บทที่ 3

ซันเหลือบมองเธอสักครู่ และเขาก็จากไปโดยทิ้งเธอไว้ด้วยรอยยิ้มที่เยือกเย็นบนใบหน้าของเธอ เขาไม่เป็นไรมากหรอก ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยซ้ำ

น้ำฟ้ากลับมาที่พักของเธอที่ซันให้กับเธอไว้ เธอมาอยู่ที่นี้หลายวันแล้ว การออกแบบดูประณีต แต่ไม่มีชีวิตชีวา หลังจากกลับมาถึง น้ำฟ้าเก็บอาหารทั้งหมดไว้ในตู้เย็น แล้วเธอก็กลับไปที่ห้องของเธอ

ขณะที่เธอกำลังนอนลงที่เตียงนั้น เธอหยิบทะเบียนอย่าออกมา เมื่อตอนที่เขาและเธอเดินทางไปจดทะเบียนสมรส ไม่มีใครยิ้มออกมาสักคน แต่วันนี้ เธอยิ้มกว้างออกมาให้กับใบหย่านี้

อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครรู้เลยว่าเธอเองก็มีความสุขเมื่อตอนแต่งงานกัน และนั่นเป็นเหตุผลที่เธอเองก็ลังเลที่จะหย่าในครั้งนี้ เธอเอากระดาษใบหย่ามาปิดหน้าและซ่อนน้ำตาของเธอเอาไว้ ราวกับว่ามันจะสามารถปกปิดความเศร้าของเธอได้ และเธอเองก็นอนอยู่อย่างนั้นจนถึงช่วงเย็น

หลังจากนั้นเธอก็ได้ส่งข้อความไปหาวิน ถามเขาว่ายุ่งอยู่ไหม หลังจากนั้นวินก็ได้โทรกลับมาหาน้ำฟ้า “เธอกับเขาหย่ากันแล้วจริงๆหรอ?” เขาถามเธอ

น้ำฟ้ามองไปที่กระดาษสีแดงเข้ม “ใช่ เราหย่ากันแล้ว กระดาษแผ่นนี้ยังอุ่นอยู่เลย นายอยากได้รูปถ่ายไหมหละ?”

“ไม่จำเป็นหรอก” วินตอบ “ผมไม่เคยเห็นพวกคุณทะเลาะกันเลยสักครั้ง แล้วมันเกิดขึ้นได้ยังไง?”

น้ำฟ้ายิ้มออกมา “ฉันไม่ได้เสนอเรื่องหย่าสักหน่อย ถามเจ้านายของนายดูเองซิว่าทำไม”

“ผมไม่ได้กล้าขนาดนั้น” วินตอบทันที เขากับซันไม่ได้สนิทกันขนาดนั้นถึงแม้เขาจะทำงานให้กับซันมาหลายปีแล้วก็ตาม เขาก็ยังเกรงใจหัวหน้าของเขาอยู่ดี อีกอย่างนึง ถึงแม้ว่าน้ำฟ้าจะเคยเป็นภรรยาของซัน ซึ่งอยู่ระดับเดียวกันกับซันก็ตาม แต่วินยังสามารถพูดคุยและเย้าหยอกกับน้ำฟ้าแบบเป็นกันเองได้ ไม่ใช่ว่าเขาไม่เกรงกลัวเธอหรอกนะแต่เพราะพวกเขาสนิทกันและเขาก็ให้คำปรึกษาน้ำฟ้าในบางครั้งอีกด้วย

น้ำฟ้าถอนหายใจ “ฉันโทรหานายเพราะว่าฉันมีเรื่องที่จะขอ ซันบอกให้ฉันโทรหานายหากฉันมีเรื่องต้องการให้ช่วย”