ตอนที่ 73 โค้งคำนับขอโทษ！

“คุณแม่ ทำไมไม่ให้อาหลินมาช่วยพวกเราล่ะ?”

“คุณครูหนูก็บอกแล้ว จะให้อาหลินมาขอโทษด้วยตัวเอง......”

ถังถังเงยหน้าขึ้น ถามอย่างไม่เข้าใจ

“เพราะ......”

หลี่โร่วนิ่งงันไปเล็กน้อย

ครั้งที่แล้ว หลินเซียวใช้กำลังแก้ปัญหา ซึ่งทำให้ครอบครัวของประธานหลิว

หวาดกลัวชั่วคราว

แต่ในสังคมนี้ จะใช้กำปั้นแก้ไขปัญหาทุกอย่างได้ยังไง?

อำนาจของประธานหลิวนั้น กว้างขวางเป็นอย่างมาก

แค่หาคนมาสองสามคน ก็สามารถปราบหลินเซียวไว้ได้แล้ว

เพราะฉะนั้น หลี่โร่วไม่ไปรบกวนหลินเซียว เตรียมที่จะจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง

“เพราะงั้น ครั้งนี้ อาหลินก็สู้ไม่ได้น่ะสิ”

หลี่โร่วส่ายหัวเบาๆ พึมพำกับตัวเอง

ถังถังได้ยินอย่างนั้นทำปากมุ่ยพูดว่า “หนูรู้สึกว่าอาหลินสุดยอดที่สุดแล้ว！”

“พอแล้ว ไม่ต้องรบกวนอาหลินแล้ว”

“อาหลินหนูอาจจะไปเร็วๆ นี้แล้ว เขาไม่มีภาระหน้าที่มาช่วยเหลือพวกเรา”

เมื่อหลี่โร่วพูดถึงตรงนี้ ดวงตาก็มืดมนลงเล็กน้อย

“อาหลินจะไปไหน?”

ถังถังดึงสายกระเป๋าที่ไหล่ ถามอย่างประหม่า

หลี่โร่วเงียบไปสองสามวินาที ลูบหัวของถังถังและไม่พูดอะไรอีก

หลี่โร่วก็รู้แล้วว่า จ้าวเฉวียนจองทั้งโรงแรมเพื่อขอฉินหว่านชิวแต่งงาน

และเมื่อวานนี้เธอได้ยินจากคุณย่าของถังถังว่าคุณหญิงฉินก็สนับสนุนเรื่องนี้มาก

เพราะงั้น เพื่อที่จะจับจ้าวเฉวียนหลานเขยคนนี้ ต้องคิดหาวิธีไล่หลินเซียวไปแน่

หลินเซียว จะทำอย่างไรต่อไปอีก?

“เอ้า นี้ไม่ใช่คุณแม่ของถังถังเหรอ?”

“มาถึง ก็เข้ามาสิ”

ผู้อำนวยการหลี่สีหน้าขบคิด รอยยิ้มบนใบหน้าลึกซึ้งมากขึ้น

เมื่อเห็นผู้อำนวยการหลี่ ถังถังไปหลบหลังหลี่โร่วอย่างไม่รู้ตัว มือเล็กจับเสื้อของหลี่โร่วไว้

สองวันนี้ ผู้อำนวยการหลี่ไม่ให้สีหน้าดีๆ ผู้อำนวยการหลี่ไว้ไม่น้อย

“ถังถังไม่กลัว มีปัญหาพวกเราแก้ไขก็พอแล้ว”

“เพราะงั้น ไม่ต้องกลับ และไม่ต้องหลบหนี”

หลี่โร่วกุมมือเล็กของถังถังไว้ แล้วก้าวเท้าเข้าไปในห้อง

ในห้อง ประธานหลิวและชายวัยกลางคนอีกสองคน

และยังมีวัยรุ่นหน้าตาชั่วร้ายอีกหลายคน สายตาล้วนมองมาบนร่างกายของหลี่โร่ว

เมื่อกี้หลี่โร่วยังคงปลอบถังถัง เมื่อเห็นฉากนี้ในห้องตัวเธอก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าวโดยไม่รู้ตัว

วัยรุ่นหน้าตาชั่วร้ายพวกนั้น สีหน้าดุร้าย รอยสักที่คอมีให้เห็นวับๆ แวมๆ

แค่มอง ก็รู้ว่าเป็นกุ่ยมาเฟีย

หลี่โร่วไม่กล้าหาเรื่อง

“หึหึ……”

“ไอ้พิการคนนั้นแหละ? ไม่กล้ามา?”

“ฉันให้มันมาก้มหัวขอโทษ มันกลัวแล้วเหรอ?”