บทที่ 11

“ปล่อยฉันลง ฉันอยากลง” อันรัวซือโบกมือ ตบหลังหรงเฉอ

“ฉันอยากดื่ม” อันรัวซือซึ่งถูกหรงเฉอต่อต้านจากบาร์ โยนกระสับกระส่าย

"หุบปาก."

หรงเฉอคำรามด้วยความโกรธ จากนั้นก็ตบอันรัวซูที่ตูด

"วู้ฮู้... โจวโจว เธอ เธอตบฉัน" อันรัวซือที่หมดสติยังคงมองว่าหรงเฉอเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเธอ ฟางโจว

"Woooooo ... " เธอนอนบนไหล่ของ Rong Che ร้องไห้อย่างน่าเศร้าเหมือนลูกแมว น้ำตาอุ่น ๆ ตกลงบนไหล่ของ Rong Che และเปียกเสื้อผ้าของเขา

เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นอย่างน่าสมเพชของผู้หญิง หัวใจของหรงเฉอก็อ่อนลงอย่างอธิบายไม่ได้

"อาห์..."

“ไอ้เหี้ย นี่มึงเป็นหมาหรอ” ผู้หญิงคนนี้กัดเขาอีกแล้วจริงๆ วันนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว น้ำหนักขึ้นจริงๆ

"ปัง ปัง ปัง..." หรง เฉอยกมือขึ้นตบบั้นท้ายของอัน รัวซือ แล้วยัดเธอเข้าไปในรถ

“วู้ วู้ วู้ วู้…”

Ruoxue เวียนหัวมาก เธอพยายามลุกขึ้นเมื่อมือใหญ่อันทรงพลังของ Rong Che กดเธอลงบนที่นั่งผู้โดยสารอีกครั้งและรัดเข็มขัดนิรภัย

“เอ่อ...เอ่อ ปล่อยนะ”

หรงเฉอจับคางที่ขาวเนียนของอันรัวซือด้วยความโกรธ: "ไอ้ผู้หญิงบ้า อย่าสร้างปัญหา"

“วู้ววววววววววววววววววววววววววววว อู้วววววววววววววว"

"วู้ววว..."

“อย่าร้องนะ หยุดก่อน”

เอ่อ... ท่าทางของหรงเฉอในการตักเตือนผู้อื่นนั้นดุร้ายและน่ากลัวมาก อันรัวซือรู้สึกหวาดกลัวในทันที เธอมองเขาด้วยสายตาที่น่ารักและน่ารัก ปากของเธอถูกเม้มแน่น ไม่กล้าร้องไห้อีกต่อไป

เฮยหมู่ที่เย็นชาของหรงเฉอจ้องมองอันรัวซู่อย่างไม่พอใจ จากนั้นสะบัดมือปิดประตูรถ เดินสองก้าวไปด้านหน้ารถด้วยขาที่เรียวยาวและเรียวยาว แล้วเข้าไปในรถ

แลมโบร์กินีสีน้ำเงินวิ่งเหยาะๆ ราวกับสายฟ้าสีน้ำเงิน ควบม้าไปบนถนนในคืนที่มืดมิด

"ดูด."

หลังจากที่ An Ruoxue สงบลงได้ไม่กี่นาที โมเลกุลของแอลกอฮอล์ที่เหลืออยู่ในร่างกายของเธอก็แตกออกอย่างรวดเร็วและบุกเข้าไปในเปลือกสมองของเธอ

เธอหันหน้าไปด้านข้าง ดวงตาที่ชัดเจนและสับสนของเธอจับจ้องไปที่หรงเฉอที่กำลังขับรถ

“โจวโจว วันนี้คุณดูหล่อจัง”

"เอ่อ เอ่อ คุณ..." อันรัวซือกระพริบตาโตอย่างสับสน: "รูปลักษณ์ของคุณในวันนี้ เหมือนกับ...หรงเฉอ"

“ฮ่าฮ่าฮ่า หรงเฉอ”

“หรงเฉอ” An Ruoxue หัวเราะและเรียกชื่อหรงเฉอ ดวงตาที่มองมาที่เขาค่อยๆ อ่อนลง

"โบ..." ทันใดนั้น An Ruoxue ก็โน้มตัวไปข้างหน้าและจูบใบหน้าด้านข้างของ Rong Che ด้วยริมฝีปากสีแดงของเธอ

“อันรัวซือ คุณผู้หญิง...” หรงเฉอมองไปด้านข้าง จ้องมองอันรัวซือด้วยสายตาเฉียบคม

An Ruoxue คนปัจจุบันหลงใหลและเร้าใจ ท้าทายความสามารถของเขาในฐานะผู้ชายตลอดเวลา

"อย่าจ้องมาที่ฉัน ฉันจะร้องเพลงให้คุณฟัง ฮิฮิ" อันรัวซือพูด ยื่นมือไปปลดเข็มขัดนิรภัย แล้วลุกขึ้นจากที่นั่งทันที

“อันรัวซือ เจ้าคนบ้า นั่งลงแทนข้า”

หรงเฉอตกตะลึงกับความบ้าคลั่งของผู้หญิงคนนี้ เขาชะลอรถโดยไม่รู้ตัว

"ผึ้งน้อยสองตัวโบยบินท่ามกลางมวลดอกไม้..."

"บิน..."

Ruoxue ยืนด้วยมือของเธอบนกระจกรถ ลมกลางคืนพัดปะทะหน้าเธออย่างเจ้าชู้กับผมสีดำของเธอซึ่งเรียบราวกับผ้า