บทที่ 4

คอเป็นบริเวณที่บอบบางที่สุดของเธอ An Ruoxue ไม่สามารถทนต่อการหยอกล้อของ Rong Che ได้เลย

“แค่สัมผัส ปฏิกิริยาของคุณยิ่งใหญ่มาก An Ruoxue คุณอยากให้ผู้ชายเย็ดคุณมากแค่ไหน”

คำพูดของหรงเฉอเหมือนกริชแหลมคมทิ่มแทงหัวใจเธออย่างรุนแรง และเธอเจ็บปวดจนไม่สามารถหักล้างได้

“หรงเฉอ คุณต้องการจะปล่อยฉันไปทำไม ฉันตกลงเซ็นสัญญาหย่าแล้ว คุณต้องการอะไรจากฉัน”

ตอนนี้เธอแค่ต้องการออกจากหรงเฉอให้เร็วที่สุด และออกจากบ้านที่เย็นยะเยือกนี้

“ไอ้บ้า นี่เธอกำลังเจรจาเงื่อนไขกับมาสเตอร์เบ็นอยู่เหรอ?”

นี่ไม่ใช่สิ่งที่แสดงตัวอย่างในสคริปต์ของเขา เขาต้องการให้ An Ruoxue ขอร้องเขาด้วยความถ่อมตน ขอร้องให้เขาอย่าหย่าร้าง... แทนที่จะให้ผู้หญิงคนนี้ตกลงเซ็นสัญญาทันที

“คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะเจรจาเงื่อนไขกับ Ben Shao”

ในชั่วพริบตา น้ำแข็งอีกชั้นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเคร่งขรึมของหรงเฉอ

"สลา..."

หรงเฉอผู้โกรธเกรี้ยวฉีกชุดสีขาวของอันรัวซือที่ฉีกขาดแล้วอย่างแรง และเขาก็ฉีกเสื้อผ้าที่เหลือทั้งหมดบนร่างของอันรัวซืออย่างหยาบคาย

"อา ไม่"

Ruoxue กรีดร้องด้วยความสยดสยอง หากปราศจากชุดเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ทรุดโทรมนี้ สิ่งเดียวที่เธอเหลือไว้คือชุดชั้นในสีขาว

“หรงเฉอ ฉันขอร้อง อย่าปฏิบัติกับฉันแบบนี้ อย่า อย่า...”

น้ำตาที่กลั้นไว้อย่างสุดกำลังตอนนี้ไหลออกมาราวกับก๊อกน้ำที่ถูกเปิด...

อันรัวซือเอาแต่อ้อนวอนหรงเฉอ โดยหวังว่าเขาจะปล่อยเธอไป

อย่างไรก็ตาม ในขณะนี้ หรงเฉอยังคงกลายร่างเป็นสัตว์ร้ายในป่า เขาไม่ได้ยินเสียงอ้อนวอนใด ๆ จาก An Ruoxue เลย

ไร้ความอบอุ่นไร้ความสงสารใดๆ...

...

เมื่อ An Ruoxue ตื่นขึ้น ก็เป็นเวลาเช้าตรู่แล้ว และ Rong Che ก็ออกไปแล้ว เธอเป็นคนเดียวที่เหลืออยู่ในห้องนอนขนาดใหญ่ซึ่งเงียบสงบอย่างน่าประหลาดใจ

"ปุ๊ป ปุ๊ป ปั๊ป..." ถ้าเธอไม่ได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นอย่างชัดเจน An Ruoxue คงสงสัยว่าเธอตายไปแล้ว

สำหรับ An Ruoxue ทั้งหมดนี้เป็นเหมือนฝันร้าย เธอหวังว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

แต่……

ความเจ็บปวดที่ปะทุออกมาจากร่างกายของเธอเตือน An Ruoxue เสมอว่าทุกสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้เป็นเรื่องจริง

หางตาของเขาเหลือบไปเห็นสีแดงเข้มบนผ้าปูที่นอนสีขาวโดยไม่ได้ตั้งใจ

"บัตตะ บัตตะ..."

น้ำตาไหลอีกครั้งในดวงตาที่แห้งของ An Ruoxue และน้ำตาที่ใสราวคริสตัลทำให้การมองเห็นของเธอพร่ามัวอย่างรวดเร็ว

ครั้งแรกของเธอ...ถูกหรงเฉอปล้นอย่างโหดเหี้ยมและไร้ความปรานี และแม้แต่ศักดิ์ศรีเล็กน้อยที่เธอเหลืออยู่ก็ถูกหรงเฉอเหยียบย่ำ

“หรงเฉอ ฉันรักคุณมาก คุณทำกับฉันแบบนี้ได้อย่างไร”

"เป็นไปได้อย่างไร"

...

ในช่วงสามปีที่ผ่านมา An Ruoxue จินตนาการถึงช่วงเวลาอันอบอุ่นที่เธอมีกับหรงเฉอที่บ้านนับครั้งไม่ถ้วน และกี่ครั้งแล้วที่เธอฝันย้อนกลับไปตอนเที่ยงคืน ความฝันทั้งหมดของเธอเกี่ยวกับชีวิตที่สวยงามระหว่างเธอกับหรงเฉอ

อย่างไรก็ตาม... เทพนิยายมักหลอกลวงเสมอ ความสุขของซินเดอเรลล่ามีอยู่ในหนังสือเท่านั้น

ที่นี่ซึ่งเรียกว่าบ้านของเธอ An Ruoxue ไม่ต้องการอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งในสี่ของชั่วโมง