ตอนที่ 23 เปิดไพ่!

เป็นอีกครั้งที่หลินเซียวออกโรงกู้หน้าช่วยเธอ

นี่เป็นสิ่งที่ฉินหว่านชิวฝันมาโดยตลอด

เธอไม่คิดเลยว่ามันจะเกิดขึ้นจริงๆ

หลังจากที่หลินเซียวกลับมาได้สติอีกครั้ง ความฝันเหล่านี้ก็กลายมาเป็นจริง

“รบกวนถอยออกมาหน่อย ถ้าเกิดชนเข้าคงชดใช้ให้ไม่ไหว”

หลินเซียวหันหน้าไปมองคนเหล่านั้น

พวกเขาต่างมองหน้ากันไปมาและค่อยๆ ถอยออกไป

เมื่ออยู่ต่อหน้ารถหรูคันนี้ พวกเขาไม่มีคำพูดอะไรตอบโต้ออกไปได้เลยจริงๆ

นี่มันสังคมบ้าอะไรกัน!

เยาะเย้ยคนจน แต่เชิดชูคนรวย!

ถึงแม้หลินเซียวจะพิการ แต่เขาก็เป็นคนพิการที่ขับเฟอร์รารี่เชียวนะ!

“หลินเซียว พวกเราเข้าบ้านกันเถอะ”

ฉินหว่านชิวหน้าขึ้นสี ไม่อยากพูดอะไรต่อหน้าคนเหล่านี้มากนัก

“ก็ได้”

หลินเซียวยิ้มเบาๆ ให้เธอ กลับกันเขาไม่แม้แต่จะมองคนเหล่านั้น

ตั้งแต่ต้นจนจบเขาไม่ให้ค่าคนพวกนี้เลย

ฉินหว่านชิวเข็นรถเข็นพาหลินเซียวเข้าบ้าน จากนั้นก็ปิดประตูลง

“เมื่อกี้ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? ไอ้โง่แห่งบ้านฉิน ไอ้ง่อยนั้น…มันซื้อเฟอร์รารี่คันนี้งั้นเหรอ?”

“เป็นไปไม่ได้แน่นอน! เฟอร์รารี่ตั้งหลายสิบล้าน เธอคิดว่าซื้อผักกาดขาวอยู่หรือไง?”

“แต่พี่หวางบอกว่าหลินเซียวเคยเป็นทหารมาก่อน ขนาดเงินปลดประจำการแค่หมื่นเดียวยังไม่มี มันจะซื้อได้ยังไงล่ะ?”

ผู้คนต่างเกิดคำถามที่หาคำตอบไม่ได้

“เหอะ! เป็นของมันจริงหรือเปล่าก็ยังไม่รู้”

“สมัยนี้แม้แต่แฟนสาวยังหาเช่าได้เลย คงไม่มีอะไรที่เช่าไม่ได้แล้วล่ะ”

“ที่พูดมาก็มีเหตุผล! หลินเชียวเนี่ยนะจะมีปัญญาซื้อเฟอร์รารี? ถ้างั้นฉันคงขับโรลส์ รอยซ์แล้วล่ะ!”

ผู้ที่อ่อนแอมักจะคุ้นเคยกับคำดูถูกและการไม่ยอมรับความจริง

……

ในบ้าน

หวางเฟิ่งยังไม่กลับมาจากการเล่นไพ่ ส่วนฉินเค่อสิงพ่อของฉินหว่านชิวนั้นยังอยู่ที่งานเลี้ยง

ในบ้านจึงมีเพียงฉินหว่านชิวและหลินเซียวสองคน

“หลินเซียว ทำไมคุณไม่เชื่อฟังฉันเลยล่ะ?”

ฉินหวานชิวนั่งลงตรงหน้าหลินเซียว เธอพูดด้วยน้ำเสียงจนปัญญา

“รถคันนี้เป็นของพวกเราจริงๆ ”

หลินเซียวส่านหน้าอย่างเบื่อหน่าย เขารู้ว่าฉินหว่านชิวหมายถึงอะไร

ฉินหว่านชิวรู้สึกได้ตลอดว่าที่มาของรถคันนี้ไม่ถูกต้อง หรือหลินเซียวอาจจะเช่ามา

“ฉันอยากจะเชื่อคุณอยู่หรอกนะ!”

“แต่จะนั่งรถเมล์คุณยังไม่มีเงินเลย แล้วจะให้ฉันเชื่อคุณได้ยังไง?”

“หลินเซียว นี่มันสมเหตุสมผลกันไหม?”

ในคำพูดของฉินหว่านชิวไม่มีการดูถูกเลยแม้แต่น้อย จะมีก็แต่ความเบื่อหน่าย

“ผมไม่ได้ซื้อมันหรอก แต่คนอื่นให้มา”

“แต่มันก็เป็นของพวกเราแน่นอน”