บทที่ 12

แสงแดดแรกในตอนเช้าส่องผ่านหน้าต่างกระจกที่สว่างไสวบนใบหน้าที่สวยงามและสวยงามของ An Ruoxue แสงแดดที่แผดจ้าทำให้ดวงตาของเธอเจ็บปวด

"ก็ อืม"

ซ่งซิงพึมพำเสียงเบา อันรัวซือขมวดคิ้วแน่น หาที่สบายๆ ที่ไม่มีแสงแดดส่องถึง แล้วนอนต่อ

"ผู้หญิงคนนี้."

หรงเฉอซึ่งนอนอยู่ข้างๆ เขาจ้องมองคนตรงหน้าด้วยดวงตาสีดำคู่หนึ่ง ผิวของเขาเรียบเนียนราวกับผ้าไหม

เขากำลังพูดถึงผู้หญิงอย่าง An Ruoxue

จะมีผู้หญิงสักคนที่สัมผัสได้ถึงความนุ่มนวลได้อย่างไร? ภายใต้ผ้าห่ม มือขวาของหรงเฉอเลื่อนไปตามเรือนร่างอันสวยงามของอันรัวซู่ โดยไม่สามารถปลดปล่อยตัวเองออกมาได้

นิ้วของเขาดูเหมือนจะติด แต่เขาก็ไม่เต็มใจที่จะออกจากร่างของ An Ruoxue

"ก็ อืม"

An Ruoxue ที่กำลังหลับอยู่พูดอย่างใจเย็น คิ้วสวยขมวดแน่น และมุมปากของเธอพูดอย่างคลุมเครือ: "Xiao Huang อย่าสร้างปัญหา"

เมื่อ An Ruoxue พูด เธอโบกมือโดยไม่รู้ตัว พยายามสลัดมือวิเศษที่รัดเอวเธอออก

"หวางน้อย...อะไรกันเนี่ย?

ดวงตาที่ยาวและแคบของหรงเฉอหรี่ลง และมีชั้นน้ำแข็งบางๆ ปกคลุมใบหน้าที่เคร่งขรึมของเขา

ไอ ไอ ไอ ไอ...

หาก Tangtang Rong รู้ว่า An Ruoxue สีเหลืองตัวเล็ก ๆ ที่พูดถึงคือลูกหมาสีเหลืองที่เธอเลี้ยง เขาจะต้องโกรธมากจนอยากจะฆ่า An Ruoxue

“เอ่อ เสี่ยวหวง ฉันบอกแล้วไงว่าอย่าสร้างปัญหา”

จริง ๆ แล้ว Ruoxue ต้องการที่จะอยู่อย่างเงียบสงบและนอนหลับสบายตลอดคืน แต่ร่างกายของเธอถูกรบกวนอย่างต่อเนื่องทำให้เธอนอนไม่หลับเลย

"ก็ อืม"

ในที่สุด An Ruoxue ก็ลืมตาขึ้นอย่างผ่อนคลาย ภาพตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น และสิ่งที่ An Ruoxue เห็นคือใบหน้าที่หล่อเหลาและไม่ธรรมดา

“หรงเฉ่าสุดหล่อ ฉันคงกำลังฝันไป ฮ่าฮ่า”

อันรัวซือเม้มริมฝีปาก ยิ้มอย่างโง่เขลาที่หรงเฉอข้างๆ เธอ แล้วหลับตาลงอีกครั้ง

เธอสามารถฝันได้ การฝันถึงหรงเฉอต้องเป็นเพราะเธอรักเขามาก เธอมักจะคิดถึงเขาในตอนกลางวัน และคิดถึงเขาในตอนกลางคืน

"อันรัวซือ ลืมตาสิ"

ผู้หญิงคนนี้เห็นเขาเพราะเธอกำลังฝัน? ตัวตนที่แท้จริงของเขานอนอยู่ข้างๆ เธอ และเธอคิดว่ามันเป็นของปลอม

ผู้หญิงให้ตายเถอะ IQ ของเธอต้องถูกกินโดย Wang Xingren ถึงจะโง่มาก

“อืม พระเจ้า เสียงของหรงเฉอ? จะมีเสียงในฝันจริงๆ อย่างนั้นหรือ?”

An Ruoxue รีบลืมตา ใช่ ใบหน้าของ Rong Che ปรากฏขึ้นต่อหน้าต่อตาเธออีกครั้ง...

“ฉันไม่ได้ฝันไปเหรอ?” อันรัวซือกลืนน้ำลาย ยื่นมือออกอย่างเขินอาย และบีบใบหน้าของหรงเฉอเบาๆ

“เอ่อ หยิกมันได้จริงๆ เหรอ ไม่ใช่ความฝันเหรอ?”

จิตใจของ Ruoxue ว่างเปล่าชั่วขณะ และเธอไม่สามารถบอกได้ว่ามันเป็นความฝันหรือความจริง

“อันรัวซือ เจ้ายั่วยุนายน้อยคนนี้หรือ?”

ผู้หญิงคนนั้นมองเขาด้วยสายตาที่สงสัย ซึ่งทำให้หรงเฉอรู้สึกอึดอัด

“ฉันไม่ได้ฝันไป เธอมีจริง... อา...”

หลังจากที่ An Ruoxue สัมผัสได้ ปฏิกิริยาแรกของเธอคือการหลับตาและกรีดร้อง เสียงกรีดร้องที่มีเดซิเบลสูงของเธอทำให้ Rong Che ขมวดคิ้ว และใบหน้าของเขาก็มืดลงทันที

“หุบปาก อย่าเห่า”

ทันทีที่เสียงที่แหลมคมและครอบงำดังขึ้น An Ruoxue ก็ปิดปากของเธออย่างเชื่อฟัง: "คุณ คุณมานอนบนเตียงฉันทำไม"