บทที่ 1253 : เริ่มต้นการไล่ล่า!

หนึ่งกิโลเมตรห่างจากโรงประมูลชาวยุทธของตระกูลเย่.. หลังจากที่นักรบตระกูลเย่ทั้งยี่สิบคนติดตามเสี่ยวเม่ยเม่ยมาเป็นระยะทางหนึ่งกิโลเมตรแล้วพวกเขาก็หยุดอยู่เพียงแค่นั้นพร้อมกับร้องตะโกนบอกเสี่ยวเม่ยเม่ยว่า “ท่านหมายเลข958 พวกเราติดตามมาส่งท่านได้เพียงแค่นี้..” และเมื่อเสี่ยวเม่ยเม่ยจอดรถหัวหน้าของหน่วยนักรบทั้งยี่สิบคนก็ได้เอ่ยขึ้นว่า “มีสองเรื่องที่ข้าต้องเตือนให้แม่นางรู้” เสี่ยวเม่ยเม่ยพยักหน้าทันทีพร้อมกับตอบไปว่า“เชิญเจ้าพูดออกมาได้เลย..” “เรื่องแรกตลอดเส้นทางที่มุ่งไปทางทิศตะวันออกนี้..” หัวหน้านักรบพูดขึ้นพร้อมกับยกมือชี้ไปทางถนนเส้นนั้น “แม้ถนนเส้นนี้จะราบเรียบแต่หากวิ่งตรงไปอีกหกกิโลเมตรก็จะเข้าสู่เขตถงโจว ภูมิประเทศแถบนั้นล้วนแล้วแต่มีป่าเขาอยู่ตลอดสองข้างทาง แม้จะไม่ใช่เขาที่สูงนัก แต่ก็สามารถใช้เป็นที่ซ่อนตัวได้ดี จึงเหมาะเป็นที่สำหรับซุ่มโจมตี และสังหารเหยื่อได้..” หลังจากที่พูดไปแล้วหัวหน้านักรบผู้นี้ก็สังเกตเห็นว่าแววตาของเสี่ยวเม่ยเม่ยยังคงนิ่งเรียบไม่หวั่นไหว เขาจึงพูดต่อทันที “เรื่องที่สองตราบใดที่แขกของเราได้ชำระค่าสินค้าที่ประมูลเรียบร้อยแล้ว ตระกูลเย่จะให้ความคุ้มครองคนผู้นั้นเป็นเวลาสามวัน แต่มีข้อแม้ว่าคนผู้นั้นต้องอยู่ในขอบเขตที่ตระกูลเย่จัดหาให้ซึ่งก็คือที่โรงแรมในอาคารประมูล” “เพื่อความปลอดภัยของท่านข้าอยากจะแนะนำให้แม่นางกลับไปพักที่โรงแรมของเราก่อน รอจนกระทั่งมั่นใจว่าจะปลอดภัยพอ แล้วจึงค่อยโยกย้าย อย่างน้อยการเดินทางในเวลากลางวัน ย่อมปลอดภัยกว่าการเดินทางในยามวิกาลเช่นนี้” ใช่ว่าหัวหน้านักรบตระกูลเย่ผู้นี้จะนึกห่วงใยเสี่ยวเม่ยเม่ยแต่มันคือหน้าที่ของเขา.. เสี่ยวเม่ยเม่ยส่ายหน้าพร้อมกับตอบไปว่า“ขอบคุณสำหรับคำแนะนำของเจ้า แต่ไม่จำเป็น!” “ก่อนที่พวกเราจะกลับไปแม่นางสามารถตรวจสอบสิ่งของในรถอีกครั้งได้ เพื่อให้แน่ใจว่าจะสินค้ายังคงอยู่ในสภาพที่ดีไม่มีปัญหาอะไร..” เสี่ยวเม่ยเม่ยลังเลเล็กน้อยแต่แล้วก็ส่ายหน้าพร้อมกับตอบไปว่า “ไม่น่าจะมีอะไร ไม่จำเป็นต้องตรวจสอบอีกแล้ว!” จากนั้นเสี่ยวเม่ยเม่ยก็ส่ายหน้าเป็นการยืนยันอีกครั้ง.. “ถ้าเช่นนั้น..” เมื่อหัวหน้านักรบได้ยินเสี่ยวเม่ยเม่ยพูดเช่นนั้นเขาจึงได้หยิบเอกสารที่เตรียมไว้ออกมา แล้วยื่นให้กับเสี่ยวเม่ยเม่ย “ได้โปรดเซ็นเอกสารฉบับนี้ด้วยเขียนเพียงแค่หมายเลขประมูล และชื่อของแม่นางเท่านั้น!” ไม่แปลกเลยที่ตระกูลเย่จัดโรงประมูลชาวยุทธมานานหลายสิบปีและนับวันก็ยิ่งได้รับความนิยมจากเหล่าชาวยุทธมากยิ่งขึ้น เพราะมีทั้งบริการที่น่าประทับใจ และการจัดการอย่างมืออาชีพ.. เสี่ยวเม่ยเม่ยหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นนางเขียนหมายเลข 958 ลงไปในเอกสารพร้อมระบุชื่อว่าเสี่ยวสุ่ยหยิวน หัวหน้านักรบรับเอกสารสำคัญกลับไปจากนั้นจึงหันไปทำการคาราวะเสี่ยวเม่ยเม่ยพร้อมกับเอ่ยลา“ขอให้แขกผู้มีเกียรติเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ..”หลังจากหมดหน้าที่แล้วหัวหน้านักรบตระกูลเย่ก็นำลูกน้องอีกสิบเก้าคน ใช้วิชาตัวเบากระโดดมุ่งหน้ากลับไปทางทิศตะวันตกทันทีเป็นกฏของโรงประมูลแห่งนี้นักรบตระกูลเย่ไม่สามารถเฝ้ามองเส้นทางการไปของแขกที่มาได้ พวกเขารู้ดีว่าชาวยุทธที่มาร่วมงานประมูลนั้น ส่วนใหญ่ล้วนมาจากที่อื่น และเมื่อแขกนำของที่ประมูลออกจากเขตความรับผิดชอบของตระกูลเย่แล้ว หากมีชาวยุทธท่านอื่นมาพบเห็นนักรบตระกูลเย่ยังคงยืนอยู่ ก็จะเป็นภาพที่ดูไม่ดีนัก“ท่านหัวหน้าแม่นางผู้นี้มีสมบัติล้ำค่าอยู่เต็มรถ ท่านว่าหลังจากพ้นขอบเขตความรับผิดชอบของตระกูลเย่แล้ว นางจะขับรถไปได้อีกไกลเพียงใด”หนึ่งในสิบเก้านักรบตระกูลเย่กระซิบถามอย่างอดรนทนไม่ได้..“ข้าว่านางคงจะไปได้ไม่ไกลนักหรอก!ไม่น่าจะถึงสิบกิโลเมตรด้วยซ้ำไป เจ้าเห็นหรือไม่ว่ามีรถอีกหลายคันที่ขับมุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเช่นกัน คนพวกนั้นล้วนแล้วแต่ตามไปสังหารนางเพื่อปล้นสมบัติล้ำค่าพวกนั้น..”อีกคนจึงรีบพูดขึ้นว่า“นางมาที่นี่เพียงลำพัง มิหนำซ้ำยังประมูลสินค้าไปกว่าสองหมื่นล้าน แต่สีหน้าท่าทางของนางกลับสงบนิ่งมาตลอด ข้าไม่เชื่อหรอกว่านางจะไม่มียอดฝีมือคอยปกป้องคุ้มครองอยู่..”เหล่านักรบตระกูลเย่ทั้งสิบเก้าคนต่างพากันจับกลุ่มคุยกันถึงเรื่องนี้พวกเขาทำงานที่โรงประมูลเย่มานาน จึงคุ้นเคยกับสถานการณ์ต่างๆดี“พวกเจ้าหุบปากได้แล้ว!นี่พวกเจ้าครั่นเนื้อครั่นตัวกันมากหรือยังไง ลืมกฏระเบียบไปหมดแล้วรึ?”“หึ..คืนนี้ทางถนนเส้นตะวันออกห่างจากนี้ไปราวสามสิบกิโลเมตร ต้องมีการนองเลือดเป็นแน่ แต่น่าเสียดายที่คืนนี้พวกเรามีภารกิจยุ่ง คงไม่มีเวลาไปสังเกตการณ์”“เอาล่ะ..ห้ามพูดเรื่องนี้กันอีก ไม่เช่นนั้นหากอาวุโสได้ยิน และไม่พอใจเข้า แม้แต่ข้าเองก็ไม่อาจช่วยพวกเจ้าได้!”“กลับไปทำงานกันต่อได้แล้ว!” จากนั้นนักรบตระกูลเย่ทั้งยี่สิบคนก็รีบมุ่งหน้ากลับไปที่โรงแรมทันทีแต่พวกมันไม่ทันสังเกตเห็นว่าบนท้องฟ้าเหนือโรงประมูลนั้น ได้มีเงาขนาดใหญ่บินผ่านไป……รถของเสี่ยวเม่ยเม่ยที่มีสมบัติล้ำค่าอยู่ภายในยังคงขับไปตามถนนที่มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันออกเรื่อยๆ..เสี่ยวเม่ยเม่ยเคยเป็นมือสังหารขององค์การนักฆ่ามาก่อนนางจึงถูกฝึกให้มีความเชี่ยวชาญในแทบทุกด้านแม้กระทั่งการขับรถ ความสามารถของนางนั้นสามารถไปขับรถแข่งความเร็วได้อย่างสบายแต่ตอนนี้นางกลับขับไปด้วยความเชื่องช้าและปล่อยให้รถอีกหลายคันสามารถขับตามมาได้ทัน เสี่ยวเม่ยเม่ยขับราวกับว่าเวลานี้รถของนางมีก้อนอิฐกองใหญ่ถ่วงไว้..ในช่วงเวลาตีสองของเช้าวันใหม่..รถหลายคันกำลังขับมุ่งหน้าออกมาจากโรงประมูล และกำลังไล่ตามเสี่ยวเม่ยเม่ยมา แทบไม่ต้องสงสัยว่าคนพวกนั้นขับตามนางมาด้วยจุดประสงค์อะไร หากไม่ใช่ต้องการสังหารนาง!–เจ้าค่อยๆขับไปยิ่งปล่อยให้มีคนตามมาได้มากเท่าไหร่ก็ยิ่งดี ปล่อยให้พวกมันได้มีเวลาซุ่มโจมตีด้วย..-เวลานี้หลิงหยุนเหาะอยู่บนท้องฟ้าเหนือรถของเสี่ยวเม่ยเม่ยขึ้นไปราว1,500 เมตร เขากำลังยืนอยู่บนกระบี่เหินยู่เจี้ยน และจิตหยั่งรู้ของเขาก็กำลังจับอยู่ที่พื้นดินเบื้องล่าง