บทที่ 48

ดอกหญ้าหันไปมองเขา สีครามก็มองเธออยู่

สองสามีภรรยามองหน้ากัน

นานมาก จากนั้นสีครามดีดหน้าผากของเธอเบาๆ “มองผมแบบนี้ กำลังสงสัยว่าผมพูดจริงไหม？ดอกหญ้า แค่พี่สาวเรามีเหตุผล พวกเราก็ค้ำจุนพี่สาว ออกโรงให้ได้！”

ลักษณะของตระกูลจีรศักดีนั้นดีมาก สามีภรรยารักและเอ็นดูกัน ตั้งแต่เล็กจนโตเขาไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนในครอบครัวรังแกภรรยาเลย

พ่อบอกว่า ผู้ชายที่เอาแต่รังแกภรรยาเท่านั้น ไม่ใช่คนดี！

“คุณสีคราม”

“อือ”

ดอกหญ้าหยั่งเชิงถาม：“ฉันอยากซบไหล่ของคุณ”

สีครามลังเล

“แค่ซบนิดหน่อย ไม่ได้เอาเปรียบคุณมากเกินไป”

ดอกหญ้าพูดเองเออเอง เอาหัวเอนไป ซบไหล่ของเขา เธอรู้สึกได้ถึงความแข็งกระด้างในชั่วขณะของเขา เธอก็ไม่ชินกับมัน แต่เวลานี้เธอแค่ต้องการหาที่พึ่งพิง

ความรู้สึกที่มีที่พึ่งพิงนั้น ช่างดีจริงๆ！

สีครามนิ่งไปสักพัก จึงคลายความกังวลลง แม้ว่าไม่ชอบให้เธอเข้าใกล้ก่อน แต่เขาก็ไม่ได้ผลักเธอออกไป มือสองข้างของเขาดูทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะวางไว้ตรงไหน เขาเคลื่อนไหวอย่างไม่เป็นธรรมชาติทำให้ดอกหญ้ารู้สึกขัน

ทันใดนั้นเธอก็ใช้มือสัมผัสหน้าของเขา

สีครามเด้งออกมาทันที

ยังดีที่ ดอกหญ้าเตรียมใจไว้นานแล้ว ไม่อย่างนั้นเขาเด้งออกกะทันหัน เธอคงล้มลงไปด้านข้างแล้ว

“ดอกหญ้า！”

สีครามพูดอย่างจริงจัง：“กรุณาจำเนื้อหาในข้อตกลงของเราไว้ด้วย อย่าล้ำเส้น！”

เมื่อเห็นท่าทางซื่อตรงของเขา ดอกหญ้าก็อารมณ์ดี เธอเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ดื่มน้ำในแก้วที่เขารินให้เธอเมื่อกี้อย่างสบายๆ ขณะที่ดื่ม ดวงตากลมโตสวยงามคู่นั้นของเธอยังมองมาที่เขา

มองสีครามแล้วอยากหน้าแดงอย่างอธิบายไม่ได้

อาจจะเป็นเพราะว่า หน้าของเขาก็แดงจริงๆ

เขารู้สึกร้อนที่ใบหน้าตัวเองเล็กน้อย

“คุณสีครามอายุสามสิบแล้ว ไม่เคยสัมผัสใกล้ชิดกับผู้หญิงคนไหนเลยสินะ？แค่สัมผัสหน้าของคุณ ปฏิกิริยาตอบกลับรุนแรงมาก คนไม่รู้ก็คิดว่าฉันทำอะไรให้คุณแล้ว”

ดอกหญ้าแหย่เขา

เธอคิดในใจ ย่าศรีรีบเร่งแต่งงานก็มีเหตุผล นิสัยผู้ชายแบบสีคราม ไม่มีการเร่งจากผู้สูงอายุในครอบครัว ปล่อยให้เขาหาภรรยาด้วยตัวเอง ไม่แน่จนผมขาวขึ้นแล้ว เขาอาจจะยังโสดอยู่ก็ได้

แต่ว่า แหย่เขา นั้นสนุกจริงๆ

แค่ลูบหน้าเขา ก็ตอบสนองขนาดนี้แล้ว ถ้าเธอจูบเขาก่อน เขาจะเป็นอย่างไรนะ？

สีครามพยายามจ้องเธอ

ดอกหญ้าอารมณ์ดี ไม่สนใจที่เขาจ้องมา เธอพูดด้วยรอยยิ้มว่า：“ถ้าคุณสีครามคิดว่าเสียเปรียบ ไม่งั้น ฉันให้คุณลูบหน้าฉันกลับไหม？คุณลูบสองทีก็ได้”

สีครามนิ่งไป

เขายอมรับว่าปฏิกิริยาเมื่อกี๊รุนแรงเกินไป

ตอนที่เธอพิงไหล่ของเขาเงียบๆ ในใจเขาก็รู้สึกแปลกๆ ไม่ทันได้วิเคราะห์ว่ามันเป็นลักษณะไหน เธอสัมผัสใบหน้าของเขา ทำให้เขาตกใจ คิดว่าเธอจะไปไกลกว่านี้

ตอนนี้ ได้ยินเธอพูดแหย่ สีครามก็โมโห แต่ข่มตัวเองไว้ ไม่พูดไร้สาระกับเธอ แต่บ่นในใจว่า：ยัยตัวร้าย！

“ตอนนี้คุณอารมณ์ดีแล้วสินะ？”

“อือ ไม่แย่เลย ดีกว่าเมื่อกี๊มาก”

สีครามกัดฟัน พูดไปว่า：“คุณนี่มีความสุขบนความทุกข์คนอื่นเขา”

“ตำพูดเกินจริงของคุณสีครามใช้ได้ดีมาก ไปถึงจุดสมบูรณ์แบบเลย”

สีคราม：“……”