บทที่ 47

เธอพูดอย่างเยือกเย็น：“ประจวบ ตอนนี้ฉันอยู่บ้านเลี้ยงลูกพวกเรา คุณไม่ชอบที่ฉันไร้ประโยชน์และเอาแต่กิน เอาแต่ใช้เงิน หาเงินไม่ได้ นั่นลูกชายฉัน เพื่อชีวิตที่ดีของลูกชายฉัน ฉันได้แต่อดทน”

“แต่ลูกสองคนของพี่สาวคุณไม่เกี่ยวกับฉัน ไม่ใช่หน้าที่ของฉัน ฉันช่วยเธอเลี้ยงไม่ได้！แล้วก็ คุณจะให้เธอย้ายทะเบียนบ้านของลูกเธอมา ส่งผลกระทบต่อใคร？ก็ส่งผลกระทบต่อโอกาสในการเรียนวันข้างหน้าของโตะพวกเราไงล่ะ”

“จะให้โฉนดพี่สาวคุณ นั่นไม่มีชื่อฉันอยู่แล้ว ถ้าคุณจะโอน ก็เรื่องของคุณ วันข้างหน้าไม่ได้บ้านคืนมา ก็เรื่องของคุณเหมือนกัน แต่มีสิ่งหนึ่ง ก่อนที่คุณจะโอนให้พี่สาวคุณ คุณต้องคืนค่าตกแต่ง ที่ฉันจ่ายที่นี่ไปด้วย”

“ฉันกลัวถึงตอนนั้นบ้านกลายเป็นของพี่คุณ ค่าตกแต่งที่ฉันจ่ายไปที่นี่ จะไม่ได้กลับมาสักบาท”

สีหน้าของประจวบหม่นลงไป

“ผมรับปากว่าจะให้ค่าครองชีพคุณมากขึ้น ยังไม่โอเคอีกเหรอ？คุณดูแลลูกทำอาหารที่บ้านอยู่แล้ว ดูเพิ่มอีกคน หรือสองคนก็ดูไปเถอะ พวกเขาก็สิบขวบกันแล้ว รู้เรื่องแล้ว ไม่ต้องให้คุณดูแลอะไรมากเลย แค่ช่วยทำการบ้านก็พอ”

“ถ้าคุณคิดว่าหนึ่งพันหยวนไม่พอ ผมจะให้คุณอีกห้าร้อย หนึ่งพันห้า โอเคไหม？”

“ย้ายทะเบียนบ้านเด็กมามีผลกับการเรียนของโตะยังไง？โตะอายุแค่เท่าไหร่ เข้าเรียนประถมอีกนาน พี่สาวแท้ๆ ของผม ผมเชื่อใจได้ วันข้างหน้าเธอคืนบ้านอยู่แล้ว ค่าตกแต่งบ้านอะไรกัน บ้านหลังนี้ผมจ่ายเงินซื้อมา คุณก็อยู่ที่นี่ คุณออกค่าตกแต่งก็สมควรอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ？”

“แล้วยังมีหน้ามาเอาค่าตกแต่งคืนกลับผมอีก ไม่มีทาง！”

น้ำทิพย์จ้องสามี

ในใจก็ยิ่งเศร้ามากขึ้นเรื่อยๆ

ก่อนแต่งงาน ทั้งสองคนรักกันมานานหลายปี เขาแสดงออกดีมาก สองปีที่แต่งงานมา ก็ดีมาก แต่วันนี้กลับยิ่งไม่ให้เกียรติเธอมากขึ้นเรื่อยๆ

ในใจของเขา เข้าข้างพ่อแม่พี่สาวของเขามาก

ไม่คิดถึงเธอก็ว่าไปอย่างแล้ว แม้แต่คัตโตะที่เป็นลูกชายก็ยังไม่คิดเผื่อบ้างเลย

แค่พี่สาวพูด ก็ตกลงหมด

พี่น้องแท้ๆ สักกี่คนทะเลาะกันอย่างไม่เข้าท่าเพราะเรื่องโอนโฉนดบ้านโซนโรงเรียน

“ประจวบ ฉันยังยืนยันคำเดิม ไม่ใช่ปัญหาเรื่องเงิน แต่นั่นไม่ใช่หน้าที่ฉัน ฉันไม่ช่วยพี่สาวคุณดูลูก และไม่มีทางช่วยลูกสาวเธอทำการบ้านด้วย ถ้าคุณจะรับหลานคุณมา และเพิ่มเงินล่ะก็ คุณก็ให้ฉันเป็นครูที่บ้านแล้วให้เงินเดือนละกัน”

“เด็กคนหนึ่ง ให้ฉันเดือนละห้าพัน สองคน ก็หนึ่งหมื่น โอนเข้าบัญชี แล้วฉันจะทำอาหารให้พวกเขา รับส่งเข้าเรียน เป็นครูสอนทำการบ้าน ไม่งั้นก็เลิกพูดเลย รายรับแบบนี้เพราะฉันเห็นแก่เธอที่เป็นพี่สาวแท้ๆ ของคุณ”

“จากวุฒิของฉันมาเป็นติวเตอร์ช่วยนักเรียนประถมทำการบ้าน คุ้มค่าแน่นอน”

จะพูดถึงเรื่องเงินใช่ไหม เธอก็จะพูดถึงเรื่องเงินกับประจวบให้ถึงที่สุด！

“เรื่องโอนบ้าน ถ้าคุณไม่คืนค่าตกแต่งของฉัน ฉันจะไม่มีวันตกลงให้คุณโอนบ้านให้พี่สาวคุณแน่ ถ้าคุณจะทำแบบนั้นจริงๆ งั้นเราก็หย่ากันเถอะ หย่าเลย แล้วคุณต้องคืนค่าตกแต่งให้ฉันด้วย！”

ยังไงในโฉนดก็ไม่มีชื่อของเธอ นี่คือบ้านที่ประจวบซื้อไว้ก่อนแต่ง

ตอนนั้นคนตระกูลขีปณาวีเพื่อป้องกันเธอแบ่งบ้านไป หลังจากรู้ว่าเธอและประจวบรักกัน ก็รีบซื้อบ้านให้ประจวบ

ทรัพย์สินก่อนแต่งงาน โฉนดก็ไม่ใส่ชื่อของเธอ เธอก็คิดไม่ถึง

ประจวบพูดไม่ออก“เด็กคนหนึ่งห้าพันหยวน ทำไมคุณไม่ไปปล้นธนาคารเลยล่ะ？หย่า？คุณคิดว่าตอนนี้คุณยังเป็นเด็กสาวอายุสิบแปดอยู่เหรอ？แต่งงานแล้ว มีลูกแล้ว ไม่มีงานทำอีก อ้วนอย่างกับหมู หน้าตาขี้เหร่แบบนี้ พอหย่าไป คุณจะเลี้ยงตัวเองได้หรือเปล่าเถอะ”

“เอาล่ะ เรื่องนี้ ผมจะคิดดูอีกที จะเอาหมื่นนึงไม่มีทางหรอก อย่างมากผมก็ให้คุณได้สามพัน”

“ไม่มีทาง！”

น้ำทิพย์ปฏิเสธอย่างเยือกเย็น จากนั้นพลิกตัว ชัดเจนว่าไม่อยากคุยเรื่องนี้กับประจวบอีกต่อไป