บทที่ 5 พวกคุณรู้จักกัน？

ขณะนี้ ประตูถูกเปิดออกมาจากด้านนอก คือศาสตราจารย์หร่วนกลับมาแล้ว

ศาสตราจารย์หร่วนเปลี่ยนรองเท้า เดินเข้าไปในห้องครัวก่อน ไม่ได้สังเกตถึงเรื่องราวในห้องรับแขก

หร่วนซือซือท่วมตัวก็ช็อก พูดมานานขนาดนี้ เธอลืมให้อวี้อี่มั่วพูด

“ประธานอวี้ ฉัน...”หร่วนซือซือโน้มตัวเข้าไปใกล้อวี้อี่มั่ว พูดเสียงเบา

สบสายตาที่เย็นชาของอวี้อี่มั่ว ทันใดนั้นหร่วนซือซือก็รู้สึกตัวว่าตัวเองเรียกผิด แต่เวลานี้ให้เธอเรียกชื่อเจ้านายของตัวเอง เธอก็พูดไม่ออก

ดังนั้น หร่วนซือซือจำเป็นต้องเสแสร้งไม่เข้าใจ พูดต่อไป“ฉันยังไม่ได้บอกพ่อกับแม่ เรื่องที่พวกเราจดทะเบียนสมรสกันแล้ว”

ได้ยินคำพูดนี้ อารมณ์ของอวี้อี่มั่วไม่ได้รู้สึกว่ามีคลื่นลูกใหญ่เลยสักนิดเดียว พยักหน้าเบาๆ แสดงให้รู้ว่าตัวเองรู้แล้ว

“ยังมี...”หร่วนซือซือพูดต่อไป แต่ศาสตราจารย์หร่วนก็ปรากฏขึ้นด้านหลังของเธอ หยุดคำพูดของเธอ

“ซือซือ!ที่บ้านมีแขก?”

น้ำเสียงที่มีพลังนี้ทำให้เธอตกใจจนตัวสั่น วิญญาณดวงน้อยตกใจจนแทบจะวิ่งหนี

หร่วนซือซือหมุนตัวกลับไป คิดจะตำหนิพ่อ แต่คิดขึ้นได้ว่าอวี้อี่มั่วอยู่ เธอจำใจต้องฝืนยิ้มให้กับศาสตราจารย์หร่วนและพูด “พ่อ พ่อกลับมาแล้ว!ทำงานลำบากแล้ว!

จากนั้นก็เดินไปประจบศาสตราจารย์หร่วนใกล้ๆ หยิบกระเป๋าเอกสารที่อยู่ในมือของศาสตราจารย์

เวลาที่หร่วนซือซือจะแนะนำอวี้อี่มั่วให้พ่อรู้จัก ศาสตราจารย์ก็เดินผ่านหร่วนซือซือไป เดินตรงไปหาอวี้อี่มั้ว“อี่มั่ว?นายมาได้ยังไง?”

อวี้อี่มั่วลุกขึ้นยืน ก้มศีรษะให้ศาสตราจารย์หร่วนเล็กน้อย และเรียกชื่อ“ศาสตราจารย์”

เปรียบเทียบความตื่นเต้นของอาจารย์ ท่าทางของอวี้อี่มั่วสงบนิ่งตลอดเวลา

เหมือนกับว่าเรื่องอะไร ก็ไม่สามารถมีคลื่นลูกใหญใดๆมาปั่นป่วนใจของเขาได้

ศาสตราจารย์หร่วนดึงอวี้อี่มั่วนั่งลง หลังจากนั้นก็พูดกับหร่วนซือซือโดยไม่เงยหน้าขึ้นมา“รีบไปหยิบชาของพ่อออกมา”

“นี่...พวกคุณรู้จักกัน?

หร่วนซือซือถูกสถานการณ์ตรงหน้าทำให้สับสนเล็กน้อย แต่เห็นท่าทางของพ่อเหมือนได้พบกับเพื่อนเก่า เห็นได้ชัดว่าเธอไม่สามารถพูดสอดแทรกเข้าไปได้ จำเป็นต้องไปหยิบชาที่ศาสตราจารย์หร่วนได้สะสมเอาไว้อย่างเชื่อฟัง หลังจากนั้นก็เข้าไปชงชาในห้องครัว

“แม่ค่ะ พ่อเขาเหมือนกับรู้จักอวี้...อวี้อี่มั่ว”

อวี้อี่มั่วถึงแม้ว่าชื่อนี้จะไม่ทำให้พูดตะกุกตะกัก แต่หร่วนซือซือก็ยังไม่เคยชิน

คุณนายหลิวกำลังแกะหลังกุ้ง ได้ยินคำพูดของลูกสาว เธอก็หยุดการกระทำลง เดินไปที่ประตูมองดูออกไป ท่าทางศาสตราจารย์หร่วนดีใจมาก

คุณนายหลิวกลับมาที่เดิม บ่มพึมพำ“ดูท่าทาง รู้จักกันแน่นอน”

เรื่องที่ให้ลูกสาวนัดดูตัว คุณนายหลิวไม่ได้บอกศาสตราจารย์หร่วน เมื่อกี้เธอบอกศาสตราจารย์หร่วนเรื่องคู่รักที่นัดดูตัวกับลูกสาวมากินข้าวที่บ้าน ก็ถูกบ่นจนขึ้นรา

พอดีที่ เป็นคนที่ตัวเองรู้จัก

คิดมาถึงตรงนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของคุณนายหลิวก็เข้มข้นขึ้น

นับจากที่อวี้อี่มั่วเข้ามา เธอก็ยิ่งชอบเขามากขึ้นเรื่อยๆ

มั่นคง สุขุม คนแบบนี้คือลูกเขยที่ดีที่สุดในใจของเธอ