ตอนที่ 6
ตอนที่ 6 ของบางอย่าง นายเอาไปไม่ได้!
September 20, 2026
ทุกคนต่างพากันชะงักไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ค่อยๆ ลดระดับสายตาลงไปตามเสียง และมองไปที่หลินเซียวที่นั่งอยู่บนวีลแชร์
ทว่าสายตาของหลินเซียวกลับราบเรียบ เขาสบตากับทุกคนอย่างไร้ความเกรงกลัว
ทุกคนในตระกูลฉินตกตะลึงไปเล็กน้อย
คนที่พูดประโยคที่ฟังชัดถ้อยชัดคำเมื่อครู่นี้ คือไอ้ปัญญาอ่อนหลินเซียวคนนี้เองเหรอ?
ทุกคนเพิ่งสังเกตเห็นตอนนี้นี่เอง ว่าท่าทางน้ำลายไหลย้อยของเซียวหลินที่ปกติมักจะเห็นบ่อยๆ มันหายไปแล้ว!
วันนี้เขาดูแตกต่างไปจากเดิมมาก
“นาย นายว่าไงนะ?”
ฉินซิงอวี่ขมวดคิ้วมองหลินเซียวและถามหยั่งเชิงเขาไปประโยคหนึ่ง
“นายหูหนวกเหรอ?”
สีหน้าหลินเซียวเย็นชา
“แก!”
ฉินซิงอวี่ลุกพรวดขึ้นทันทีและชี้ไปที่หลินเซียว
กะอีแค่ไอ้ปัญญาอ่อนคนหนึ่ง กล้าพูดกับเขาแบบนี้เลยเหรอ?
ทว่าเมื่อทุกคนในตระกูลฉิน รวมถึงเหล่าผู้ลากมากดีในเมืองเจียงหายจากอาการตื่นตกใจแล้ว ก็เข้าใจบางอย่างได้ในทันที
ดูเหมือน หลินเซียวคนนี้จะฟื้นคืนสติแล้วงั้นเหรอ?
แต่ฟื้นฟูกลับมาเป็นเหมือนเดิมแล้วไงล่ะ ยังไงก็พิการอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?
“หลินเซียว ทำไมฉันฟังๆ ดูแล้ว นายเหมือนกำลังดูถูกตระกูลฉินอยู่เลยล่ะ?”
“สองปีมานี้นายอาศัยอยู่ในบ้านตระกูลฉินและกินใช้ของของตระกูลฉิน นายมีสิทธิ์อะไรมาดูถูกตระกูลฉิน?”
“แล้วก็นะ ที่ตระกูลฉินของเรากลายเป็นตัวตลกให้คนในเมืองเจียงเอาไปหัวเราะเยาะ มันก็เป็นเพราะนายไม่ใช่เหรอ?”
ฉินเฟยครางในลำคออย่างเย็นชาและชี้หน้าถามหลินเซียว
“ไม่ต้องพูดเอาดีเข้าตัวหรอก”
“บุญคุณที่ฉันได้รับจากหว่านชิว มันเกี่ยวอะไรกับตระกูลฉินของเธอเหรอ?”
หลินเซียวกวาดสายตามองฉินเฟยแวบหนึ่งอย่างเฉยชา ก่อนมุมปากจะปรากฏรอยยิ้มเหยียดหยันขึ้น
“ไอ้สารเลว!”
คุณหญิงฉินตบโต๊ะและลุกขึ้นทันที
“สองปีก่อน ตระกูลฉินต้องตกเป็นตัวตลกของทั้งเมืองเจียงก็เพราะแก หลินเซียว”
“หลังจากที่แกได้สติ แม้แต่บุญคุณแกยังไม่รู้จักสำนึก แกยังมาพูดจาสามหาวแบบนี้อีกเหรอ?”
“มันเป็นเพราะแกนั่นแหละ ที่ทำให้หว่านชิวเสื่อมเสียชื่อเสียง แกบอกมาซิ มันเกี่ยวอะไรกับตระกูลฉินของฉัน?”
คำพูดในประโยคสุดท้ายของคุณหญิงฉินทำให้หลินเซียวเงียบไปทันที
ก็จริง!
คนเดียวที่เขารู้สึกขอโทษ ก็คือฉินหว่านชิว
“ถ้าไม่ใช่เพราะแก การแต่งงานของตระกูลฉินกับตระกูลผู้ดีจะตกอยู่ในสภาพไร้คนเกี่ยวดองอย่างตอนนี้ได้ยังไง?”
คุณหญิงฉินครางในลำคออย่างไม่พอใจอีกครั้ง ทำให้หลินเซียวพูดไม่ออก
เมื่อเห็นว่าหลินเซียวเงียบไป ทุกคนก็ยิ่งยิ้มเยาะมากขึ้นกว่าเดิม
“เอาล่ะ ในเมื่อนายฟื้นคืนสติแล้ว แล้วยังมาร่วมงานเลี้ยงวันเกิดของย่าอีก”
“งั้นฉันอยากถามหน่อย ว่านายเตรียมของขวัญอะไรมาให้ย่า?”
ฉินซิงอวี่ครางในลำคออย่างเย็นชา เขาไม่ปล่อยหลินเซียวไปง่ายๆ หรอก
ฉินหว่านชิวรีบรับคำและเอ่ยขึ้นทันที “ฉันเตรียม…”
“เธอก็ส่วนเธอ! เขาก็ส่วนเขา!”
“เธอจะเป็นตัวแทนเขาได้เหรอ? ฉินหว่านชิว พวกเธอยังไม่ได้แต่งงานกันเลยนะ”
ฉินเฟยหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมา สายตาเต็มไปด้วยความเย้ยหยัน
ฉินหว่านชิวลอบถอนหายใจในใจเบาๆ ทั้งเนื้อทั้งตัวหลินเซียวไม่มีเงินสักแดง เขาจะไปเอาของอะไรมาจากไหน?
“นี่เป็นของที่ฉันมอบเป็นของขวัญให้คุณหญิง”
ในตอนนั้นเอง หลินเซียวก็ยื่นมือออกมาช้าๆ และหยิบกล่องเล็กๆ กล่องหนึ่งออกมา
ทุกคนต่างพากันตกตะลึง มีจริงๆ เหรอ?
แต่กล่องไม้เล็กๆ ในมือของหลินเซียว มันดูธรรมดามาก ทว่ารูปร่างของมันกลับแปลกตาไม่เหมือนใคร
“มันคืออะไร?”
ฉินซิงอวี่ยื่นมือไปรับมาและเปิดออกทันที