07 แค่น้องเพื่อน(2)

เช้าวันต่อมา…

“ที่นอนดี ๆ มีก็ไม่นอน ชอบรึเกินโซฟาเนี่ย ไม่ต้องทำเนียนหลับเลยนะ เสียงแม่ดังขนาดนี้แม่รู้ว่าตื่นแล้ว ลุกมากินข้าว จะได้แต่งตัวไปเรียน ขาดเรียนเก่งเหมือนพ่อมึงจริง ๆ” เสียงของแม่ผมดังลั่นอยู่ข้าง ๆ หูของผม แล้วแบบนี้ผมจะไม่ตื่นได้ยังไงวะ

จะผ่านไปนานเท่าไหร่ แม่จิวก็คือแม่จิวจริง ๆ

“บ่นอะไรครับคุณจีรณาสุดสวย” ผมพึมพำออกไป

“ไม่ต้องมาปากหวานใส่แม่ ลุกมากินข้าว”

“ครับครับครับคุณจีรณา” แล้วผมก็ต้องแพ้ให้แม่ ผมลุกขึ้นจากโซฟา แล้วก็เดินมาหอมแก้มของแม่

“มึงหอมแก้มเมียกูทำไมไอ้เคลิ้ม” เสียงคนหวงของรีบตะโกนมาทันที

“นี่แม่ผมไหมพ่อ”

“ลูกก็ช่าง นี่เมียกูมึงจะมาหอมไม่ได้” พอพ่อพูดแบบนี้ผมก็หอมแก้มแม่ต่อหน้าพ่ออีกสิครับ ผมมันโรคจิตชอบกวนให้พ่อโดนด่า

“ถ้าแม่ว่างก็พาพ่อไปเช็กที่โรงพยาบาลบ้างนะครับ อาการท่าจะหนัก” ผมบอกและเดินมานั่งที่โต๊ะกินข้าว

“นี่มึงว่ากูบ้าเหรอไอ้เคลิ้ม ไอ้ลูกเวร วัน ๆ มีแต่แผลกลับมา กูส่งไปเรียนไม่ได้ส่งไปรบ มึงนี่มัน…”

“ไม่แปลกใจเลยว่าลูกหยาบคายได้ใคร บอกแล้วใช่ไหมว่าให้พูดเพราะ ๆ ชอบพูดคำหยาบ แล้วก็มาว่าลูก มึงนี่มันจริง ๆ เลยนะฮอลล์ ไปเลยไปนั่งกินข้าว ก่อนที่จะไม่ได้กินเพราะกินไม่ลง” นั่นไงครับ ในที่สุดพ่อของผมก็โดนด่าอย่างที่ผมตั้งใจ

เล่นกับใครไม่เล่น มาเล่นกับคนอย่างผม ยืมมือแม่มาใช้ยังไงก็สำเร็จอยู่แล้วสำหรับคนอย่างพ่อผม

“มึงนี่เกิดมาเพื่อให้กูโดนด่าจริง ๆ นะ ไอ้ลูกดีเด่น ลูกประเสริฐ ลูกรักของพ่อ ไอ้… ไอ้… โอ๊ย! กูอยากโวยวาย” พ่อของผมเริ่มเก็บอารมณ์ไม่อยู่ ปากอยากจะด่า แต่แม่ก็ชี้หน้าดักไว้ พ่อก็เลยทำได้แค่เดินมากินข้าวครับ

นี่แหละครับ พ่อของผมก็ยังเป็นพ่อที่กลัวแม่เสมอ และคงจะตลอดไป

มหาวิทยาลัย

เวลา 16.55 น.

“นี่ ๆ วันนี้ชอปเปอร์บริหารให้เพื่อนมาขอโทษเด็กอ้วนเมื่อวานด้วยนะ” เสียงของเด็กที่มหาวิทยาลัยพูดคุยกัน แล้วมันเสือกผ่านเข้ามาในหูผม

“น่าแปลกที่คนอย่างชอปเปอร์สนใจเด็กนั่น พอ ๆ กันกับเคลิ้มวิศวะที่เอาอกเอา…”

“เอาเหี้ยอะไร แล้วเมื่อกี้ใครขอโทษใคร” ผมรีบเดินไปดักหน้านักศึกษาขาเม้ากลุ่มนั้น

“ก็น้องสาวของตั้มตามไง ที่โดนถ่ายคลิปเมื่อวาน วันนี้

ชอปเปอร์สั่งให้เพื่อนมาขอโทษน้องคนนั้น”

ยังไม่ทันที่ผมจะฟังอะไรต่อ ผมก็เดินออกมาแล้วกดโทรหาไอ้ตัวการอย่างไว

ตื๊ด ตื๊ด ตื๊ด…

รับสิวะ!

(สวัสดีค่ะ) เสียงที่พูดเข้ามาในสาย ทำให้ผมฉุนเฉียวขึ้นมาทันที