บทที่ 18

ประกายไฟเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่จุดประกายในใจของเธอดับลงทันทีด้วยคำพูดเหน็บแนมของหรงเฉอ และหัวใจของอันรัวซือซึ่งอุ่นขึ้นเล็กน้อยก็เย็นลงอีกครั้ง

An Ruoxue สูดหายใจลึก ๆ อย่างลับ ๆ พยายามอย่างดีที่สุดเพื่อควบคุมอารมณ์ของเธอ แม้ว่าเธอจะรู้สึกอึดอัดอย่างมาก แต่เธอก็ไม่ต้องการให้ Rong Che เห็นอารมณ์ของเธอ

"ตะคอก"

หรงเฉอเงยหน้าขึ้นมองอันรัวซือ พ่นน้ำมูกอย่างเย็นชา ก้มศีรษะลงและรับประทานอาหารเช้าต่อไป สิ่งที่เขาเกลียดที่สุดคือท่าทางสงบนิ่งของอันรัวซือ

ถ้าตอนนี้เธอเต็มใจที่จะร้องขอความเมตตา หรือก้มหน้ายอมรับความผิด บางทีเขาอาจจะไม่เกลียดเธอมากขนาดนี้ก็ได้

อย่างไรก็ตาม ผู้หญิงคนนี้มองเขาด้วยสายตาเฉยเมย ซึ่งทำให้หรงเฉอรู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อย

เมื่อผู้คนโกรธพวกเขามักจะกินมากเกินไปและกินค่อนข้างเร็ว ไข่ดาว 2 ฟองบนจานของหรงเฉอถูกเขาเช็ดออกอย่างรวดเร็ว

และที่นี่ หลังจากที่ An Ruoxue สงบลง เธอก็เริ่มใช้มีดและส้อม

"ให้ฉัน"

“หรงเชา คุณกำลังทำอะไรอยู่”

ทันทีที่ An Ruoxue กัดไข่ดาว จานที่อยู่ตรงหน้าเธอก็ถูกหรงเฉอซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามแย่งไป

"ไม่อิ่มค่ะ"

หลังจากโยนคำพูดเหล่านี้ทิ้งไป หรงเฉอก็เริ่มกินอาหารเช้าของอันรัวซือ

“แต่คุณกินอาหารเช้าของฉัน”

Ruoxue พูดด้วยเสียงที่อ่อนแอในการประท้วงแมลงวันยุงที่อ่อนแอ

“คุณ...เป็นของเบ็น”

“หึ หึ หึ”

เมื่อได้ยินเช่นนี้ An Ruoxue ก็กระตุกมุมปากของเธอโดยไม่รู้ตัว 2 ครั้ง ด้วยดวงตาที่ใสโตของเธอเธอมองอย่างแห้งผากขณะที่หรงเฉอกินอาหารเช้าของเธอ

“อืม อาหารเช้าที่ฉันทำอร่อยไหม”

เห็นอาหารอร่อยๆ ของหรงเฉอ อันรัวซูก็อดไม่ได้ที่จะถามอะไรมากมาย

หรงเฉอที่กินและดื่มจนอิ่มแล้ว เอื้อมมือไปหยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะอาหาร เช็ดปาก เงยศีรษะขึ้น และจ้องตรงไปที่อันรัวซือที่อยู่ตรงข้ามกับเขาด้วยดวงตาที่ลึกราวกับท้องทะเล

ริมฝีปากที่บางและมีเสน่ห์ของเขาเปิดและปิด แต่คำพูดที่เขาพูดให้ความรู้สึกเหมือนฤดูหนาว

"ไม่น่ากิน"

“เอ่อ มันไม่อร่อย คุณยังกินอยู่ หนึ่ง สอง... ไข่ดาวหกฟอง”

Ruoxue ไม่สามารถช่วยได้ แต่เจาะคำพูดของ Rong Che

ด้วยนิ้วที่ขาวและเรียว เธอโยนทิชชู่ที่เช็ดปากทิ้งลงถังขยะอย่างสง่างาม หรงเฉอผลักเก้าอี้และยืนขึ้น เดินรอบโต๊ะอาหารด้วยขาที่ยาวตรงและเรียวยาวของเธอ และเดินตามหลังอันรัวซู่ .

เขาก้มลงและก้มศีรษะลง มุมของริมฝีปากบางของเขาแตะติ่งหูอันอวบอิ่มของ An Ruoxue และพูดด้วยเสียงต่ำ: "An Ruoxue คุณอยากตายหลังจากถามคำถามมากมายหรือไม่"

"หน้าผาก……"

จู่ๆ Ruoxue ก็รู้สึกถึงลมหายใจเย็น ๆ ที่คอของเธอ และเธอก็ตัวแข็งโดยไม่ได้ตั้งใจ

"ฉันไม่อยากตาย"

Ruoxue ตอบโดยไม่ลังเล

“ดีมาก ในเมื่อเจ้ายังไม่อยากตาย เจ้าจะต้องรับผิดชอบค่าอาหารเช้า กลางวัน และเย็นจากนี้ไป”

ฉันจะไป An Ruoxue แอบสาปแช่งในใจของเธอ: "นายน้อยหรง เลขานุการยุ่งกับงานมาก ฉันเกรงว่าจะไม่มีเวลาทำอาหารสามมื้อ"

An Ruoxue ยิ้มและพูดทุกคำด้วยน้ำเสียงที่ไพเราะ เป็นทางการมาก

“นี่มันเรื่องของนายนะ พูดสั้นๆ ถ้าฉันกินของอร่อยไม่ครบสามมื้อ ฉันจะกินนาย”

คำขู่ ประโยคสุดท้ายคือคำขู่ของ Chi Guoguo ร่างกายที่บอบบางของ An Ruoxue สั่นสะท้าน และเห็นได้ชัดว่าใบหน้าเล็กๆ ที่สวยงามของเธอไม่เต็มใจ

หรงเฉอได้กลิ่นจาง ๆ ที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัวของ An Ruoxue ทำให้นึกถึงช่วงเวลาที่ยอดเยี่ยมเมื่อคืนนี้โดยไม่รู้ตัว

ความกระตือรือร้นของเธอเพียงพอที่จะทำให้ผู้ชายหลงใหล