บทที่ 43

หลังจากดอกหญ้าจอดรถคันใหม่เสร็จ และเข้าไปในรถของสีครามแล้ว น้ำเสียงของสีครามก็อ่อนโยนลงขึ้นเยอะ ถามเธอว่า：“ผมไปทานข้าวบ้านพี่สาวคุณครั้งแรก ควรซื้ออะไรไปหน่อย พี่สาวกับพี่เขยคุณชอบอะไร？”

ดอกหญ้าคาดเข็มขัดนิรภัย“ซื้อของเล่นให้โตะ พี่เขยฉันสูบบุหรี่ ซื้อบุหรี่สองซองให้เขา แล้วก็ซื้อผลไม้ไปก็พอ”

สีครามตอบอือ

รถขับออกไปจากกุสดีศิลป์ เขาก็ถามภรรยาอีก：“ไปซื้อที่ไหน？”

“แถวนี้มีห้าง จอดรถตรงนั้น แล้วพวกเราเข้าไปดูได้ตามต้องการ คุณสีคราม ก่อนฉันย้ายเข้ามา คุณไม่ได้อยู่ที่นั่นมาก่อนใช่ไหม？ฉันเห็นคุณไม่คุ้นชินกับสภาพแวดล้อมรอบๆ เท่าไหร่”

สีครามเงียบลง แล้วพูดว่า：“บ้านหลังนี้ผมซื้อไว้นานแล้ว อากาศถ่ายเทดี ผมเลยไม่ได้อยู่ที่นี่มาก่อนเลย แต่อาศัยอยู่กับพ่อแม่ พอเราจดทะเบียนสมรส ก็ไม่สะดวกที่จะเข้าไปอยู่กับพ่อแม่และน้องๆ ต่อ ก็เลยย้ายเข้ามาอยู่นี่”

“บ้านพวกคุณใหญ่ไหม？”

สีครามไม่ค่อยพูดถึงเรื่องครอบครัวของเขา ตอนแรกดอกหญ้าไม่สนใจ ต่อมาตระหนักถึงความเข้าใจผิดและความป้องกันตัวของเขาที่มีต่อเธอ เธอก็ยิ่งไม่ถาม

“เราเป็นครอบครัวใหญ่ยังอยู่ที่บ้านของปู่ย่า”

สีครามพูดเรื่องจริง ตอนนี้คฤหาสน์ตระกูลจีรศักดีของพวกเขายังเป็นชื่อของปู่ย่า พอปู่เสีย ย่าก็ให้พ่อเขาดำเนินการเรื่องการโอน โอนคฤหาสน์ให้พ่อและอาสองคน

เพราะคฤหาสน์นั้นอาศัยอยู่ร่วมกัน

แต่ว่าจนตอนนี้ยังไม่ได้ทำการโอน สีครามเดาว่าพ่อต้องการโอนไปให้รุ่นลูกโดยตรง เพื่อไม่ให้เกิดปัญหาในอนาคต

ดอกหญ้าที่ได้ยิน ก็คิดว่าสภาพครอบครัวของตระกูลจีรศักดีนั้นธรรมดา ถึงต้องอยู่ด้วยกันทั้งครอบครัว

นึกถึงที่ย่าศรีเคยพูดก่อนแต่งงาน เธอแก่แล้วจึงชอบบรรดาลูกหลาน ทุกคนอาศัยอยู่ร่วมกัน อาจเป็นเพราะคุณย่าไม่อยากแบ่งแยกครอบครัว

“อีกไม่นาน ผมจะพาคุณกลับไปดู”

ไม่รอให้ดอกหญ้าพูด สีครามก็พูดเองก่อน

ยังไงเธอก็เป็นภรรยาในนามของเขา ต้องพาเธอกลับไปเยี่ยมตระกูลจีรศักดีอยู่แล้ว

พวกเขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ตระกูลจีรศักดี ในคฤหาสน์มีบ้านหลายหลัง บางหลังให้คนงานอยู่ ถึงเวลานั้นเขายังไม่อยากให้ดอกหญ้ารู้ตัวตนที่แท้จริงของเขา ก็ใช้บ้านที่คนงานอยู่มาหลอกดอกหญ้า

“ถ้าจะกลับไป คุณบอกฉันล่วงหน้านะ ฉันต้องเตรียมตัวดีๆ”

สีครามยกมุมปากขึ้น ยิ้มออกมาเล็กน้อย แต่แป๊บเดียวก็เก็บคืน เหมือนกลัวว่าดอกหญ้าจะเห็นว่าเขายิ้ม

“โอเค”

พอได้คุย ก็รู้สึกว่าการเดินทางนั้นสั้นมาก

แป๊บเดียวก็ถึงห้างที่ดอกหญ้าบอก

สองสามีภรรยาเข้าไปแล้วออกมา สองมือของสีครามถือกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่ไว้

ดอกหญ้าบอกว่าเขาไม่จำเป็นต้องซื้อของมามากเกินไป แต่เขากลับรู้สึกว่าครั้งแรกที่ไปบ้านของพี่สาว ต้องมีมารยาทหน่อย เขาไม่กลัวว่าคนอื่นจะว่าเขาขี้เหนียว แต่เขาไม่อยากให้คนอื่นแอบว่าดอกหญ้าว่าแต่งงานกับคนไม่ดี

“กริ๊งกริ๊งกริ๊ง……”

โทรศัพท์ของดอกหญ้าดังขึ้นมา เธอคิดว่าเป็นสายของพี่สาว จึงหยิบโทรศัพท์มาดู เห็นเป็นเบอร์แปลกอีกครั้ง เธอก็มีลางสังหรณ์ คิดว่าเป็นคนตระกูลสหพันษาโทรมา

สายของลูกพี่ลูกน้องเธอบล็อกไปแล้ว ติดต่อเธอไม่ได้ ตอนนี้จึงเปลี่ยนคนโทรมา