บทที่ 19

"ผู้หญิงโง่"

ที่มุมหนึ่งของอพาร์ทเมนต์คอมเพล็กซ์ รถเบนท์ลีย์สีดำจอดอย่างคลุมเครือ หรงเฉอควบคุมพวงมาลัยด้วยมือทั้งสองข้าง ดวงตาสีดำลึกลึกไร้ก้นบึ้งของเขามองผ่านกระจกรถ มองไปที่แอนน์ที่เพิ่งเดินผ่านไป Ruoxue ทำ บ่นเสียงเบาสตาร์ทรถแล้วขับตามไปติดๆ

อาจเป็นเพราะชีวิตประจำวันน่าเบื่อเกินไป หรือหรงเฉออาจพบว่าการหยอกล้ออันรัวซือเป็นเรื่องที่น่าสนใจอย่างยิ่ง

ในขณะนี้ เขาเป็นเหมือนสตอล์กเกอร์ในทางที่ผิด โดยเดินตาม An Ruoxue ไปอย่างเงียบๆ

ที่ทางแยก An Ruoxue ยื่นมือออกไปอย่างกระวนกระวายเพื่อหยุดรถ เวลาที่ปีศาจของ Rong Che มอบให้นั้นกำลังวิ่งหนีทุก ๆ นาที ใบหน้าที่สวยงามของ An Ruoxue เต็มไปด้วยความวิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด

"แท็กซี่"

Ruoxue ยื่นมือออกไปขวางรถที่ผ่านไปมาอย่างกระวนกระวายแต่ดูเหมือนว่าพระเจ้าจะทรงเข้าข้างเธอโดยจงใจมองดูรถที่แล่นผ่านไปมาแต่ไม่มีใครหยุดและให้เธอขี่ ของ Cheng

"เฮ้ เฮ้..."

"ไม่เป็นไรที่จะโง่"

ไม่ไกลเกินไป รถของหรงเฉอจอดอยู่ที่นั่น ดวงตาสีเข้มของเขามองอันรัวซืออย่างสนุกสนาน

เมื่อมองไปที่ใบหน้าเล็ก ๆ ที่สวยงามของเธอซึ่งเต็มไปด้วยความวิตกกังวล เฝ้าดูทุก ๆ การเคลื่อนไหวของเธอ หรงเฉอรู้สึกมีความสุขมาก

หลังจากหยุดเป็นเวลานานในที่สุดรถแท็กซี่ก็หยุด An Ruoxue รีบก้าวไปข้างหน้า แต่มือของเธอไม่ได้แตะที่จับประตู ทันใดนั้นคนสองคนก็ปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลัง An Ruoxue ป้าเปิดประตูรถก่อน .

“คุณป้า ผมเรียกรถคันนี้ ผมรีบไปทำงาน ขอรถหน่อยได้ไหมครับ”

Ruoxue กล่าวอย่างกังวลใจ

“หนูน้อย ว่าไงคะ เรียกรถอะไรก่อน ใครขึ้นรถก่อน จะเรียกรถค่ะ”

"ถูกต้อง ถูกต้อง"

ป้าอีกคนเห็นด้วยและไม่ว่า An Ruoxue จะกังวลแค่ไหน ทั้งสองคนก็ขึ้นรถต่อหน้า An Ruoxue

“เฮ้...คุณเป็นแบบนี้ได้ยังไง”

An Ruoxue ขมวดคิ้วและมองไปที่รถแท็กซี่ที่ออกจาก Juechen: "จบแล้ว หรงเฉอลงโทษฉันแน่นอนเมื่อไปถึงบริษัทในภายหลัง"

เมื่อนึกถึงการเข้าร่วมทั้งหมดและโบนัสที่เธอหักไป An Ruoxue รู้สึกอกหัก

"ทำไม……"

ส่ายหน้าอย่างช่วยไม่ได้: "ช่างมันเถอะ ยังไงฉันก็โดนปรับอยู่ดี เรียกแท็กซี่ไม่ได้ ยังไงก็นั่งรถเมล์ไปเถอะ"

ไม่ว่ายังไงเธอก็ตาย ดังนั้นเธอจึงภาวนาให้เวลาผ่านไปช้าๆ ส่ายหัวอย่างหงุดหงิด An Ruoxue ยกเท้าขึ้นและเดินไปที่ป้ายรถเมล์ซึ่งอยู่ไม่ไกล

“จะมีผู้หญิงโง่ๆ แบบนี้ในโลกที่ไม่ยอมถูกรังแกได้ยังไง”

หรงเฉอซึ่งนั่งอยู่ในรถและเห็นกระบวนการทั้งหมดโกรธจนเกือบทุบพวงมาลัย เขาขับรถตาม An Ruoxue ไปอย่างช้าๆ

เมื่อมองไปที่แผ่นหลังที่หดหู่และอ่อนแอของ An Ruoxue ด้วยดวงตาสีดำที่เฉียบคม จมอยู่ในกระแสน้ำของผู้คนที่ไปมา หรงเฉอขมวดคิ้วเล็กน้อย และร่องรอยแห่งความสงสารก็ฉายแววอยู่ในใจของเขา

เป็นเพียงว่าความรู้สึกสมเพชนี้มีน้อยครั้งมากที่จะหยุดและหายวับไป บางทีหรงเฉอเองก็ไม่ได้สังเกตเห็นมัน

An Ruoxue ซึ่งยืนอยู่บนชานชาลารถบัส มองดูรถบัสขับเข้าชานชาลาจากระยะไกล เมื่อรถบัสเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ผู้โดยสารที่แน่นขนัดบนรถบัสทำให้ An Ruoxue ขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ขึ้นรถไม่ลงรถ?”

หลังจากแอบลังเลอยู่ครู่หนึ่ง An Ruoxue ก็ขึ้นรถบัสอยู่ดี

"ขึ้นรถโดยสารประจำทาง?"

หรงเฉอซึ่งเฝ้าดูอันรัวซือขึ้นรถบัส เบิกตากว้างด้วยนัยน์ตาสีดำ และมองไปที่อันรัวซือด้วยความไม่เชื่อ