บทที่ 1

สนามบิน คราวน์

ตึกๆๆๆ

เสียงรองเท้าส้นสูงเกือบสี่นิ้วกระทบลงกับพื้นกระเบื้องดังขึ้นอย่างเป็นจังหวะ ก่อนร่างอรชรส่วนเว้าส่วนโค้งประดุจนาฬิกาทรายจะปรากฏตัวขึ้นในสนามบิน พลันเรียกทุกสายตาจากทุกคนที่อยู่ในบริเวณดังกล่าว..ให้หันขวับมานางฟ้าทอแสงบินลงมาเที่ยวเล่นอยู่บนโลกมนุษย์เป็นสายตาเดียวกัน ผมบลอนด์น้ำตาลเข้มยาวจรดบั้นท้ายงอนงาม เคลื่อนไหวไปตามจังหวะการก้าวเดินของหญิงสาว..ที่มีใบหน้าสวยหวานราวกับตุ๊กตากระเบื้อง

‘ว้าวว~~แม่จ๋าโตขึ้นหนูจะสวยแบบพี่สาวคนนั้น~~’ ในขณะที่ลากกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ออกมาจากเลานจ์ของสายการบินหรู พลันเสียงใสของเด็กสาวตัวเล็กที่กำลังกระตุกชายกระโปรงของมารดายิกๆ..พร้อมกับที่เจ้าตัวหันปลายนิ้วชี้มายังเธอก็เอ่ยขึ้นด้วยความปลาบปลื้ม จนสามารถเรียกรอยยิ้มหวานให้ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหญิงสาว ที่แม้จะมีแว่นกันแดดสีดำใหญ่ปกปิดอยู่เกือบครึ่ง..ก็ไม่สามารถที่จะอำพรางความสวยของเธอลงไปได้

‘ดารารึเปล่าเธอ!..สวยขนาดนี้!’

‘ไม่รู้สิ..แต่ออร่าความสวยนั้น!..ทำฉันไม่กล้าเข้าไปขอถ่ายรูปเลยอะเธอจ๋าา!!’

‘นั่นสิ!..ไม่กล้าเทียบรัศมีเลย~ให้ตายเถอะ!’

และบรรดาคำชมอีกมากมายจนนับไม่ถ้วน..ที่ดังขึ้นในขณะที่เธอเดินผ่านพวกเขาเหล่านั้นไป ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อธรรมชาติขยับยิ้มสดใส..พร้อมกับใช้โอกาสนั้นสูดเอาอากาศของแผ่นดินบ้านเกิดเมืองนอนเข้าปอดเฮือกใหญ่ นั้นเพราะเป็นเวลาเกือบสิบปีแล้วที่แม่บุญธรรมส่งเธอไปเรียนต่อยังเมืองนอก และพอเรียนจบเธอก็งอแงขออนุญาตแม่บุญธรรมและพ่อบุญธรรมลองใช้ชีวิตการทำงานและหาประสบการณ์อยู่ที่นั้นก่อน แต่มันก็เป็นเพียงแค่ช่วงเวลาสั้นๆเท่านั้น..เพราะท่านทั้งสองและพี่สาวสุดที่รักเกิดห่วงความปลอดภัยของเธอขึ้นมา จึงได้ยื่นคำขาดขอให้เธอยื่นใบลาออกและกลับมาอยู่กับครอบครัวอย่างพร้อมหน้าพร้อมตา! และเพราะเหตุผลนี้เธอถึงได้ไม่สามารถปฏิเสธความเป็นห่วงของคนที่เธอรักได้ลง นั้นถึงเป็นเหตุผลที่เธอต้องยอมกลับมาตามคำขอ....ถึงแม้อีกใจหนึ่งจะไม่อยากกลับมาเลยก็ตาม..!

‘เธอไม่ใช่น้องสาวฉัน..!’ คำพูดที่ดูรุนแรงสำหรับเด็กน้อยวัยหกขวบในอดีต..ดังก้องอยู่ภายในหูซ้ำๆ ราวกับภูตผีปีศาจร้ายที่ตามหลอกหลอนเธออยู่ตลอดเวลา ซึ่งเธอก็ไม่เคยลืมว่า ‘เขา’คนนั้น..ไม่เคยยอมรับเธอเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวของเขาอยู่แล้ว และเธอที่ในตอนนั้นยังเด็กอยู่มาก..ก็ทำได้แค่ปาดน้ำตาและอยู่อย่างเจียมตัวเองเสมอ.

‘งั้นดอกรักต้องเรียกพี่ฟาร์แบบไหนคะ?’ เด็กน้อยหน้าตามอมแมมยังคงเดินตามตื้อและถามเขาออกไปอีกครั้ง เพราะในตอนนั้นเธอเพียงแค่ต้องการอยากให้เขาพูดคุยกับเธอบ้าง..แต่มันก็เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆแล้งๆของเด็กน้อยในวันวานเท่านั้น!

‘มีสมองก็หัดคิดเอาเองสิ!..ยัยเด็กอัปลักษณ์!’

‘..!’

กึกกก!! ปลายเท้าเล็กชะงักหยุดอยู่กับที่!..ก่อนจะรีบดึงสติสัมปชัญญะของตัวเองด้วยการส่ายศีรษะรัวๆ พร้อมกับพึมพำสวดมนตร์ไล่ภาพความทรงจำอันเลวร้ายของตัวเองกับเขาคนนั้นออกไปจากหัวให้เร็วที่สุด!

พรึบพรับๆๆ

“เฮ้อออ!!..เอาน่าดอกรัก!..ยังไงเธอก็หนีเขาไม่พ้นอยู่แล้ว..!” หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของชื่อ ‘ดอกรัก’ ทอดถอนหายใจออกมาอย่างปลงตก ใบหน้าสวยหวานบัดนี้เต็มไปด้วยความกังวลใจเกี่ยวกับเรื่องของ ‘เขา’ คนนั้น ที่เธอพยายามหลีกเลี่ยงที่จะพบเจอมาโดยตลอด เพราะรู้ดีอยู่แก่ใจ..ว่าเขาคงไม่ต้องการที่จะเห็นหน้าส่วนเกินของครอบครัวตระกูล เรนย์ อย่างเธอเป็นที่สุด! ซึ่งตลอดเวลาที่ผ่านมาเธอก็ทำแบบนั้นมาโดยเสมอ! จนกระทั่งมาถึงวันนี้..ที่เธอจะต้องกลับมาอยู่กับครอบครัวตระกูล เรนย์ อย่างไม่อาจหลีกหนีได้อีกแล้ว..!

ตึกๆๆๆ

เมื่อสามารถเรียกสติเกินครึ่งของตัวเองกลับมาได้ ดอกรักก็สูดลมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่..ก่อนจะพาร่างกายที่แทบจะไร้เรี่ยวแรง เดินซวนเซออกจากประตูสำหรับผู้โดยสารขาเข้าของสนามบินหรู หรือสนามบินของคุณลุงอเล็กซิสเพื่อนสนิทของพ่อบุญธรรมของเธอเอง และเหตุผลที่เธอเลือกกลับด้วยสายการบิน คราวน์ ก็เพราะว่าเธอไม่ต้องการให้ทุกคนต้องมาวุ่นวาย ตระเตรียมเครื่องบินส่วนตัวมารับ…จนอาจจะทำให้ ‘เขา’ คนนั้นขุ่นเคือง และรู้สึกเกลียดเธอที่เป็นแกะดำของครอบครัวไปมากกว่าที่เป็นอยู่ แค่เพียงทุกคนรักและเอ็นดูเธอเสมือนเป็นคนในครอบครัวจริงๆ..แค่นี้เธอก็มีความสุขจนท่วมท้นหัวใจมากแล้ว

🥰