บทที่ 15

“ฮึ่ม” หรงเฉอตะคอกอย่างเย็นชา An Ruoxue รู้สึกว่าโลกทั้งใบกำลังจะถูกแช่แข็ง เธอจึงก้าวถอยหลังโดยไม่รู้ตัวเนื่องจากความหนาวเย็น

“แม้ว่าคุณจะซ่อนตัวอยู่บนดาวต่างดาว แต่ฉันก็จะตามหาคุณให้เจอและทุบตีคุณ”

ใบหน้าของหรงเฉอมืดมน คิ้วดาบที่สมบูรณ์แบบของเขาบิดเบี้ยว คำพูดเย็นชาพุ่งเข้ามาหาเขา เขารุกไปข้างหน้าทีละก้าว อันรัวซือถอยหลังไปทีละก้าวตามสัญชาตญาณ

ระหว่างที่ทั้งสองก้าวไปข้างหน้าและถอยกลับ บรรยากาศน่าอายอย่างยิ่ง และ An Ruoxue ก็ประหม่าเช่นกัน ดวงตาสังหารของ Rong Che เฉียบคมและเย็นชา ทันทีที่พวกเขามองมาที่เขา An Ruoxue รู้สึกว่า ในวินาทีต่อมา Rong Che อาจ ได้ถลกหนังเธอและบีบรัดเธอจนแหลกละเอียด

"หน้าผาก……"

Ruoxue กลืนอย่างประหม่า เธอไม่สงสัยเลยว่า Rong Che จะกล้าทำเช่นนี้

“เอ่อ คือว่า ฉันไม่ได้ซ่อน ฉันแค่อยากกลับมาเปลี่ยนเสื้อผ้า”

Ruoxue แก้ตัวอย่างตั้งใจโดยหวังว่าจะหลีกเลี่ยง

“ฮึ่ม คุณคิดว่านายน้อยคนนี้จะเชื่อเรื่องไร้สาระของคุณ”

หรงเฉอยกเท้าขวาขึ้นแล้วก้าวไปข้างหน้า อันรัวซือถอยกลับโดยสัญชาตญาณ แต่อพาร์ทเมนต์เล็กๆ ของเธอไม่ใหญ่เท่ากับวิลล่าของหรงเฉอ อันรัวซือถอยไปข้างโซฟา ร่างกายที่เซและอ่อนแอล้มลงตรงไปที่ เข้าไปในโซฟา

"ฉัน... ฉันไม่ได้โกหกคุณ"

Ruoxue ปฏิเสธอย่างราบเรียบโดยรู้ว่า Young Master Rong จะไม่เชื่อในสิ่งที่เธอพูด ในขณะนี้ สิ่งที่เธอทำได้คือกัดฟัน

หรงเฉอก้มลงและวางมือขวาบนโซฟา Ruoxue ที่วางอยู่บนโซฟาถูกล้อมรอบโดยเขาทันทีภายในขอบเขตอิทธิพลของเขา

“พัง……”

อันรัวซือที่เห็นสถานการณ์ของเธอชัดเจนก็ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ ตอนนี้ เธอไม่มีทางหนีแล้วจริงๆ

"อันรัวซือ นี่คุณรับใช้ฉันยังไงนะ? คุณรู้ไหมว่าคุณกำลังทำอะไรอยู่ตอนนี้"

หรงเฉอเดินเข้ามาใกล้ แก้มอันหล่อเหลาของเขาซึ่งถูกแกะสลักเหมือนประติมากรอยู่ใกล้แค่เอื้อม และสถานะตัวพิมพ์ใหญ่ก็บังคับอันรัวซู่ต่อหน้าต่อตาเธอ

โดยธรรมชาติแล้ว An Ruoxue รู้ว่าใบหน้าของ Rong Che หล่อเหลาและมีเสน่ห์เพียงใด แต่... ในขณะนี้ ใบหน้าที่หล่อเหลาของลุง Rong Che อยู่ใกล้แค่เอื้อม แต่ An Ruoxue ไม่กล้ามองเขา

“โป๊ะ โป๊ะ โป๊ะ...”

Ruoxue ใช้มือทั้งสองข้างปิดหัวใจของเธอไว้โดยไม่รู้ตัว หัวใจของเธอกำลังเต้นอย่างรวดเร็วในตอนนี้

อัตราการเต้นของหัวใจเร็วมากจน An Ruoxue รู้สึกว่าหากเธอไม่กดหน้าอกแรงเกินไป หัวใจของเธอจะกระโดดออกจากร่างภายในไม่กี่นาที

ใบหน้าของหรงเฉออยู่ใกล้แค่เอื้อม เสียงทุ้มนุ่มลึกของเขาดังเข้าไปในช่องหูของอันรัวซือ

"ฮู้ฮูฮูฮู..."

สำหรับ An Ruoxue คนขี้โกงที่ไม่ค่อยมีปฏิสัมพันธ์กับผู้ชาย ระยะใกล้ ๆ กับ Rong Che ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เธอหายใจลำบาก ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดง นับประสาอะไรกับการสบตาเธอ น้อยกว่า

“ถ้าคุณกล้าที่จะเล่นตลกกับตัวคุณเอง คุณจะถูกลงโทษ” หรงเฉอใช้นิ้วที่ขาวและเรียวของเขายกคางที่ขาวและเนียนของอันรัวซูขึ้นอย่างเกินจริง บังคับให้เธออายและหลบตาสีดำเพื่อสบกับเขา

"หน้าผาก."

วินาทีที่เธอมองหรงเฉอ An Ruoxue กลืนลงไปโดยไม่รู้ตัว เธอประหม่า ประหม่าจริงๆ

ดวงตาสีดำของหรงเฉอสว่างราวกับออบซิเดียนที่ริบหรี่กลางดึก แพรวพราวและสว่างมาก An Ruoxue อยากจะมองเข้าไปในหัวใจของเขาจริงๆ

“บทลงโทษ... นี้ฉันไม่ต้องการมัน”

หรงเฉออยู่ใกล้เธอมากเกินไป An Ruoxue รู้สึกประหม่าเล็กน้อย

"คุณไม่มีสิทธิ์ถามหรือปฏิเสธ"

"หน้าผาก……"

คำพูดที่เย็นชาของหรงเฉอเหยียบย่ำความโชคดีในใจของอันรัวซือจนถึงก้นทะเลลึกทันที