บทที่ 37

“คุณย่าป่วย มะเร็งตับ แต่โชคดีที่เป็นระยะต้น”

ธีระพูดทางโทรศัพท์ว่า“หมอแนะนำให้ไปรักษาตัวที่โรงพยาบาลในเมือง พวกเธอสองคนพี่น้องลงหลักปักฐานที่ใจกลางเมืองกันแล้ว และก็รู้สถานการณ์ในเมืองดี เธอไปช่วยคุณย่าลงทะเบียน และจัดการหน่อย อีกเดี๋ยวพวกเราจะเดินทาง แล้วส่งคุณย่าไปที่โรงพยาบาลในตัวเมือง”

“แบบนี้พอคุณย่าไปถึงก็จะสามารถเข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลได้ทันที ได้ยินว่าต้องจ่ายค่ามัดจำล่วงหน้า เธออย่าลืมจ่ายค่ามัดจำด้วยล่ะ แม้ว่าพ่อแม่เธอจะไม่อยู่แล้ว เธอก็มีส่วนในตัวปู่กับย่า หลายปีมานี้ พวกเธอก็ไม่ได้ให้ค่าเลี้ยงดูเลย พวกเธอสองคนพี่น้องรับค่ารักษาพยาบาลของคุณย่าไป ถือว่าชดเชยค่าเลี้ยงดูในหลายปีนี้ละกัน”

ได้ยินการเตรียมการของลูกพี่ลูกน้องฝ่ายพ่อ ใบหน้าของดอกหญ้าก็เหยเก

เธอเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่อายุ 10 ขวบ ค่าชดเชยที่พ่อแม่แลกมาด้วยชีวิต ทั้งหมดหนึ่งล้านสองแสนหยวน ต้องแบ่งปู่กับย่า ซึ่งก็สมเหตุสมผล เพราะพวกเขาคือพ่อแม่แท้ๆ ของพ่อเธอ ตอนนั้นพวกเธอสองพี่น้องยังเด็ก ปู่กับย่าแบ่งค่าชดเชยไปมากกว่าที่พวกเขาสมควรได้รับ

เธอยังรู้ด้วยว่าหลังจากปู่กับย่าแบ่งเงินชดเชยไป 600,000 แล้ว ก็เอาเงินเหล่านั้นไปแบ่งให้พวกลุงๆ อาๆ ลุงสองคน อาหนึ่งคน ป้าสองคน ครอบครัวของอากับลุงแต่ละครอบครัวได้รับไปคนละแสนห้าหยวน ส่วนป้าสองคนแบ่งไปคนละสองหมื่นหยวน ที่เหลือเป็นเงินเลี้ยงดูปู่ย่า

ตอนนั้นเธอยังเด็ก แต่อายุสิบขวบก็จำอะไรได้แล้ว

ตอนนี้เธอยังจำได้ด้วยว่าเพื่อเงินชดเชยจำนวนมากแล้ว ปู่กับย่ายังพูดต่อหน้าเจ้าหน้าที่หมู่บ้านและครอบครัวฝ่ายแม่เธอด้วยว่า วันข้างหน้าไม่ต้องการให้เธอสองคนพี่น้องมาเลี้ยงดู และยังลงชื่อในข้อตกลง ปู่ย่า พวกคุณอาคุณลุงและเธอสองคนพี่น้องยังประทับนิ้วมืออยู่เลย

ข้อตกลงมี 3 ฉบับ เธอสองคนพี่น้อง 1 ฉบับ ปู่ย่า 1 ฉบับ กรรมการหมู่บ้านเก็บไว้อีก 1 ฉบับ

มีพยานตั้งมากมาย ตอนนี้พี่ชายคนโตฝ่ายพ่อดันมากล่าวหาว่าเธอสองคนพี่น้องไม่จ่ายค่าเลี้ยงดู！

นึกถึงตอนที่เสียพ่อแม่ไป ไม่มีญาติยอมรับพวกเธอสองคนไปเลี้ยง เงินชดเชยล้านสองก็ถูกปู่กับย่าแบ่งไปหกแสน ตากับยายก็ไม่ยอมเสียเปรียบ เอาไปสี่แสน เธอสองคนพี่น้องเลยเหลือแค่สองแสน

หลังจากที่พี่สาวอายุสิบห้าดูแลเธอและดูแลกิจการของพ่อแม่ ได้แต่ช่วยจัดการเรื่องหอพักให้เธอ ให้เธออยู่ในโรงเรียน อย่างน้อยก็รับประกันได้ว่าการเรียนและอาหารสามมื้อของเธอ ไม่ต้องแคร์ใคร

เธอสองคนพี่น้องจึงพึ่งพาอาศัยกันจนเติบโตแบบนี้

บรรดาที่เรียกว่าญาติ ไม่เคยยื่นมือมาช่วย แต่ตอนที่พี่สาวกำลังจะแต่งงาน ก็มาพร้อมรถสองคัน ต้องการให้พี่เขยจ่ายค่าสินสอดสามแสน ไม่อย่างนั้นจะไม่ให้พี่สาวแต่งงานกับพี่เขย

เรื่องหน้าไม่อายแบบนั้น พวกเขายังทำกันได้

ตอนนี้หญิงชราป่วย ให้เธอสองคนพี่น้องจ่ายค่ารักษาพยาบาล ไม่แปลกใจเลยที่พวกเขาจะทำอะไรแบบนี้ได้

“คุณธีระ ฉันจำได้ว่าคุณอายุมากกว่าฉันสิบสองปี สิบห้าปีก่อน ตอนที่พ่อแม่ฉันประสบอุบัติเหตุจนเสียชีวิต คุณยี่สิบสองแล้ว ตอนนั้นปู่กับย่าแบ่งเงินไป คุณกระตือรือร้นมาก หรือจำไม่ได้แล้วว่าเงินค่าเลี้ยงดูที่พวกฉันสองคนพี่น้องให้ปู่กับย่าคือเงินก้อนเดียว？”

“พวกคุณใช้เงินแสนห้าหยวนที่ปู่ย่าแบ่งให้พวกคุณไปสร้างบ้านหลังใหม่ เงินแสนหยวนนั้นเป็นค่าเลี้ยงดูของปู่กับย่า เงินที่พ่อแม่ของฉันแลกมาด้วยชีวิต พวกคุณดื่มด่ำกับมันแล้ว ยังจะกล้ามากล่าวหาฉันไม่ให้ค่าเลี้ยงดู？และยังจะให้ฉันชดเชยอีก？”

เงินแสนห้าหยวนเมื่อสิบห้าปีก่อนเป็นเงินจำนวนมาก สามารถสร้างบ้านหลังหนึ่งได้เลย

“ก็จริง พวกคุณมันหน้าหนายิ่งกว่าอะไร จะอายได้ไง！ธีระ ฉันจะบอกให้นะ เรื่องนี้ ฉันไม่สน！”

พูดจบ ดอกหญ้าก็วางสาย

ธีระโทรมาอีกครั้ง เธอก็บล็อก

สีครามก็ฟังการสนทนาของสองพี่น้องตลอดเวลา เขาไม่เคยไปสืบชีวิตและอดีตของเธอเลย แค่ได้ยินจากปากของย่าว่า พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุตอนเธออายุสิบขวบ สองพี่น้องใช้เงินชดเชยนี้ประทังชีวิต จนเรียนจบ

มิน่าล่ะทำไมเธอกับพี่สาวถึงสนิทกันมาก

พึ่งพากันและกันมาสิบกว่าปี จะแย่ได้ไงล่ะ？

ในใจของดอกหญ้า พี่สาวคือครอบครัวคนเดียวในโลกใบนี้ของเธอ

ดูเหมือน เขาต้องให้คนไปสืบอดีตของเธอเสียแล้ว

ดอกหญ้าไม่ได้คุยกับสีครามเรื่องเกี่ยวกับญาติของตระกูลสหพันษา สีครามก็ไม่ถาม