บทที่ 1

“ได้โปรดเถอะ ลิลี่ ผมต้องการหย่า” Greyบอกฉันด้วยสีหน้าว่างเปล่าราวกับกระดาษ

คำพูดของเขาเหมือนมีดบาดลึกเข้าไปในใจฉัน ฉันรู้สึกว่าโลกของฉันพังทลายลงและแหลกสลายเป็นพัน ๆ ชิ้น

ฉันลืมตาขึ้นมองเขาช้า ๆ รู้สึกร่างกายแข็งทื่อราวกับรูปปั้น และพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหลอาบแก้ม

ฉันรู้มาตลอดว่าเกรย์ สามีของฉัน จะพูดเรื่องการหย่าร้างขึ้นมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนนี้ที่รักแรกของเขากลับมาประเทศนี้แล้วหลังจากไปอยู่ที่ปารีสมาห้าปี แต่ฉันไม่นึกว่าเขาจะพูดเรื่องนี้ในคืนนี้

เรายังดีกันอยู่แท้ ๆ ทำไมเขาถึงทำลายคืนอันยอดเยี่ยมนี้เสียล่ะ

“ทำไมคะเกรย์ ฉันทำอะไรให้คุณคะถึงต้องมาเจออะไรแบบนี้”

ลึกลงไปในใจฉัน ฉันรู้เหตุผลแล้ว แต่ก็ยังอยากได้ยินคำตอบจากปากเขา

แม้ว่ามันจะฆ่าฉัน ฉันก็ยังอยากได้ยินความจริงจากปากเขาเอง

ฉันยอมฟังความจริงและร้องไห้ ดีกว่ายิ้มเพราะคำโกหก

“ผมอยากได้ลูกชาย ลิลี่... ผมรอแล้ว แต่คุณก็ยังมีลูกให้ผมไม่ได้อีก” เขาตอบด้วยน้ำเสียงไร้ความสำนึกผิด สีหน้าของเขายังคงว่างเปล่าขณะมองฉัน

เงาแห่งความเจ็บปวดพาดผ่านนัยน์ตาฉันเมื่อได้ยินคำว่า 'ลูกชาย' และความทรงจำอันเจ็บปวดก็กลับมาหาฉัน ลูกชายวัยสองขวบของเราเสียชีวิตเมื่อสองปีก่อนจากอุบัติเหตุทางรถยนต์ ฉันอยู่ในที่เกิดเหตุตอนเกิดเหตุการณ์ขึ้น จนถึงตอนนี้ ฉันก็ยังโทษตัวเองที่สูญเสียลูกไป

ฉันพยายามตั้งครรภ์ลูกอีกคนหนึ่ง แต่แม้จะพยายามมาหลายปี ฉันก็ตั้งครรภ์ไม่ได้

“ผมรอมาหลายปี และผมก็รอต่อไปไม่ไหวแล้ว อาจถึงเวลาที่เราต้องแยกทางกันและเดินหน้าต่อไป” เขาเสริม ดวงตาของฉันเบิกกว้างขึ้นด้วยความไม่เชื่ออย่างยิ่ง เขาฟังดูไม่เหมือนเกรย์ที่ฉันรู้จักมาหลายปีเลย

ฉันรู้แล้ว! เขากำลังโกหก นั่นไม่ใช่เหตุผลเดียวที่เขาต้องการหย่า ฉันกำมืออยู่บนตักขณะที่ภาพนาตาเลียและเกรย์ที่กำลังออกเดตกันในร้านอาหารหรูฉายวาบขึ้นมาในความทรงจำของฉัน ฉันเห็นพวกเขาโดยบังเอิญ ตั้งแต่นั้นมา ฉันก็เก็บเงียบเกี่ยวกับสิ่งที่เห็นและรอให้เขาพูดขึ้นมาเอง แต่น่าเสียดายที่เขาไม่ได้พูด