ตอนที่ 48 มือซ้ายกำเงิน มือขวาถือดาบ！

แต่ตอนนี้ หลินเซียวลดสถานะเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ และไม่มีข่าวคราวจากเขา

มันไม่ง่ายเลยเหรอ หากเขาอยากฆ่าหลินเซียว？

หยวนเจิงจากไปอย่างเงียบๆอีกครั้ง ไม่มีการรับประการได้เลยว่าหลี่อวี้จะไม่พบเบาะแสหรือไม่

“พี่เจิง พี่ไม่ควรกลับมาเลย”

เมื่อเห็นหยวนเจิงลังเลใจ ชายหนุ่มก็พอจะเข้าใจ ปัญหาบางอย่างได้

“ไม่ ไม่ว่ายังไงฉันก็ต้องกลับมา”

“ฝากเขาไว้กับคนอื่น ฉันไม่วางใจ”

“ฝากไว้ที่ตระกูลฉิน ก็กลายเป็นเรื่องที่ช่วยไม่ได้”

หยวนเจิงพูดถึงตรงนี้ ความรู้สึกผิดนับครั้งไม่ถ้วนก็ปรากฏขึ้น ในดวงตาเขา

เมื่อก่อนหลินเซียวถูกหลี่อวี้ปองร้าย หยวนเจิงได้ใช้กำลังทั้งหมดที่มี และคนสนิทนับไม่ถ้วนเพื่องส่งหลินเซียวออกไป

หลินเซียวไม่มีพ่อไม่มีแม่ ไม่มีที่ให้พึ่งพิง

หยวนเจิงจำได้ว่า หลินเซียวเคยเล่าให้ฟังเกี่ยวกับการทำสัญญาหมั้นหมายกับหลานสาวของครอบครัวตระกูลฉิน

ด้วยความสิ้นหวัง เขาสั่งให้คนพาหลินเซียวไปยังตระกูลฉิน

หลังจากนั้นเกิดอะไรขึ้น เขาก็ไม่รู้อีกเลย

“แถวนี้ ไม่มีคน”

“ฉันแค่จะพูดคุยกับเขาไม่กี่คำก็จะจากไป”

“แค่ คำเดียว”

หยวนเจิงเบิกตากว้าง ยืนขึ้นช้าๆและกำลังจะเดินไปข้างหน้า

หลินเซียวที่กำลังนั่งอยู่ริมแม่น้ำ ก็ค่อยๆลืมตาขึ้นราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงลางสังหรณ์บางอย่าง

“หลินเซียว！หลินเซียว！！”

ในเวลานี้ มีเสียงกระวนกระวายใจดังมาจากที่ไกล

หลินเซียวหยุดทุกการกระทำ แล้วมองไปยังทิศทางของเสียง

ส่วนหยวนเจิงเขาทั้งสองคนนั้น ก็หยุดการเคลื่อนไหวทันที แล้วถอยกลับไปยังด้านหลังอีกครั้ง

“หลินเซียว หลินเซียว！”

เสียงกระวนกระวายมาถึงหูของเขาอีกครั้ง

หยวนเจิงขมวดคิ้วเล็กน้อย และพาชายหนุ่มไปหลบอยู่ในที่มืด กลั้นใจรออยู่ตรงนั้น

“หว่านชิว ผมอยู่นี่”

หลินเซียวยิ้มน้อยๆ แล้วตอบกลับ

“ตึงตึงตึง！”

ด้วยเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบ หว่านชิวสวมใส่ชุดนอน แล้ววิ่งไปหาหลินเซียว

“ฟู่ว！”

เมื่อเห็นหลินเซียวแล้วยังปกติดี ในที่สุดหว่านชิวก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

“หลินเซียว ทำไมคุณถึงออกมาข้างนอกคนเดียว？”

“คุณทำฉันตกใจหมด！”

หว่านชิวมองไปยังหลินเซียว ด้วยน้ำเสียงบ่นเล็กน้อย

“ตกใจอะไร？”

“เธอเป็นห่วงฉันเหรอ？”

หลินเซียวส่ายหัวเล็กน้อย และถามด้วยรอยยิ้ม

“ฉันไม่ได้เป็นห่วงคุณสักหน่อย”

“ฉันก็แค่ คิดว่า”

“ฉันก็แค่คิดว่าคุณจะทนเสียงเยาะเย้ยจากตระกูลฉินไม่ได้ ก็เลย”

ฉินหว่านชิวพูดถึงตรงนี้ ก็รีบเอามือปิดปาก

เธอรู้ตัวแล้วว่าพูดผิดไป

ตลอดระยะเวลาฉินหว่านชิว ก็ระมัดระวังมาโดยตลอดที่จะปกป้องศักดิ์ศรีที่เหลืออยู่ของหลินเซียว

ในสายตาของคนรอบข้าง คนพิการอย่างหลินเซียว จะมีศักดิ์ศรีอะไรให้เหลือ？

แต่ฉินหว่านชิว ไม่เคยคิดแบบนี้เลย

“เพราะแบบนั้น กลัวว่าฉันจะหนีออกจากบ้านอย่างงั้นเหรอ？”