บทที่ 16

"Hoo hoo hoo..." ใบหน้าเล็ก ๆ ที่สวยงามของ Ruoxue ตอนนี้แดงราวกับแอปเปิ้ลแดงสุกบนกิ่ง มีเสน่ห์ อ่อนหวาน และสวยงาม

เธอปิดหน้าอกด้วยมือข้างหนึ่ง หลังของเธอถูกกดแน่นกับโซฟา ริมฝีปากของเธอแดงและบวมอย่างเห็นได้ชัดจากการถูกหรงเฉอจูบ เธอเปิดและปิดปากของเธอ หอบหายใจ

"ฮู้ฮูฮูฮู..."

ชั่วขณะหนึ่ง An Ruoxue รู้สึกว่าอากาศในปอดของเธอกำลังจะถูก Rong Che ดูดซับ และชั่ววินาทีนั้น An Ruoxue รู้สึกว่าเธอกำลังจะขาดอากาศหายใจจนตาย

“ช่างเป็นผู้หญิงที่โง่เขลาจริงๆ เธอจูบและหายใจถี่ๆ เธอไม่รู้สามัญสำนึกพื้นฐานที่สุดด้วยซ้ำ”

ดวงตาสีดำที่ยาวและแคบของหรงเฉอหรี่ลงเล็กน้อย และน้ำเสียงที่ชัดเจนของเขาเผยให้เห็นถึงการเย้ยหยันและการเสียดสีอย่างเห็นได้ชัด

อย่างไรก็ตามริมฝีปากสีแดงและบวมเล็กน้อยของผู้หญิงคนนี้ที่ถูกเขาจูบตอนนี้ดูเซ็กซี่และเซ็กซี่อย่างอธิบายไม่ได้แม้แต่หรงเฉอผู้เชี่ยวชาญด้านดอกไม้ดวงตาออบซิเดียนคู่ของเขาโดยไม่รู้ตัว ฉันมองไปที่ An Ruoxue อีกครั้ง

ผู้หญิงคนนี้น่าสนใจจริงๆ

"กูลู"

รัวซู่หลบตา ใบหน้าแดงก่ำ และกลืนอย่างไม่สบอารมณ์: "ฉันไม่เหมือนคุณ ฉันเป็นปรมาจารย์ด้านศิลปะ ฉันไม่รู้ว่าฉันจูบผู้หญิงมากี่คนแล้ว ฉันยังไม่เคยจูบผู้ชายเลยด้วยซ้ำ "

คำตอบโต้เดิมกระซิบอย่างลับๆ แต่หรงเฉอได้ยินทั้งหมดโดยไม่คาดคิด

"อา……"

ในขณะที่ An Ruoxue รู้สึกว่ากรามของเธอแน่นและเจ็บ ใบหน้าเล็ก ๆ ของเธอก็เชิดขึ้นทันทีและนิ้วเรียวทั้งสองของ Rong Che บีบคางของเธอแน่น Ruoxue ไม่รู้ว่านิ้วของ Rong Che ถูกใช้ไปไม่กี่เปอร์เซ็นต์ของกำลัง

เธอเพิ่งรู้สึกว่ากรามของเธอกำลังจะถูกบีบออก

“อา มันเจ็บ หรงเฉอ ปล่อยข้า”

อันรัวซือขมวดคิ้วด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าสีแดงสวยของเธอบิดเบี้ยวไปด้วยเพราะความเจ็บปวดอย่างสุดขีด

“คุณกล้าพูดได้ยังไงว่าอยากจูบผู้ชายอีกคนต่อหน้าฉัน An Ruoxue คุณอยากตายไหม”

ดวงตาสีดำลึกของหรงเฉอคมราวกับมีดผ่าตัด ควักเนื้อของอันรัวซือออกมาทีละชิ้น

ร้อนฉ่า... Ruoxue รู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่นองเลือด

"ฉันแค่สร้างอุปมา"

เธออธิบายอย่างกระวนกระวาย ขยับร่างกาย และต้องการแยกตัวออกจากหรงเฉอจริงๆ

“ฮึ่ม คุณแค่ยั่วโมโหฉัน An Ruoxue คุณรู้ไหมว่าผลของการยั่วยุฉันจะต้องเจ็บปวด”

จู่ๆ หรงเฉอก็เข้ามาใกล้ ดวงตาที่เปล่งประกายของเขาอยู่ใกล้อันรัวซือมาก จมูกอันโอหังของเขาแตะที่ปลายจมูกของเธอ เมื่อเขาพูด เขาพ่นลมหายใจที่ผสมฮอร์โมนเพศชายบนใบหน้าของอันรัวซือ

สิ่งนี้ทำให้เธอมีใบหน้าที่แดงขึ้นกว่าเดิมเล็กน้อย และ An Ruoxue กลืนน้ำลายของเธอโดยไม่รู้ตัวอีกสองสามครั้ง

ในขณะนี้ การใกล้ชิดกับหรงเฉอทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมาก

“ปูจิ ปูชิ ปูชิ...”

อันรัวซือฉายขนตาที่ยาวเรียวและโค้งงอนของเธอ และเมื่อขนตาของเธอเปล่งประกาย ปลายขนตาบางๆ จะปัดใบหน้าอันหล่อเหลาของหรงเฉอครั้งแล้วครั้งเล่า

"ผู้หญิงเลว"

หรงเฉอสบถเสียงต่ำ ผู้หญิงคนนี้ต้องตั้งใจทำ สัมผัสที่ดูเหมือนมองไม่เห็นของขนตาทำให้หัวใจลูกผู้ชายของเขาสั่นไหว

"อันรัวซือ คุณอยู่ที่นี่ ยั่วยวน ยั่วยวน อาจารย์เบ็น"

"หน้าผาก……"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ An Ruoxue ก็ตกตะลึง เธอไม่มีมโนธรรมเลย