บทที่ 4

คืนนั้นน้ำฟ้าได้แต่งหน้าให้มีเสน่ห์น่าหลงไหลในที่พักของเธอ หลายๆคนไม่ค่อยชอบเธอเท่าไหร่ เนื่องจากเธอเป็นคนประเภทที่ชอบเลียนแบบคนอื่น และอีกอย่างคือเหตุผลในการแต่งงานของเธอเป็นเรื่องที่น่าตลก เธอจึงระวังการใช้ชีวิตของเธอเป็นพิเศษมาตลอด เธอได้แต่งตาแบบสโมกกี้อายส์ซึ่งมันทำให้เธอรู้สึกเหมือนเกิดใหม่ เธอเลือกที่จะใส่ชุดเดรสเซ็กซี่และมองดูตัวเองจากหน้ากระจก มองดูภาพลักษณ์ของเธอในตอนนี้ และเธอก็เตรียมตัวเดินทางไปเที่ยวบาร์ที่ใหญ่ที่สุดในเมือง

บาร์แห่งนี้ใหญ่พอที่จะแบ่งแยกระดับชั้นของบาร์ ซึ่งมีทั้งฟลอร์เต้นรำที่เต็มไปด้วยลูกค้า น้ำฟ้าได้มองไปรอบๆแล้วเห็นที่สำหรับมุมสำหรับนักธุรกิจตรงหัวมุม ซึ่งเป็นพื้นที่ที่เธอไม่คิดจะไป เนื่องจากเป็นพื้นที่น่าเบื่อสำหรับหัวหน้างานต่างๆ

น้ำฟ้าได้นั่งลงในพื้นที่ทั่วไปสำหรับลูกค้าในร้าน เมื่อพนักงานมารับออเดอร์จากเธอ เธอได้สั่งไวน์ไปสองขวดแล้วก็หนึ่งถาดผลไม้ หลังจากนั้นเธอได้เอนตัวพิงไปกับโซฟาและแกว่งไวน์ในแก้วเบาๆพร้อมกับจ้องมองผู้คนที่เต้นอยู่ตรงหน้า ไฟส่องสว่างมาที่เธอ ทำให้เธอมองเห็นวิวไม่ชัดนัก แต่หากว่าน้ำฟ้ากลับมองเห็นผู้คนที่เต็มไปด้วยความสุข

หลังจากนั้นไม่นาน เธอก็ยิ้มออกมาพร้อมกับคิดในใจว่าฉันรวยกว่าพวกเขาอีกและแน่นอนเธอมีความสุขดี หลังจากนั้นเธอก็ได้เรียกพนักงานเพื่อสั่งของทานเล่นเพิ่มไปสองสามอย่าง ด้วยเงินที่ซันได้ให้เธอไว้และเงินเดือนที่ซันต้องจัดการให้เธอทุกเดือน เธอไม่จำเป็นต้องทำงานเลยสักวัน

หลังจากที่เธอดื่มไวน์หมดไปหนึ่งขวด ก็มีบางคนตรงเข้ามาหาเธอ เพราะเธอเองก็เป็นผู้หญิงที่ดูดี และยังนั่งอยู่เพียงรำพัง แน่นอนว่าต้องมีคนอยากที่จะเข้าหาเธออยู่แล้ว

ผู้ชายคนนั้นนั่งลงข้างๆเธอแล้วกล่าวทักทายเธอว่า “มาคนเดียวหรอครับ?” น้ำฟ้าเหล่มองเขา ซึ่งผู้ชายคนนั้นสวมเสื้อยืดลำลองและเขาเองก็ดูดีไม่น้อย

น้ำฟ้ารู้ดีว่าผู้คนที่มาเที่ยวในสถานที่แบบนี้ ส่วนมากก็มาเพื่อหาความสนุกสนานเท่านั้น และพวกเขาเองก็ค่อยข้างที่จะเปิดกว้างสำหรับเรื่องพวกนี้ แต่แทนที่เธอจะตอบเขาไป เธอเลือกที่จะดื่มเป็นการอวยพรเขาแทน ผู้ชายคนนั้นตอบรับเธออย่างสุภาพ เธอยิ้มให้เขาแล้ววางแก้วไวน์ลง และเขาเองก็ไม่รอช้าที่จะเติมไวน์ในแก้วให้กับเธอ

อย่างน้อยมันก็ทำให้เธอรู้สึกดีขึ้นได้บ้าง เธอรู้สึกมั่นใจในตัวเองมากขึ้น และหากคืนนี้ไม่มีคนเข้าหาเธอเลย มันคงจะส่งผลต่อความรู้สึกเธออย่างมาก