บทที่ 5

ซันไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่อยากจะทำอะไรสักอย่างในวันนี้ เพราะเขาถูกหลอกหลอนด้วยความรู้สึกคับข้องใจตั้งแต่ได้ไปทานอาหารกลางวันกับน้ำฟ้าในวันนั้น หลังจากที่เขากลับมาที่สำนักงาน เขาเองก็ไม่ได้อ่านเอกสารที่เขาควรจะอ่านเช่นกัน และสิ่งที่ปู่ของเขาบอกก่อนจะจากไปก็ดังอยู่ในใจของเขา คุณปู่ของเขาได้บอกให้เขาดูแลน้ำฟ้า ซึ่งซันเองก็ตอบตกลงไปตอนนั้น แต่ว่าตอนนี้เขาก็ได้อย่ากับน้ำฟ้าไปแล้ว

เขาถอนหายใจ เรื่องการหย่ามันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้วไม่ว่าตอนนี้หรือตอนไหนก็ตาม และเขาเองก็ไม่ได้รู้สึกเสียดายอะไร เพราะตั้งแต่ที่เขาได้แต่งงานกับน้ำฟ้าวันนั้นเขาก็ตั้งตารอที่จะหย่ากับน้ำฟ้าอยู่แล้ว เพราะเรื่องการแต่งงานไม่ใช่ความคิดของเขาตั้งแต่แรก แต่เขาก็รู้สึกผิดต่อปู่ที่ล่วงลับไปแล้ว

หลังจากที่ดื่มไวน์ต่อไปสองสามแก้ว ซันก็เริ่มหงุดหงิดมากขึ้น เขารู้สึกไม่สบายใจด้วยเหตุผลบางอย่าง จนเกิดความรู้สึกสับสน ซันหวนไปนึกถึงน้ำฟ้า แต่ไม่ใช่เรื่องการหย่าร้างของเขาหรอกนะ เขานึกย้อนไปหลายคืนก่อนของเขาและเธอ เขารีบหลับตาและเริ่มเหงื่อออก ฉันคิดว่าฉันรู้แล้วว่ามีอะไรผิดปกติกับฉัน

ตอนนี้คุณดนัยกำลังอารมณ์ดี เขาจึงจับมือผู้หญิงคนนั้น “ทำไมเราไม่ไปที่อื่นกันหละ”

ซันลืมตาขึ้นมาพร้อมกับยิ้มแล้วตอบกลับไปว่า “ไปสิ”.

แม้ว่าเขาจะไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีที่สุดนัก แต่ซันก็ต้องตั้งสติ โชคดีที่ข้างนอกอากาศเย็น เลยทำให้ซันรู้สึกดีขึ้นบ้าง เมื่อเขาออกมานอกห้องแล้วเขาก็ได้ส่งข้อความไปบอกคนขับรถให้มารับเร็วที่สุด

คุณดนัยอยู่ข้างหน้าเขา เขาได้อุ้มผู้หญิงคนหนึ่งไว้ในอ้อมแขนของเขา ท่ามกลางบรรยากาศ เขาก็ฮัมเพลงออกมา พวกเขาเดินผ่านฟลอร์เต้นรำหลังจากออกจากส่วนธุรกิจ และพวกเขาก็มาถึงจุดไคลแม็กซ์ของคืนนี้ ผู้ชมต่างพากันตื่นเต้น เพราะนักเต้นเริ่มที่จะเปลื้องผ้า ซึ่งคุณดนัยให้ความสนใจเป็นอย่างมาก “อืม พวกเขารู้วิธีจัดปาร์ตี้ดีนะ” เขาตบริมฝีปากตัวเอง

ซันมองไปที่ฟลอร์เต้นรำ แต่แล้วเขาก็มองไปข้างหน้าและเห็นน้ำฟ้ากำลังคุยกับชายอีกคนที่อยู่ด้านหลังฟลอร์เต้นรำ เขาจ้องมองเธอหลายๆครั้ง เนื่องจากน้ำฟ้าดูแตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิงราวกับการเกิดใหม่ของเธอในวันนี้