02 พี่ชอบนิ่มเหรอ

ห้องเรียน เวลา 16.55 น.

ครืด ครืด ครืด…

“ฮัลโหล” ใครไม่รู้โทรมา เป็นเบอร์แปลกแล้วฉันก็ดันกดรับ

(อยู่ไหนอ้วน) สรรพนามที่เอื้อนเอ่ยทำให้ฉันรับรู้ว่าใครโทรมา เพราะคนที่ชอบเรียกฉันว่าอ้วนด้วยน้ำเสียงแบบนี้มีแค่คนเดียว

“พี่เอาเบอร์นิ่มมาได้ยังไง”

(เสือก! ตอนนี้อยู่ไหน)

“แค่นี้นะคะ” ฉันว่าและกดตัดสาย โทรมาเพื่อหยาบ โทรมาแล้วด่า เป็นบ้าหรือไง

เขาโทรซ้ำเข้ามาอีก แต่ฉันเลือกที่จะเฉย จากนั้นก็เดินลงมาที่หน้าคณะ

ติ๊ง! ติ๊ง!

(KLOEM: รับสาย)

(KLOEM: อ้วน!!!!)

ฉันกดอ่านแล้วทำเฉย วันนี้ที่ห้องเรียนเป็นอะไรที่แย่มาก ฉันโดนมองด้วยสายตาที่เยาะเย้ย เพื่อนร่วมห้องต่างจับกลุ่มซุบซิบนินทา เพราะมีมือดีกดถ่ายคลิปที่ฉันโดนล้อ

เป็นความอับอายที่สุดในชีวิตฉันก็ได้มั้ง แต่ฉันก็ต้องเข้มแข็งและพยายามทำเฉย ไม่ใส่ใจ

“นุ่มนิ่ม” เสียงใครคนหนึ่งเอ่ยเรียกเมื่อฉันลุกจากเก้าอี้แล้วเดินก้มหน้าจะออกจากห้องเรียนหลังจากที่หมดชั่วโมง

“…” ฉันหันหน้าไปมองเจ้าของเสียง แล้วนิ่งเงียบ

“เราขอเดินไปด้วยสิ” เธอยืนฉีกยิ้มกว้างแล้วเดินมาเคียงข้างฉัน

ฉันเงียบแล้วเดินออกมา ไม่ได้สนใจผู้หญิงที่เดินข้าง ๆ ฉันไม่รู้ว่าเธอคนนี้ชื่ออะไร และฉันไม่คิดจะสนใจ เพราะฉันไม่คิดจะเชื่อใจคนที่จะมาเป็นเพื่อนอีก

บอกตามตรงว่าฉันเจ็บกับหมิวมาก ซึ่งวันนี้หมิวก็ย้ายไปนั่งที่อื่น และมองฉันด้วยสายตาเย้ยหยัน

ทั้งที่รู้จักกันมาตั้งสามเดือนแล้วแท้ ๆ ทำไมถึงทำแบบนั้นได้ ฉันไม่เข้าใจหัวจิตหัวใจของคนซะจริง

“เราชื่อใบชา” ผู้หญิงที่เดินเคียงข้างบอกกับฉัน เธอเป็นคนตัวเล็ก เรียกว่าเตี้ยเลยก็ได้ ขนาดฉันอ้วนยังดูสูงกว่าเธอเลย

“เป็นเพื่อนกันได้ไหมนุ่มนิ่ม” ผู้หญิงตัวเล็กที่อ้างตัวว่าชื่อใบชา เธอเดินมาดักหน้าฉัน แล้วเธอก็พูดประโยคนี้ออกมา

ฉันมองหน้าเธอคนนั้นนิ่ง ๆ แล้วถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ จากนั้นก็เดินเบี่ยงเพื่อหลีกหนีเธอ

“เราแค่อยากเป็นเพื่อนกับเธอนะนุ่มนิ่ม เราจะไม่ทำร้ายเธอแบบหมิวทำแน่นอน” ใบชายื่นมือมาจับแขนฉัน

“บ้ารึเปล่า ไม่เห็นที่ฉันเจอวันนี้เหรอ เธอจะอยากมาเป็นเพื่อนกับคนอย่างฉันทำไม หรืออยากจะแกล้งฉันแบบที่ทำหมิวงั้นเหรอ” ฉันหันไปตะคอกใส่ใบชา

“ไม่ใช่นะ ชารู้ว่านุ่มนิ่มรู้สึกยังไง ชารู้ว่าการโดนล้อมันเป็นยังไง ถ้านุ่มนิ่มสังเกต นุ่มนิ่มคงเห็นว่าชาโดนล้อตลอด แล้วก็ไม่มีเพื่อนเลย ชาแค่อยากเป็นเพื่อนกับนุ่มนิ่มจริง ๆ นะ” ใบชาเธอรีบอธิบายพร้อมกับเดินมาดักตรงหน้าฉันอีกครั้ง

“งั้นเหรอ งั้นก็ถอยสิ ฉันจะกลับบ้าน” ฉันพูดเอาแต่ใจ ในขณะที่อีกคนทำตัวน่าสงสาร เธอยืนน้ำตาคลอแล้วจ้องหน้าฉัน

“เอ้า! น้องอ้วนกับน้องเตี้ย เอ้ย! ใบชาของพี่ ยืนดราม่าอะไรกันครับ” เสียงของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นเมื่อลิฟต์เปิดออก และมันเป็นกลุ่มของพี่ชอปเปอร์ กลุ่มที่ดูถูกเหยียดหยามฉันเมื่อเช้านี้

“ลงบันไดกันก็ได้เนอะชา” ฉันก้มหน้าลงพูดกับใบชาที่ตอนนี้ก็ยังไม่ยอมปล่อยแขนฉัน จากนั้นฉันก็จูงมือใบชาให้เดินลงบันไดด้วยกัน

“นั่นคือกลุ่มที่ล้อนุ่มนิ่มเมื่อเช้าใช่ไหม” ใบชาถามเมื่อเราเดินลงบันไดมาด้วยกัน ฉันก็ไม่เข้าใจว่ายัยนี่จะมาวุ่นวายอะไรกับฉัน

“อืม” ฉันตอบและรีบเดินลงบันไดให้ไวที่สุด ในขณะที่โทรศัพท์มือถือก็สั่นไม่หยุด

“คนที่พูดว่านุ่มนิ่มกับเราเมื่อกี้ เขาเคยมาหลอกให้เรารัก เขาเอาจิ้นชาไป แล้วก็…” ใบชาเสียงสั่นเธอเหมือนอยากระบาย และเหมือนจะกลัวบางอย่าง

“ทิ้งเธอ” ฉันพูดแทน เพราะดูเหมือนเธอจะพูดออกมายาก

“ใช่ เขาพนันกับเพื่อนเขาน่ะ เอาความรู้สึกเราไปเป็นเครื่องเดิมพัน”

“เสียใจด้วยนะ”