเมื่อครู่นี้ สีหน้าท่าทางสีคราม เย็นยะเยือกมากกว่าตอนปกติ ดอกหญ้าเชื่องช้าอีกครั้ง ก็รู้ว่าตอนนั้นสีครามคิดไปไกล ที่สำคัญคือตอนนั้นแก้วตาไปเข้าห้องน้ำ มีแค่เธอคนเดียวที่อยู่ฝั่งตรงข้ามคุณพิพัฒน์

ยังดีที่ต่อมาแก้วตาก็ออกมาจากในห้องน้ำ เธออธิบายในเวลาที่เหมาะสม สีหน้าสีครามก็เลยผ่อนคลายลงนิดหน่อย

ดอกหญ้าไม่เข้าใจว่าทำไมคุณย่าถึงทำแบบนี้ เธอเคยช่วยชีวิตคุณย่า แต่ไม่เคยประกาศตัวเองว่าเป็นผู้มีพระคุณ คุณย่ามองเธอเป็นผู้มีพระคุณมาโดยตลอด ปกติก็ดีกับเธอสุดๆ ตามหลักการแล้วจะไม่ใส่ร้ายเธอ

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยการคาดเดา หลังจากดอกหญ้ากลับบ้านมา ก็นั่งเก้าอี้ชิงช้าที่ระเบียง แม้แต่ไฟก็เปิด มองท้องฟ้ายามราตรีด้านนอกอย่างเงียบงัน

สีครามกลับมาตอนดึกสงัด

ตอนเขากลับมา ดอกหญ้าก็หลับไปแล้ว เธอหลับบนเก้าอี้ชิงช้า สีครามไม่รู้เลย เขาเห็นห้องดอกหญ้าปิดไปแล้ว ภายในห้องไม่มีประกายไฟสว่าง เดาว่าเธอหลับไปแล้ว

ก็นั่งบนโซฟา และเปิดโทรทัศน์ เขาไม่ค่อยดูโทรทัศน์ แค่รู้สึกว่าในบ้านมันเงียบเกินไป ก็เลยเปิดโทรทัศน์

ปรับเสียงให้เบามาก

กลัวปลุกดอกหญ้าที่นอนหลับในห้องให้ตื่น

“กริ๊งๆๆ ……”

โทรศัพท์ดังขึ้น เขาดูเบอร์ที่โทรมา กฤตโทรมา

“สกาย”

“พี่ พี่ยังสบายดีไหม?”

สกายถามในโทรศัพท์ด้วยความเป็นห่วง

สีครามเงียบไปสักหนึ่ง แล้วถามเขา “นายรู้นานแล้วเหรอว่าย่าจะแกล้งฉัน?”

“พี่ ย่าจัดการพี่ยังไง? ผมแค่รู้ว่าย่าโทรไปให้พี่ซื้อขนมที่ไมล์ล่า คอฟฟี่ ย่าชอบกินขนมที่นั่นก็ไม่ใช่เรื่องใหม่อะไรนี่”

สีครามแค่นหัวเราะ “พี่สะใภ้นายนัดบอดที่ไมล์ล่า คอฟฟี่พอดีน่ะสิ”

“ว่าไงนะ!”

สกายร้องเสียงต่ำด้วยความงงงวย “พี่สะใภ้ผมไปนัดบอด? นี่เธอสวมเขาให้พี่เหรอ? พวกพี่สองคนเพิ่งจดทะเบียนกันนานแค่ไหนเอง เมื่อวานผู้ใหญ่สองครอบครัวเพิ่งเจอกัน กินข้าวด้วยกัน คุยเรื่องการจัดงานแต่งของพวกพี่สองคนในอนาคต แค่แป๊บเดียว พี่สะใภ้ผมก็ไปนัดบอดแล้ว”

“ไปนัดบอดเป็นเพื่อนเพื่อนสนิท”

สกาย “……พี่ พี่พูดให้ชัดเจนหน่อยได้ไหม ทำให้ผมเข้าใจพี่สะใภ้ผิดแล้วเนี่ย ผมบอกแล้วไง พี่สะใภ้ผมแค่มองทีเดียวก็รู้แล้วว่าเป็นคนประพฤติตนเรียบร้อย ไม่มีทางทำอะไรงี่เง่าเด็ดขาด”

“ตอนฉันไปถึง เพื่อนสนิทเธอไปเข้าห้องน้ำโดยบังเอิญมาก เธอกับคนนัดบอดนั่งอยู่ด้วยกัน”

“บังเอิญมากจริงๆ ถึงย่าจะใช้ให้พี่ไป คงไม่สามารถทำให้พี่เห็นฉากนี้แบบเหมาะเจาะได้หรอกมั้ง?”

หลังจากสีครามเงียบไป ก็พูดขึ้นอย่างปวดหัวเล็กน้อย “ก่อนหน้านี้ไม่นานไมล์ล่า คอฟฟี่โดนคุณย่าซื้อไป ตอนนี้ย่าเป็นเจ้าของที่แท้จริงของที่นั่น”

เขาในฐานะคนในครอบครัว รู้แนวโน้มบางส่วนของคุณย่า

“พี่ พี่หมายความว่า พนักงานร้านที่นั่นจับตามองพี่สะใภ้อยู่ ประจวบกับเพื่อนสนิทพี่สะใภ้ไปเข้าห้องน้ำ พี่ก็ถึงพอดี จากนั้นก็ให้พี่เข้าใจพี่สะใภ้ผิดว่าจะหาครอบครัวใหม่เหรอ?”

สกายก็ไม่ใช่คนใสซื่อ แป๊บเดียวก็เดาได้

เขาหัวเราะคิกคักพูดขึ้น “พี่ ไหนๆ พี่กับพี่สะใภ้ของผมก็จดทะเบียนสมรสกันแล้ว เป็นสามีภรรยากันแล้ว ย่าจะร้อนใจก็เป็นเรื่องปกติ ย่าอยากกระตุ้นพี่สักหน่อย ให้พี่หึงไง พี่ พี่หึงแล้วใช่ไหม?”

“ฉันไม่เคยรู้ว่าหึงมันรสชาติยังไง!”

สกายหัวเราะฮ่าๆ “งั้นวันหลังให้พี่สะใภ้ทำให้พี่หึงหน่อย ชิมรสชาติความหึงหน่อย ย่าชอบพี่สะใภ้แบบนั้น พี่ ผมคิดว่าอีกไม่นานพี่ก็จะอยู่ใต้อาณัติ พี่สะใภ้ของเรานอกจากเรื่องฐานะทางสังคมแล้ว ด้านอื่นๆ ก็ยอดเยี่ยมมาก งานหัตถกรรมที่ถักทอด้วยลวดทองแดงก็เป็นเอกลักษณ์มาก โคตรสวยเลย”

เขาได้รับต้นไม้เงินที่พี่สะใภ้มอบให้แล้ว ไม่มีมูลค่า แต่เขายิ่งมองก็ยิ่งรักจนปล่อยไปไม่ได้ ตัดสินใจว่าพรุ่งนี้จะเอาไปที่ห้องทำงาน วางไว้บนโต๊ะทำงานของเขา เป็นตัวดึงดูดโชคลาภทางการเงินให้เขา!

สีครามนึกถึงวิดีโอที่คุณย่าส่งมาให้เขา ดอกหญ้าตั้งใจถักทองานหัตถกรรม มีเสน่ห์เป็นพิเศษ