บทที่ 14

“อันรั่วซือ ออกมา อย่าคิดว่าถ้าคุณซ่อน ฉันจะหาคุณไม่เจอ”

ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่นขนาดใหญ่พร้อมกับร่างกายที่ยาวและมีกล้ามเนื้อของ Rong Chexin เสียงที่แหลมคมของเธอไม่ได้หยิ่งยโสเป็นเพียงความพยายามชั่วขณะวิลล่าทั้งหลังเต็มไปด้วยหมอกควันหนาทึบและบรรยากาศก็กดดันอย่างมาก

ราวกับว่าพายุจะพัดพาชั้นหมอกควันออกไปได้ทุกเมื่อ พัดลงมาปกคลุมวิลล่าที่ว่างเปล่า

"อันรัวซือ"

เสียงกระวนกระวายของหรงเฉอดังก้องไปทั่วห้องนั่งเล่นอีกครั้ง แต่... คำตอบสำหรับหรงเฉอกลับเป็นเพียงความเงียบงัน

“ให้ตายเถอะ ซ่อนตัวดีกว่า ไม่งั้นถ้านายน้อยคนนี้เจอ อันรัวซู เจ้าคงตายอย่างอัปลักษณ์”

ความอดทนของหรงเฉอกำลังจะหมดลง เขามีคิ้วรูปดาบคู่หนึ่ง ดวงตาสีดำของเขาลึกราวกับทะเล มีทะเลน้ำแข็งลึก 3,000 ฟุต และมี ไม่มีสิ่งมีชีวิตในที่ที่ตาของเขาแตะต้อง

เฉียบ เย็น เยือกแข็ง...

หรงเฉอก้าวไปข้างหน้าด้วยขาที่เรียวยาวและเรียวยาว เดินตามบันไดวนหินอ่อนสีขาว และขึ้นไปบนชั้นสองด้วยความโกรธ

หลังจากขึ้นไปชั้นบน หรงเฉอก็เดินตรงไปที่ห้องนอนของ An Ruoxue ด้วยใบหน้าที่เศร้าหมอง ยกขาตรงยาวขึ้นแล้วเตะเธออย่างแรง

“บูม……”

ประตูห้องนอนซึ่งเดิมปิดอยู่เปิดออกตามเสียง และหรงเฉอก็เดินเข้ามาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

อย่างไรก็ตาม ความเงียบสงบในห้องนอนดูเหมือนจะเป็นสุญญากาศ และฟูกก็ดูสะอาดและไม่ถูกแตะต้อง

"ด่ามัน"

ดวงตาสีดำที่ยาวและแคบของหรงเฉอหรี่ลง และเขาสาปแช่งด้วยน้ำเสียงเย็นชา ผู้หญิงคนนี้ไม่อยู่ที่นี่ อันรัวซือจะไปไหนได้

หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง หรงเฉอก็หยิบโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าออกมาและโทรหาแผนกทรัพยากรบุคคลของบริษัท

“นายน้อยหรง ท่านมีคำสั่งอย่างไร”

เมื่อโทรศัพท์ดังขึ้น เสียงที่สั่นเครือและระมัดระวังดังมาจากผู้รับ

"ค้นหาที่อยู่ของ An Ruoxue"

"ครับ กรุณารอสักครู่นะครับ"

เมื่อผู้หญิงคนนี้เข้าร่วมบริษัท เพื่อหลีกเลี่ยงสายตาและหูของผู้คน เธอไม่ได้กรอกคุณสมบัติใด ๆ ภายใต้ชื่อหรงเฉอบนแถบที่อยู่

"ที่อยู่ของเลขาอันคือเลขที่ 1006 อาคาร 8 จินหยวน"

หลังจากวางหูโทรศัพท์ หรงเฉอหันหลังกลับและออกจากวิลล่า

...

"คุณจินหยวนอยู่ที่นี่"

คนขับหยุดรถและเตือน An Ruoxue ซึ่งนั่งอยู่ที่เบาะหลัง

"โอ้" เมื่อได้ยินเช่นนั้น An Ruoxue ก็เงยหน้าขึ้นและมองออกไปนอกกระจกรถ "ขอบคุณครับ อาจารย์" หลังจากจ่ายเงิน An Ruoxue ก็เปิดประตูและลงจากรถ

โดยไม่สนใจสายตาแปลก ๆ ของผู้สัญจรไปมาบนถนนที่มองมาที่เธอ An Ruoxue รีบเดินไปที่อพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ของเธอ

หลังจากขึ้นลิฟต์ เธอยืนอยู่ที่ประตูบ้าน หยิบกุญแจออกมาแล้วเปิดล็อค เข้าไปในบ้าน และทันทีที่ประตูปิดลง หัวใจของ An Ruoxue ซึ่งกระอักกระอ่วนไปทั้งตัวก็สงบลง เล็กน้อย.

"ทำไม……"

"เกิดอะไรขึ้นที่นี่?"

Ruoxue พิงประตูเย็นและมองขึ้นไปที่เพดานอย่างอ่อนแรง แต่อารมณ์ของเธอเหมือนขวดห้ารสที่พลิกคว่ำ ซับซ้อนและไม่สามารถแสดงความรู้สึกเฉพาะของเธอได้

"ทำไม……"

An Ruoxue ส่ายหัวอย่างหงุดหงิดและถอดเสื้อสูทที่สวมอยู่ออกและตรงไปที่ห้องน้ำ ตอนนี้ เธอต้องอาบน้ำให้หายดีเพื่อให้หัวโล่ง