บทที่ 17

“ไอ ไอ ไอ ไอ ไอ”

An Ruoxue เงยหน้าขึ้น ดวงตาน้ำใสคู่หนึ่งของเธอมองไปที่ Rong Che ที่อยู่ใกล้มือโดยไม่กระพริบ มีร่องรอยของความหนาวเย็นและความสิ้นหวังในดวงตาของ An Ruoxue

เขามักจะ... เห็นเธออย่างนั้นหรือ?

"ฮิฮิฮิฮิฮิ..."

Ruoxue แอบเยาะเย้ยในใจของเธอสองครั้ง ทำให้ตำแหน่งของเธอในหัวใจของ Rong Che ชัดเจนขึ้นอย่างสมบูรณ์ และหัวใจของเธอซึ่งแต่เดิมก็ร้อนรุ่มก็เย็นลงเช่นกัน

"ไอ ไอ"

มีเสียงไออย่างรวดเร็วและอากาศในปอดของเธอเริ่มน้อยลงเรื่อย ๆ Ruoxue รู้สึกราวกับว่าเธอสามารถตายได้ทุกเมื่อ

“รสชาติเป็นไง……”

ในช่วงเวลาวิกฤตนี้แม้แต่ An Ruoxue ก็คิดว่าเธออาจถูกฆ่าตายในเช้าวันที่แดดจ้านี้

แต่ในขณะนี้ ทุกอย่างพลิกผัน ดวงตาของหรงเฉอถูกดึงดูดโดยอาหารเช้าบนโต๊ะอาหารด้านหลังอันรัวซู่

"คุณทำอาหารเช้าทั้งหมดบนโต๊ะ?"

หรงเฉอถามเสียงต่ำ

"อืม อืม"

คอของเธอติดอยู่ ไม่สามารถพูดได้ An Ruoxue ได้แต่พยักหน้าอย่างสิ้นหวัง

ด้วยดวงตาสีดำที่ยาวและแคบ หรงเฉอมองดูอาหารเช้าแสนอร่อยบนโต๊ะ จากนั้นมองไปที่อันรัวซือที่กำลังจะถูกเขาบีบคอจนตาย นิ้วที่ติดอยู่ในลำคอของเธอคลายออก และอันรัวซือก็หายใจได้อีกครั้ง โอกาสได้รับอากาศบริสุทธิ์

“ไอ ไอ ไอ ไอ ไอ ไอ ไอ ไอ”

Ruoxue สัมผัสที่คอที่แดงและเจ็บของเธอ และเปิดปากของเธอเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์อย่างสิ้นหวัง เพื่อให้ปอดของเธอที่กำลังจะหายใจไม่ออกสามารถฟื้นขึ้นมาได้

“อือ ไอ ไอ”

"อืม อาหารเช้าอร่อยดี"

เมื่อ An Ruoxue ไออย่างรุนแรง หรงเฉอก็นั่งสบายๆ อยู่ที่โต๊ะอาหาร เพลิดเพลินกับอาหารเช้าที่ An Ruoxue ทำเอง

ยิ่งกว่านั้น สุภาพบุรุษผู้สง่างามที่ยังคงรับประทานอาหารอย่างเอร็ดอร่อย และปีศาจซาตานที่บีบคอเธอเมื่อครู่ก็มีใบหน้าที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

"ไอ ไอ" หลังจากที่ An Ruoxue ชะลอตัวลงชั่วขณะ เธอรู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย แต่ดวงตาที่เป็นประกายของเธอแม้ว่าเธอจะมองที่ลุง Rong Che โดยไม่กระพริบ แต่ก็ยังไม่สามารถมองผ่าน Rong Che ได้ คุณคิดอะไรอยู่ .

เขาหยั่งลึกเหมือนมหาสมุทรอันกว้างใหญ่ ไร้ก้นบึ้ง และกินลึกไม่ลึก

“อาหารเช้าเล็กๆ น้อยๆ แบบนี้ไม่พอให้คุณกิน คุณไปที่ครัวตอนนี้แล้วทำสำเนา”

หรงเฉอที่กินไข่ดาวเสร็จสองฟองและดื่มนมหนึ่งแก้ว ทำตัวเหมือนเป็นนาย ขอคำสั่งจากอันรัวซือ

"หน้าผาก……"

An Ruoxue มึนงงไปหมด เธอยืนอย่างโง่เขลา จ้องมองไปที่ Rong Che ซึ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารพร้อมกับเบิกตาโต

“ยืนทำอะไรโง่ๆ อยู่เนี่ย หูแตกเหรอ ได้ยินคำสั่งฉันไม่ชัดเหรอ?”

หรงเฉอวางมีดและส้อมในมือ ดวงตาเป็นประกายเหมือนหินออบซิเดียน และมองอันรัวซือที่ยืนนิ่งอย่างเย็นชา

“อย่าเพิ่งทำอาหารเช้า คุณอยากให้ Ben Shao อดตายหรือเปล่า”

จู่ๆ หรงเฉอก็คำรามอย่างโหดเหี้ยม อันรัวซือหวาดกลัวจนตัวสั่น เธอรีบผงกหัวแล้วพูดว่า "ฉันจะไปแล้ว"

"อืม"

เมื่อเห็นว่า An Ruoxue ที่กำลังมึนงงในที่สุดก็มีปฏิกิริยา การแสดงออกที่เย็นชาของ Rong Che ก็ผ่อนคลายลงเล็กน้อย

Ruoxue ที่เดินเข้าไปในครัวมีคิ้วที่สวยงามคู่หนึ่งขมวดแน่น และใบหน้าเล็ก ๆ ที่แดงและสวยงามของเธอก็ยาวมาก

“มีข้อผิดพลาดอะไรหรือเปล่า หรงเฉอ เส้นประสาทแบบไหน?”